Zaterdag 19/10/2019

Review

'Wildstar' en 'Elder Scrolls Online' houden zich kranig tegen 'World of Warcraft'

Beeld Bethesda

Er hebben al meer concurrenten tegen de poorten van 'World of Warcraft' gebonkt, tot op heden nog steeds de succesvolste 'massive multiplayer online' (MMO)-game op de planeet. Maar de voorbije maanden verschenen achtereenvolgens 'The Elder Scrolls Online' en 'Wildstar', twee nieuwe titels in het genre die zich bijzonder kranig houden ten opzichte van de inmiddels tien jaar oude onlinegame. Waarin maken ze het verschil? Een analyse.

Hoor jij nog veel over 'Age of Conan: Hyborian Adventures', 'Aion', 'Star Wars: The Old Republic' of ''Rift'? Alle zonet genoemde titels werden ooit met veel bombarie gelanceerd als grote concurrenten voor de miljardenklepper 'World of Warcraft', maar verdwenen al snel weer naar de marge van het genre. Geen enkele van die games kwam ooit maar in de buurt van het aantal 'World of Warcraft'-abonnees, dat vandaag nog steeds ergens rond de 7 miljoen zit. De redenen voor hun mislukking waren erg uiteenlopend: de meeste leken iets teveel op 'World of Warcraft' om een deftige concurrent te zijn, en vaak werd er ook gewoon een bekende film- of andere entertainmentlicentie op een derivatieve game geplakt.

Maar de afgelopen maanden zijn er twee MMO's opgestaan die wél een radicale omwenteling proberen te betekenen in de manier waarop zo'n onlinegame wordt gespeeld. We hebben het over 'The Elder Scrolls Online', een nieuwe aflevering in de bekende offline-roleplayinggames, en 'Wildstar', een in het Amerikaanse Seattle en Los Angeles gebouwde nieuwe MMO van uitgever NCSoft: twee games waarvan de makers beweren dat ze, elk op hun eigen manier, het genre opnieuw hebben uitgevonden. We brachten wat tijd door in beide games, en die claims lijken voor een groot stuk gegrond. Hier zijn vijf redenen waarom het de moeite is om toch maar eens een kijkje te nemen in de nieuwe MMO's.

1 / Visueel

'World of Warcraft' is ondertussen een decennium oud, en heeft gedurende dat tijdperk geen noemenswaardige update gehad aan zijn visuele presentatie: alleen het nieuwe continent Pandaria, uit de 'Mists of Pandaria'-uitbreiding twee jaar geleden, kreeg een nieuwe lik vernis, en exploitant Blizzard Entertainment is momenteel bezig om de karaktermodellen van de speelbare personages wat te moderniseren. Scoren op gebied van graphics is een makkie voor de twee nieuwkomers.

The Elder Scrolls Online: Bethesda's entrée in het MMO-genre leverde meteen de mooiste massieve onlinegame aller tijden op. De makers bouwden Tamriel, de wereld waarin de game zich afspeelt, met een goed oog voor rauwheid, grimmigheid en realisme, waardoor de game stevig afsteekt tegen het cartoony uiterlijk van 'World of Warcraft'. De game haalt niét de schoonheid van 'The Elder Scrolls V: Skyrim', de vorige singleplayeraflevering uit de reeks, maar dat komt vooral omdat de makers - om niet teveel potentiële abonnees te verliezen - de pc-systeemvereisten voor hun game met opzet relatief laag hielden. Wel zit er een dag- en nachtcyclus in de game, met een weersysteem.

The Elder Scrolls Online Beeld Bethesda

Wildstar: Carbine Studios, de maker van 'Wildstar', gooide heel wat vormelementen uit strips, space opera's uit de jaren '30 en '40 en Pixar-films in de Moulinex, maar het resultaat van die oefening is vooral dat de game qua basiskleurtjes en cartooneske objecten en personages relatief sterk op 'World of Warcraft' lijkt. Dat is niet per definitie negatief: misschien willen échte MMO-spelers, het type waar Carbine en uitgever NCSoft op jagen met 'Wildstar', het wel gewoon niet anders. Bovendien ziet de game er stukken mooier uit dan 'World of Warcraft', alleen al omdat het gebaseerd is op de specificaties van een gemiddelde Aldipc in 2014, niet - zoals WoW - op een van tien jaar geleden.

Beeld NCSoft

2 / De wereld

Op dit punt hebben de twee nieuwkomers al wat meer te duchten. De wereld van Azeroth heeft namelijk een rijke voorgeschiedenis dankzij een reeks singleplayergames die al terugreiken tot in 1994. Azeroth is een plaats waar miljoenen gamers zich thuisvoelen, en daar heb je als nieuwkomer niet meteen van terug.

The Elder Scrolls Online: Maar ook 'The Elder Scrolls Online' speelt zich af in een wereld waar een grote fanbasis met graagte terug naartoe komt. Tamriel, de wereld waarin de game zich afspeelt, is - net als het rijk Westeros uit de tv-reeks 'Game of Thrones' en het Midden-Aarde van Tolkien - gebaseerd op continentaal Europa, ergens in de Middeleeuwen, en dat is register dat een heel specifiek soort rpg-speler aantrekt. Bovendien is het centrale verhaal, dat zich duizend jaar voor dat van voorganger 'Skyrim' afspeelt, veel meer verankerd in oude wereldse sagen en mythen dan dat van 'World of Warcraft'. Of dat van 'Wildstar'.

The Elder Scrolls Online Beeld Bethesda

Wildstar: De andere concurrent haalt dan weer eerder zijn mosterd bij een sf-wereld. Je landt op Nexus, een vreemde planeet, waar een eeuwenoud hoogtechnologisch ras tweeduizend jaar ineens verdwenen is, en de achtergebleven technologie een hele resem avonturiers en goudzoekers heeft aangetrokken. Die hebben zich ondertussen verenigd in twee vijandige fracties: de 'Exile' en de 'Dominion', die - een beetje à la WoW - elkaar voor eeuwig naar het leven staan. De wereld van 'Wildstar' grijpt niet terug naar een oude gametraditie of -franchise, maar misschien wil je voor je volgende honderden uren gamen wel eens met iets compleet nieuws beginnen?

Wildstar Beeld NCSoft

3 / De structuur

Een element waarop de twee nieuwkomers bij uitstek het verschil kunnen maken, zijn nieuwe gameplaymogelijkheden. Hoeveel nieuwe content de makers van 'World of Warcraft' ook aan hun game toevoegen, aan de centrale structuur en gameplaymechanieken is de afgelopen tien jaar quasi niets veranderd. Nieuwkomers hebben nu eenmaal het voordeel dat ze volledig van nul kunnen beginnen.

The Elder Scrolls Online: De onlinevariant van 'The Elder Scrolls' heeft geen al te rigide klassensysteem, en laat zelfs maar vier personageklassen toe: Dragon knight, Sorcerer, Nightblade en Templar. Maar de manier waarop je personage groeit staat grotendeels los van die initiële keuze: al spelend en vechtend stuur je - net als bij 'Skyrim' - je karakter een bepaalde richting uit. Hoe meer je bijvoorbeeld met het getrokken zwaard vecht, of magie gebruikt, hoe sterker je ook wordt in die bepaalde vaardigheden.

The Elder Scrolls Online Beeld Bethesda

Wildstar: Dat het ontwikkelingsteam van 'Wildstar' uit een groot aantal WoW-oudgedienden bestaat, zie je voor een stuk in de absolute basisstructuur van de game: je kiest je personage uit een relatief doorsnee klassensysteem, al is je karakter ook hier extreem modificeerbaar. Ook het systeem van queesten wijkt, hoewel er een extra wereld-, zone- en regiohiërarchie inzit, niet teveel af van wat MMO-spelers kennen. Interessanter is echter hetgene wat de makers daar bovenop hebben gebouwd: je moet ook een 'Path' kiezen (een soldaat, iemand die een nederzetting wil neerzetten, een avonturier of een wetenschapper), die zijn stempel drukt op je centrale verhaallijn. Ook kun je honderden uren spenderen aan het bouwen van je huis, of aan het uitzetten van een verdedigingslinie.

Wildstar Beeld NCSoft

4 / De combat

Hier wordt het echte verschil gemaakt. Je kunt vanalles doen in een MMO, maar hetgene wat spelers terug doet inloggen (en een maandelijks abonnement doet betalen) zijn de gevechten tussen jezelf en de duizenden creaturen in de gamewereld, of (maar daar hebben we het zo dadelijk nog over) andere spelers. De twee nieuwkomers pakken dit heel anders aan dan 'World of Warcraft', maar dat brengt die game niet noodzakelijk in het nadeel: het combatrecept van WoW, waarbij snelle muisklikken op een vaardighedenbalk centraal staat, is oud, maar evengoed beproefd.

The Elder Scrolls Online: Er is een minieme balk met extra skills voorhanden, maar het centrale element in de vechtgameplay van 'The Elder Scrolls Online' is hetzelfde als in singleplayervoorganger 'Skyrim': je knokt met je twee handen, die elk een wapen of een kracht toegewezen kregen, en bouwt zo je vaardigheden uit. De game onthoudt op die manier zelf hoe je het liefste vecht. Het is een systeem dat het - veel meer dan het tactisch kiezen in 'World of Warcraft' - meer moet hebben van beweeglijkheid en timing.

The Elder Scrolls Online Beeld Bethesda

Wildstar: In 'Wildstar' ligt het combatsysteem wat dichter bij dat van 'World of Warcraft', al is er ook in deze game wat meer dynamisme geparkeerd dan in het oude voorbeeld: soms voel je jezelf in een soort 'God of War'-vechtgame, want je kunt - bovenop de magische aanvallen, die je uit een klassiek balkje kiest - ook rollen en hakken. Bovendien heeft Carbine erg veel tijd en moeite gestoken in het samenstellen van je balkje, wiens vaardigheden beter dan in 'World of Warcraft' een geheel vormen.

Wildstar Beeld NCSoft

5 / De extra content

Blizzard Entertainment heeft tien jaar kunnen sleutelen aan 'World of Warcraft', en de game kunnen volproppen met nieuwe evenementen, in groep in te nemen kerkers, eveneens samen aan te vatten 'raids' op een kolossale vijand, en een handvol uitbreidingen, die steeds een ton nieuwe game-inhoud met zich meebrachten. De rijkdom aan content is bijgevolg, net als het appeal van de wereld, het element waarin 'World of Warcraft' zijn concurrenten blijvend een poepje kan laten ruiken. Maar de twee verweren zich niettemin stevig.

The Elder Scrolls Online: Dat geldt in iets mindere mate voor Bethesda's game, die twee soorten spelers op het oog heeft: de game verwelkomt een MMO-speler die iets nieuws wilt, maar richt zich ook op de fan van de 'Elder Scrolls'-reeks, die voor het eerst in Tamriel kan rondhossen samen met andere spelers. Qua extra content houdt 'The Elder Scrolls Online' zich niet meteen sterk ten opzichte van 'World of Warcraft', maar er zit wel een spectaculaire 'player versus player'-component in: de hele centrale provincie Cyrodiil, eerdere al het decor in 'The Elder Scrolls IV: Oblivion', is één groot slagveld.

The Elder Scrolls Online Beeld Bethesda

Wildstar: Vanzelfsprekend staat ook 'Wildstar' wat rijkdom aan content betreft nog nergens in vergelijking met 'World of Warcraft', maar Carbine Studios is aan een ijltempo nieuwe avonturen en zijqueestes aan het toevoegen aan zijn game. Bovendien krijg je supermoeilijke 'dungeons' in de game, die je alleen maar met de vereende kracht van tientallen spelers tot een goed einde kunt brengen, en hebben de makers er ook de iets dyynamischere 'adventure'-variant in gestoken: ongeveer hetzelfde idee als dungeons, maar dan met een veranderlijke structuur. Compleet nieuw zijn de arena's waarvoor Carbine ideeën opgedaan heeft bij de multiplayercanon uit andere gamegenres: er zitten onder meer plaatsen tussen waar je een soort 'team deathmatch'- en 'capture the flag'-spelletje kunt spelen, net als in actiegames en shooters.

Wildstar Beeld NCSoft
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234