#Gamergate

Waarom #Gamergate de videogame-industrie verdeelt

3 © AP

Zware videogamers en videogame-ontwikkelaars zijn misogyne smeerlappen. Vrouwen die voor vrouwenrechten strijden, bijvoorbeeld voor die van vrouwen die in diezelfde videogame-industrie (willen) werken, verspreiden op een gratuite manier haat over liefhebbers van een onschuldig tijdverdrijf, dat inderdaad overwegend door mannen wordt gebezigd, om aandacht te krijgen. Maak kennis met #Gamergate, een al enkele maanden woedende onlinediscussie die een sociologische studie waard is. Maar niet de kleine mediastorm die ze nu veroorzaakt.

Wanneer en waar #Gamergate precies begonnen is, blijft onduidelijk. Maar de onlinepolemiek vond haar oorsprong in een aantal zeer flagrante gevallen van misogynie: een aantal mannelijke gamers, of mannen die op één of andere manier werkzaam zijn in de videogame-industrie, begon beledigende, verontrustende dingen te sturen aan het adres van een aantal vrouwen die betrokken zijn in de snel groeiende industrie.

Brianna Wu, een Amerikaanse die haar eigen gamestudio runt en geregeld blogt over de glazen muur waar vrouwen in de industrie geregeld tegenaan botsen, kreeg afgelopen zomer een reeks beledigende mails, niet zelden met bedreiging met moord en/of verkrachting als inhoud. Hetzelfde gebeurde met Zoë Quinn, een Amerikaanse gameontwikkelaarster die eveneens haar eigen 'indie'-studio runt, en die haatmails van hetzelfde kaliber kreeg nadat ze haar vriend, eveneens een gameontwikkelaar, had bedrogen met een journalist van Kotaku, een nieuwssite over videogames.

En toen Anita Sarkeesian, een feministische blogger die haar eigen YouTubekanaal Feminist Frequency runt, zich vorige week over de gebeurtenissen wilde uitspreken in een lezing op een universiteit in de Amerikaanse staat Utah, moest het evenement worden afgelast omdat er anoniem werd gedreigd met een bloedbad op de school.

3 Feministische blogger en gamer Anita Sarkeesian © AP

Onlinepolemiek

Die idiote, haatzaaiende, strafbare reacties vormen nu de spil van een hele onlinepolemiek op nieuwssites en fora over de videogame-industrie en (vandaar de hashtag) sociaalnetwerk Twitter, die - zéér kort door de bocht - draait rond de 80 miljoen euro per jaar waard zijnde videogame-industrie en de plaats die vrouwen vandaag daarin innemen.

Tussen 40 en 50 procent van alle consumenten die videogames spelen, zijn tegenwoordig vrouwen, die de industrie de afgelopen decennia begon te verlekkeren met games als 'The Sims', de Nintendo DS- en Wii-consoles, en later onlinegames als 'Farmville' en 'Candy Crush Saga'. Ook in de ontwikkeling van videogames duiken er meer en meer vrouwen op, ook in leidinggevende posities: de game 'Splinter Cell: Blacklist' werd bijvoorbeeld gemaakt door een studio die het Franse bedrijf Ubisoft runt in het Canadese Toronto, en wordt geleid door een vrouw: Jade Raymond.

Maar dat blijven voorlopig uitzonderingen: de ware toeloop van vrouwen in de videogame-industrie is pas een jaar of zeven geleden begonnen. En er zijn - zo is ondertussen duidelijk gebleken - mannen binnen diezelfde industrie die daar niet zo blij mee zijn.

Lik op stuk

3 © AP

Het resultaat van al die gebeurtenissen is dat een aantal vrouwen binnen de videogame-industrie, en vrouwen uit feministische hoek die er eveneens een mening over hebben, zich uitspreken over de behandeling waaraan vrouwen binnen gamebedrijven worden blootgesteld, en daar soms op een criminele manier lik op stuk voor krijgen. "Ik heb nog nooit verhalen gehoord over een man in de videogame-industrie die dreigt te worden verkracht omdat hij een mening heeft", opperde Brianna Wu in een opinieartikel op de invloedrijke videogamewebsite Polygon.

Maar ook mannen binnen de videogame-industrie houden zich niet stil: van hun kant komt de waarachtige #Gamergate-minibeweging, als een tegenreactie van mannelijke game-ontwikkelaars en gamers die het niet pikken dat ze door voorvechters van vrouwenrechten in hun geheel worden beschilderd als vrouwenhaters. "Doodsbedreigingen worden gestuurd door verveelde, eenzame mensen, of simpelweg uit individuele kwaadaardigheid. Maar wat nog zieliger is dan je boosheid botvieren op het internet, is doodsbedreigingen gebruiken om sympathie te krijgen", opperde technologiecolumnist Milo Yiannopoulos op de conservatieve nieuws- en opiniesite Breitbart.

Interne strijd

Het is een interne strijd binnen de videogame-industrie die onderhuids al enkele jaren woedt: een sector die tot enkele jaren geleden vooral dreef op mannelijke werknemers en consumenten, die vaak niet de beste sociale vaardigheden hadden, en ook niet snel op plaatsen kwamen waar ze met vrouwen moesten omgaan.

Die strijd komt nu naar de oppervlakte via de media: eerst via media die uitsluitend de videogame-industrie coveren (en waar, vinden heel wat Gamergaters, vrouwelijke ontwikkelaars een voorkeursbehandeling krijgen bij journalisten), later ook via de mainstreammedia, die (vanzelfsprekend) berichten over bedreigingen met dood en verkrachting, of zelfs een dreiging met een schoolbloedbad in een Amerikaanse staat waar er heel losse wetten bestaan over openbare wapendracht.

Maar de kwestie roept eerder om een sociologisch onderzoek dan om de kleine mediastorm die ze momenteel veroorzaakt. Twee vragen zijn namelijk belangrijk in deze polemiek: hoeveel mannen binnen de meer dan 300.000 mensen die wereldwijd in de videogame-industrie werken, of de miljoenen die 'hardcore' videogames spelen, inderdaad haatdragende, misogyne idioten zijn, en hoe lastig het inderdaad voor vrouwen is om carrière te maken in de game-industrie, zichzelf uit te drukken via een zelfgemaakte game, of thuis videogames te spelen en daar een mening over te mogen hebben ook.

"Niemand zegt dat de 'mannelijke videogamecultuur' moet uitsterven", oppert een vrouwelijke gameontwikkelaar in een reeks anonieme interviews die de gamewebsite The Escapist eind september publiceerde over #Gamergate. "Wat we proberen te zeggen is dat de huidige cultuur en het huidige ecosysteem rond videogames een aantal toxische en ongewenste gebieden heeft. En dat moet veranderen."

cult

zine