Vrijdag 13/12/2019

Review

'120 Battements par minute': Protesteren en neuken alsof je leven ervan afhangt

Beeld RV

Een aidsfilm hoeft geen dooie boel te zijn: 120 battements par minute gaat over hard leven in het aanschijn van de dood. Robin Campillo doet je hart sneller slaan met pompende beats en spectaculaire protestacties, maar rekt zijn film iets te lang.

Wat doe je als je leven plots bedreigd wordt door een mysterieus virus, dat zich in razend tempo verspreidt in je vriendengroep? Terugvechten, tiens, maar ook: feesten, lachen en neuken.

120 battements par minute toont de aidscrisis die Frankrijk teisterde in de jaren 80 en 90, vanuit het standpunt van de activisten van Act Up-Paris. Die militante beweging probeerde de epidemie op zo spectaculair mogelijke wijze onder de aandacht te brengen, om betere zorg af te dwingen voor wie ziek was, en meer preventie voor wie risico liep.

Meest energieke ziektefilm ooit

Dit zou wel eens de meest energieke ziektefilm ooit kunnen zijn. Zoals de titel doet vermoeden, is het een verhaal over harten die voluit kloppen – of het nu tijdens een stomende vrijpartij is of bij een gewaagde protestactie. 120 bpm is bovendien ook het tempo van de catchy housemuziek waarop de personages in de discotheek hun zorgen wegdansen. De stofdeeltjes die boven hun hoofden zweven, zie je geleidelijk aan in virussen veranderen: een schitterende visuele vondst van Campillo, die zo de vrolijke doemsfeer van de film perfect in een beeld samenvat.

De paradoxale vitaliteit van Act Up is de grote troef van deze film. Hun bevlogenheid werkt aanstekelijk, hun rumoerige vergaderingen zijn inspirerende snelcursussen in shock marketing. Het is heerlijk om mee aan tafel te zitten terwijl er wordt gebrainstormd over zinderende protestacties en provocerende slogans, die vaak uitblinken in galgenhumor. Dat Campillo zo goed is met groepsscènes, hoeft trouwens niet te verbazen: hij schreef ook scenario’s voor Laurent Cantet, die in 2008 de Gouden Palm won met de knappe klasfilm Entre les murs.

Hartslag in dalende lijn

Act Up heeft niet alleen een magnetisch effect op de kijker, maar ook op Nathan (Arnaud Valois), een jonge homo die geïntrigeerd raakt door de flamboyante Sean (Nahuel Pérez Biscayart). Anders dan Nathan is Sean zelf ziek. Naarmate zijn gezondheid afbrokkelt, verandert zijn houding tegenover Act Up. Wat eerst een politieke strijd is, wordt steeds meer een persoonlijk gevecht op leven en dood.

Logischerwijs gaat de hartslag van de film dan ook in dalende lijn. Op zich geen ramp, want zo is er steeds meer plaats voor ontroering. Maar wanneer de energie helemaal uit de personages – én de film – begint weg te sijpelen, gaat het allemaal wel heel lang duren. “Wij zijn ziek, wij hebben geen tijd!” roept een groep aidspatiënten op een bepaald moment tegen werknemers van een farmabedrijf dat treuzelt om een nieuw geneesmiddel beschikbaar te maken. Dat had beter ook eens iemand tegen Robin Campillo gezegd, want met 2 uur en 22 minuten maakt hij het wel heel bont.

Genre: drama
Van: Robin Campillo
Met: Arnaud Valois, Nahuel Pérez Biscayart, Adèle Haenel
Duur: 2u22

Lees ook: Deze aidsfilm mikt op een Oscar: “Wij hadden zo'n talent voor plezier, en net wij moesten sterven”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234