Zaterdag 24/10/2020

ColumnDe schaal van Mulders

Zuigzoenen fascineren. Ik vind het magisch dat een mond je kan merken zonder dat daar een spatje pijn aan te pas komt

Beeld Getty Images/EyeEm

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen.  

“Goed haar heb jij”, zeg ik tegen de vrouw. “Dat valt mij telkens weer op als ik je zie. Dát en je talent om te schrijven: het zijn twee dingen om de genadige heer dankbaar voor te zijn.”

Ik zeg het voor ik haar vertrekken verlaat met in mijn hals een zuigzoen.

De vriend met wie ik koffie ga drinken, vraagt of de atmosfeer verhit was. Ik zeg dat ik tegen een kabel ben gelopen aan de haven, toen ik een kapitein ter lange omvaart ging interviewen. Hij glimlacht en wil weten sinds wanneer ik schrijf over scheepvaart. Om mijn verhaal geloofwaardig te maken, zeg ik dat er ook kapiteins ter zee bestaan en kapiteins ter kustvaart. Dat zijn gezagvoerders van een kleiner vaartuig dat alleen reizen langs de kust maakt.

Thuisgekomen leg ik een pleister op de zuigzoen. Ik kies er geen met hertjes en paddenstoelen van Woodland Animals, maar een fluokleurige van Hansaplast. Op het doosje staat: limited edition. Soms heb ik heimwee naar pleisters in vleeskleur. Soms heb ik heimwee naar het Oostblok, waar je geen keuze­stress had omdat er van alles maar één soort was.

Ik voel mij opgelucht nu ik weer onbevlekt onder de mensen kan komen. Zuig­zoenen zijn voor pubers. Op volwassen leeftijd kun je beter met verende tred tegen kabels aanlopen. Neemt niet weg dat zuig­zoenen mij sinds mijn wonderjaren fascineren. Ik vind het magisch dat een mond je kan merken zonder dat daar een spatje pijn aan te pas komt. Intussen leven we in een tijd die magie onvriendelijk gezind is. Alles wat je nooit hebt willen weten, kan je zomaar opzoeken.

Zoals de meeste dingen heeft de zuig­zoen – ook zuig­vlek genoemd of liefdes­stempel – zijn wetenschappelijke achtergrond. Het intense vacuüm veroorzaakt een onderhuidse bloed­uitstorting die niet veel verschilt van de klassieke blauwe plek. Ook de zuigzoen verkleurt van donker­paars naar geel als hij op zijn laatste benen loopt. Het kan twaalf dagen duren voor er niets meer van te zien is.

Ik achterhaal dat de zuigzoen niet zo onschuldig is als hij op het eerste gezicht misschien lijkt. Er bestaat een, weliswaar kleine, kans op een levens­bedreigende complicatie. Er kan een bloed­propje ontstaan dat, als het losschiet, leidt tot een long- of hersen­infarct. Een vrouw uit Nieuw-Zeeland van 44 kreeg er in 2011 een hartaanval van, die ze gelukkig overleefde.

Berucht is het geval van de 17-jarige Julio Macias Gonzalez uit Mexico-stad. Die kreeg stuiptrekkingen toen hij met zijn ouders aan tafel zat. IJlings bijgeroepen hulp kon helaas niet meer baten. De avond daarvoor had Julio met zijn 24-jarige vriendin doorgebracht. Als doods­oorzaak wezen de artsen naar een door haar aangebrachte zuigzoen – hoewel dat niet helemaal zeker was.

Killed by love bite: het klinkt even onzinnig als ‘Killed by Death’, een nummer van de ook al naar de eeuwige jachtvelden vertrokken rockgod Lemmy Kilmister. “Je moet ergens van sterven”, hoor je rokers soms als excuus voor hun ongezonde gedrag verkondigen. Roken doe ik niet meer, maar ik weet zeker dat ik de zuigzoen verkies boven corona of cholera.

Tandpasta, overigens, schijnt hem sneller uit te wissen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234