Donderdag 20/02/2020

Review

30ste Night of the Proms: Terug naar het licht met Hooverphonic ***

Hooverphonic was ook tijdens deze Proms-editie een onbetwist hoogtepunt.Beeld Alex Vanhee

De Proms blazen dertig kaarsjes uit. Tijdens de première gisteravond in het Sportpaleis was er vooral een glansrol weggelegd voor Hooverphonic. De groep uit Sint-Niklaas bewees de perfecte hoofdact voor het evenement te zijn waarbij pop en klassiek elkaar ontmoeten. Ook CeeLo Green zorgde voor een gesmaakte passage.

Er klonk vooraf wat gemor over de Proms, want deze dertigste editie zou te weinig feestelijk zijn ingekleed. Eigenlijk werd gewoon doorgedreven wat enkele jaren geleden al in gang is gezet: het ballast afgooien en terug op de essentie mikken. Behouden wat goed is, en tegelijk naar vernieuwing streven binnen het concept.

Dat betekende geen oudjes meer (cfr. James Brown, Ike Turner) die vlak voor ze finaal het podium voor het eeuwige ruilden nog hun naam kwamen verlenen aan de Proms, en van krasse knarren (cfr. John Fogerty, Roger Daltrey) was er op deze dertigste doortocht evenmin sprake. De artiesten gisteren waren stukken jonger, en stonden recent nog in de hitlijsten (in plaats van een deel te zijn van die popgeschiedenis). John Miles vormde de uitzondering. Maar zelfs tijdens deze 866ste keer Proms bleek zijn 'Music' niet stuk te krijgen.

Het duurde even voor zaal, koor en orkest goed op gang kwamen, maar vanaf het fraaie zigeunerkoor uit Giuseppe Verdi's 'Il Trovatore' was de trein vertrokken. Sam Sparro bleek zo gelukkig als een kind in een ballenbad. De voorbije dagen had de Australiër al meermaals op sociale media zijn liefde voor orkest Il Novecento bovengehaald, en 'Happiness' was zijn raison d'être. Dat Bart De Wever via een videoboodschap opriep om "die ploat op te leggen" was een leuke gimmick.

Beeld Alex Vanhee

Uitblinker CeeLo Green

Het moet wel gezegd dat Sparro het meer van zijn enthousiasme moest hebben dan van zijn stem. Een groot timbre bezat de besnorde zanger niet. Wel zo soulzanger CeeLo Green. Met de frontman van Gnarls Barkley stond de Pharrell Williams van 2006 op het Antwerpse podium. Zijn 'Crazy' werd ingeleid door de Letse accordeoniste Ksenija Sidorova, en bloeide middels het orkest en Greens eigen stemvolume helemaal open.

CeeLo Green kreeg iedereen uit de zitjes en aan het dansen. "Ik ben hier om jullie te entertainen", glunderde de volledig in glitter gestoken zanger, en dat deed hij zeker ook met 'Bright Lights, Big City'. Voor je het besefte kwam de pauze al aankloppen.

Beeld Alex Vanhee

Sneer naar Onkelinx

Hooverphonic bewees eerder al op eigen kracht grote zalen te vullen en met een klassiek orkest overweg te kunnen. Op de Proms brachten de Oost-Vlaamse drie een gebalde set, met groot geloof in eigen kunnen. Noémie Wolfs zong 'The Night Before' hemels mooi ('haarzuiver', om Carl Huybrechts te citeren) met het orkest achter zich, en werd nadien door Raymond Geerts en Alex Callier vervoegd voor 'Anger Never Dies' en een meanderend 'Sometimes'.

Minder goed verging het de Britse boyband Blue. Vier strakke Britten die lang geleden met 'All Rise' een hitje hadden, waarvan er drie zich nu aan een reünie wagen en hun gladde r&b aan het Sportpaleis kwamen tonen. Toonvast was het allemaal niet, en als je voor je tweede song al meteen een Elton John-cover moet bovenhalen ('Sorry Seems To Be The Hardest Word') stelt je eigen repertoire bitter weinig voor. Ook bij Sam Sparro waren de hits op, en daarom zette de zanger dan maar 'Virtual Insanity' van Jamiroquai naar zijn hand.

Dat hoefde niet echt, net zomin als de sneer van Carl Huybrechts aan het adres van Laurette Onkelinkx. Daar leek de presentator plaats te ruimen voor de N-VA politicus uit Brasschaat. En Ksenija Sidorova (foto) toonde zich een virtuoze op het accordeon, maar echt beklijvend werd het nooit. Allicht had een passioneel tangokoppel (ze speelde twee tango-songs van Astor Piazzolla) haar act meer kleur gegeven. Een gemiste kans.

Blue.Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Hemels mooi Hooverphonic

Veel belangrijker was dat Hooverphonic een tweede keer het podium opkwam om het Sportpaleis in te pakken met 'Mad About You' en een hemels mooi 'Amalfi'. Violen en piano weefden een prachtig arrangement, Geerts en Callier zochten de hoeken op en Noémie Wolfs paradeerde over de grote catwalk terwijl haar stem tot aan het plafond reikte. Dat Hooverphonic hier helemaal op zijn plaats stond bovenaan de affiche, daar viel niets op af te dingen.

De Proms mogen dan niet meer dat wilde studentenfeest zijn met veel vlaggengezwaai, zoals ze in de jaren '80 ontstonden. Maar met een jongere line-up is de formule nog niet ten dode opgeschreven (volgend jaar staan er zelfs 42 concerten in de Verenigde Staten op de agenda).

Dat ook het lampje terug zijn intrede deed, na een geforceerde poging vorig jaar om iedereen een app op zijn smartphone te laten gebruiken, toont aan dat er opnieuw aan de bron wordt gelaafd. Voor zijn dertigste editie keerde The Night of the Proms terug naar het licht.

The Night of the Proms, nog tot 15 november in het Antwerpse Sportpaleis. Voor enkele shows zijn nog tickets beschikbaar.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234