Game Top 5

De videogames van het moment: hier komt het zware geschut

De feestdagen naderen, dus inmiddels hebben de meeste gamehuizen hun commerciële blockbusters al pront in de winkelrekken staan. Zit er iets tussen dat aanbod dat uw aandacht nog verdient na het verpletterende Red Dead Redemption II? Vijf zware kleppers op een rij.

Battlefield V (★★★★☆)

In de quasi-jaarlijkse strijd tussen Call of Duty en Battlefield komt die laatste dit jaar als duidelijke overwinnaar van het slagveld. Dat heeft niet enkel iets te maken met het feit dat Battlefield V, in tegenstelling tot zijn erfconcurrent, wél een (soort van) singleplayerverhaal heeft: ook de multiplayer is er boenk op, met een barrage aan speelmodi die allemaal samenkomen in een serie bijzonder ambitieuze Grand Operations (over vier ‘dagen’ gespreide minivertellingen met verscheidene speluitdagingen die op elkaar volgen).

6 Knallen mag natuurlijk nog in 'Battlefield V'. Maar in de minivertellingen schuilt ook een enorme emotionele resonantie. © Electronic Arts

De meerspelergrandeur van Battlefield V, dat voor het eerst in jaren terugkeert naar het WOII-decor waarin EA’s reeks groot is geworden, toont zich bovendien in de mogelijkheid om met 32 tegen 32 andere spelers op elkaar te knallen én in het briljante leveldesign. Neem bijvoorbeeld dat kapotgeschoten bruggetje van het Rotterdam-multiplayerlevel: aan de overkant van de gracht steekt het andere einde van de gehalveerde brug nog nèt ver genoeg uit om een één flukse beweging de sprong te maken en u weer op te hijsen aan de rand - als u uw sprong precies juist getimed krijgt tenminste. Anders maakt u eventjes een duik en bent u misschien kwetsbaar voor vijandelijk vuur.

En dan zijn er de drie verhalende minicampagnes - elk zowat een speelfilm lang, die een intensiteit hebben waar u het eventjes koud van zult krijgen. Dice, de Zweedse studio achter de Battlefield-reeks, slaagde erin om een paar kleinere oorlogsverhalen te vertellen die gewoon kloppen. Niet alleen in de decors en de historische accuratesse (dit zijn overigens verhalen die voor het merendeel worden verteld door niet-Engelse commentaarstemmen), maar ook door de gameplaypersona van alle personages te koppelen aan het emotionele beeld dat ze bij de speler oproepen. De ingetogen vrouwelijke verzetsleden uit Nordlys, de eerste van die War Stories, zijn bijvoorbeeld ideaal om als stille jagers te presenteren. De flamboyante crimineel die in het tweede luik Under No Flag tegen zijn zin door de Britse geheime dienst SAS wordt ingelijfd, is een explosievenexpert, dus die mag onverdroten dingen doen knallen. En de melancholische Senegalese soldaat uit Tirailleur, het derde verhaal, zoekt het gevaar van de weidse veldslagen op om zijn makkers te behoeden voor de nietsontziende dood.

Er had op dit moment iets méér in het doosje mogen zitten, natuurlijk: het huidige aanbod aan content in Battlefield V is schraal voor een game waarvoor u volle pot betaalt. Maar gratis uitbreidingen (waaronder een vierde singleplayerverhaal en die langverwachte Battle Royale-multiplayer) zijn onderweg.

Uit voor PlayStation 4, Xbox One en pc.

Fallout 76 (★★☆☆☆)

Het veroorzaakt een lichte pijnscheut in ons hart dat we u dit moeten vertellen, maar helaas: de nieuwe game uit de Fallout-reeks is een ambitieus maar mislukt experiment. Uitgever Bethesda was al jarenlang een manier aan het zoeken om het Amerika-na-de-bom, waar de serie zich afspeelt, open te trekken naar een multiplayergame. Het uiteindelijke resultaat is echter een game waarin er weliswaar andere spelers rondlopen, maar die elkaar vrolijk met rust laten. 

Bethesda bouwde een paar maatregelen in die spelers wat ontmoedigt om elkaar klakkeloos overhoop te schieten, maar die waren wellicht helemaal niet nodig: het is frappant hoe goed iedereen zich in de game met zijn eigen zaken bemoeit, zeker gezien het feit dat er weinig anders van betekenis te doen is dan elkaar maar wat overhoopschieten.

6 Multiplayerbeeld uit 'Fallout 76'. Maar in realiteit moedigt de game spelers niet echt aan om samen te spelen. © Bethesda

Het is jammer, want bij momenten weet Fallout 76 wel die unieke post-apocalyptische vibe uit de voorgaande Fallout-delen te vatten. Soms komt u taferelen van een hartverscheurende menselijkheid tegen in gevonden documenten op nog werkende computerterminals. Fans van de reeks zullen er nog altijd hun hart aan kunnen ophalen. Maar een van de grote troeven van de ‘gewone’ Fallout-games, nederzettingen waarin de gekste snuiters huizen, zit niet in deze game - een prequel waarin de nucleaire wildernis waartoe de VS werden herschapen nog moet worden bevolkt. En de ware menselijke spelers die u tegenkomt zijn te saai of te zelfzuchtig om een betekenisvolle conversatie mee te hebben.

Uit op PlayStation 4, Xbox One en pc.

Tetris Effect (★★★★☆)

Om de zoveel jaren wordt er nog eens een - onsuccesvolle - poging gedaan om Tetris opnieuw onder ieders aandacht te brengen. Maar deze Tetris Effect is de allereerste die erin slaagt om de blokjesklassieker weer de relevantie te geven die hij aan het einde van de jaren 80 had. Toén kwam Tetris als een donderslag bij heldere hemel op ons tv-scherm terecht. Nu kneedde de lichtjes miskende Japanse designergrootmeester Tetsuya Mizuguchi die classic naar eigen goeddunken met Tetris Effect, en verhief hem tot een  lyrische ervaring.

6 Het visueel lyrische 'Tetris Effect'. © Sony PlayStation

Net als Mizuguchi’s voorgaande worpen - Child of Eden, Lumines en Rez - is Tetris Effect een trippy muzikale en visuele reis waarin de uitdaging van het blokken plaatsen zelf naar de achtergrond werd verwezen. Het neemt niet weg dat het spel bij momenten pittig kan zijn, maar wat primeert is het geknetter dat de omgeving  in uw hoofd veroorzaakt. Wat dat betreft, is de titel van de game - genoemd naar een bekend psychologisch effect waarbij iemand die lang en veelvuldig Tetris heeft gespeeld overal blokjes begint te zien - een rake keuze. Mizuguchi was zelfs zo onbescheiden om lichtjes te morrelen aan het basisdesign van het spel: u kunt nu, bijvoorbeeld, gedurende een korte periode uw gemaakte lijnen opsparen om ze in één keer weg te strepen.

U kunt Tetris Effect in virtual reality spelen, maar dat hoeft niet: mét een PlayStation VR-helm op komen de audiovisuele effecten nog beter tot hun recht, maar het heeft geen invloed op de gameplay.

Uit voor PlayStation 4.

Hitman 2 (★★★☆☆)

De nieuwe Hitman-game lijkt enorm hard op de vorige. Er zitten gewoon een paar kleine nieuwigheden in de gameplay, zoals de mogelijkheid om u te verschansen in struikgewas, en een scherm-in-scherm waarin u mee kunt turen door beveiligingscamera’s. En natuurlijk zijn er een paar nieuwe exotische locaties: van een racecircuit in Miami via een dorp in Colombia tot het duistere Noordzee-eiland Sgàil.

6 De Hitman vertrekt weer onopgemerkt na een geslaagde moord. © WB Games

Voor de rest is het krek dezelfde game als de vorige Hitman uit 2016. Maar hij màg dat zijn, want die laatste titel schitterde nu toevallig wel met zijn solide moordgameplay en zijn op theaterstukken lijkende sociale simulaties, waarin u dichter en dichter bij uw doelwit moest zien te geraken. Tot u op spectaculaire wijze toeslaat, en - hopelijk tenminste - ongemerkt weer buiten wandelt. Hitman 2 is geen game voor ongedurige zielen, maar wie er het zitvlees voor heeft, krijgt een ervaring vol diabolische verrassingen geserveerd.

Uit voor PlayStation 4, Xbox One en pc.

Pokémon Let’s Go Pikachu! / Evee! (★★★☆☆)

Voor gamende millennials moeten Let’s Go Pikachu! en Let’s Go Evee! - zoals vaker twee min of meer gelijkaardige games die in tandem worden uitgegeven, en deze keer rond een mannelijk en een vrouwelijk personage draaien - een ultieme Pokémon-toegift zijn. Het is de eerste game rond de cutesy monstertjes in twaalf jaar tijd die op een huiskamerconsole kan worden gespeeld, en heeft de visuele pracht van de animatieserie die twintig jaar geleden op tv liep. Hij kan met een (optionele, maar hoogst sympathieke) Pokéball Plus-controller worden gespeeld die eveneens kan worden gekoppeld aan de smartphone waarmee u misschien nog steeds Pokémon Go! speelt. En monsters die u in het park in uw buurt vangt met die Pokéball kunnen gewoon worden getransporteerd naar deze Nintendo Switch-game om er verder in te trainen.

6 Favoriet Pikachu speelt, na lange tijd, nog eens een hoofdrol in een Pokémon-game. © The Pokémon Company

Beide Let’s Go!-games zijn zeker in het begin beledigend makkelijk, maar in een Pokémon-game speelt uitdaging nu eenmaal per definitie tweede viool: behaaglijkheid primeert, en die druipt van de tv of het ingebouwde schermpje van de Switch. We zijn iets minder te spreken over de zwaaigameplay om de Pokébeesten in de game te vangen, en die Pokéball Plus-controller bestuurt niet honderd procent lekker - door van dezelfde knop tegelijkertijd een duimstick én een drukknop te maken zijn ze wellicht wat te ver gegaan in de vereenvoudiging. Maar hartveroverend is het allemaal onmiskenbaar wél.

Uit voor Nintendo Switch.

Dossier Game, reset & match
Dossier Game, reset & match

U houdt van games? Wij ook!

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine