Zondag 15/12/2019

Games

Wil de game-industrie cashen door op nostalgie in te spelen?

‘The Legend of Zelda: Link's Awakening’ is een remake van een Gameboy-spel uit het verre 1993. Beeld Nintendo

Populair in gameland: opgepoetste oudjes met zeer moderne prijskaartjes. Het laatste voorbeeld is een remake uit de serie The Legend of Zelda. Misbruik van nostalgie, of kan zo’n oud spel echt nog mee?

De hang naar oude uitvoeringen in nieuwe jasjes kennen we uit de bioscoopzaal, waar met name Disney gouden tijden beleeft met nieuwe versies van bijvoorbeeld The Lion King en The Jungle Book

Dezelfde neiging tot terugblikken vindt momenteel plaats in de gamewereld. Van Spyro, het paarse draakje dat al in de jaren negentig edelstenen verzamelde en zijn gevangen drakenvrienden probeerde te bevrijden, tot Crash Bandicoot, een Tasmaanse buideldas met maniakale grijns die sinds 1996 over chaotische routes vol obstakels springt: stuk voor stuk kregen ze de laatste jaren een oppoetsbeurt. De verschillen tussen oud en nieuw spreken in beide gevallen voor zich:

Beeld Sony
Beeld Sony

Alleen is er een fundamenteel verschil tussen bijvoorbeeld een film en een videogame. Breng je een vijftig jaar oude film opnieuw uit, dan is hij gewoon weer bij de tijd als er moderne camera’s worden gebruikt en goede digitale effecten zijn toegepast. Een goed verhaal blijft immers een goed verhaal.

Dieper niveau

Maar een game is op een dieper niveau ingeperkt door technologie. Niet alleen het uiterlijk, ook het verhaal zelf, de bewegingsmogelijkheden van het personage en de complexiteit van de spelwereld zijn begrensd door het apparaat waarop je speelt. 

Neem The Legend of Zelda: Link’s Awakening, waarvan net een remake is uitgekomen voor de Nintendo Switch. Daarin leidt het groengemutste mannetje Link schipbreuk en gaat hij op zoek naar een stel kleurrijke instrumenten om een lokale godheid wakker te spelen, die hem moet helpen ontsnappen. Het is een spel uit 1993 - onderhand de prehistorie als het gaat om videogames - dat is gemaakt voor de Gameboy. Dat draagbare spelkastje verhoudt zich tot de hedendaagse spelcomputer zoals een bolderkar tot een Tesla. 

Daardoor is dit een game uit een ander tijdperk. Op de uiterst charmante (en moderne) kleipoppetjesstijl na, is het spel zelf vrijwel identiek aan het oude:

Beeld Nintendo
Beeld Nintendo

De beperkingen uiten zich het duidelijkst in de grootte van de spelwereld. Van de ene naar de andere kant sprinten een kwestie van minuten, waar dat in de laatste écht nieuwe game uit de Zelda-serie (Breath of the Wild, uit 2017) uren kost. Dan betaal je ook nog eens 60 euro voor Link’s Awakening. Wil de game-industrie gewoon cashen door op nostalgie in te spelen? 

Inventieve manieren

Zo simpel is het niet. Makers van oude gameklassiekers - zoals Link’s Awakening - bedachten vaak inventieve manieren om zo veel mogelijk uit het beperkte spelkastje te slepen waarmee ze moesten werken. 

Neem hoe er is omgegaan met die kleine spelwereld. De magische instrumenten die je moet verzamelen liggen in kerkers vol monsters en vermakelijke puzzels. In elke kerker leer je een nieuwe vaardigheid of vind je een nieuw voorwerp. Daarmee kun je bijvoorbeeld eindelijk de rivier overzwemmen die de weg naar de volgende kerker blokkeerde. Zo krijg je toegang tot een nieuw stuk van de wereld, met nieuwe opdrachten en een nieuwe kerker. 

Een screenshot uit ‘The Legend of Zelda: Breath of the Wild’ (2017), dat een gigantische spelwereld heeft waar je uren doorheen kunt dwalen. Beeld Nintendo

Doordat hij stukje bij beetje aan de speler wordt getoond, voelt de spelwereld volwaardig aan, ondanks dat hij naar hedendaagse maatstaven absurd klein is. Niet voor niets vormde deze formule - kerker in, kerker uit, en weer door naar een nieuw stukje wereld - de basis van de vele succesvolle Zelda-spellen die volgden. 

Een andere simpele, maar effectieve methode om de speler vast te houden is het toevoegen van een scheut mysterie. Een onverwachte inspiratiebron voor Link’s Awakening is volgens de ontwikkelaars de televisieserie Twin Peaks van David Lynch, over een moord in een klein stadje waar bizarre personages wonen en bovennatuurlijke gebeurtenissen plaatsvinden. Zo verontrustend als Twin Peaks wordt Link’s Awakening in de verse verte niet. Maar hoe eenvoudig het verhaal ook is, de vreemde bewoners en het groeiende besef dat er iets niet in de haak is met dit eiland helpen de aandacht van de speler vast te houden. 

Zo kan het dat een game die onder forse technische beperkingen tot stand kwam, in 2019 toch nog de moeite waard zijn. Wel is 60 euro te duur. Dit is en blijft een goede game, maar hij biedt beduidend minder speeltijd en mogelijkheden dan de nieuwe spellen die voor dat geld over de toonbank gaan. Wordt er misschien toch een beetje misbruik gemaakt van nostalgische gevoelens.

Een oud jasje

Terwijl oude games in een nieuw jasje worden gestoken, komen er ook nieuwe games in een oud jasje uit. Bij kleinere, maar evengoed populaire titels als Shovel Knight en Undertale verwijzen de makers bewust terug naar de games uit hun jeugd. In deze spellen kun je de pixels zowat aanwijzen. Overigens niet alleen uit nostalgisch oogpunt: met zo’n ouderwets pixelstijltje kun je charmante en memorabele gamewerelden neerzetten zonder leger aan grafische ontwerpers.

Een screenshot uit ‘Shovel Knight: Shovel of Hope’ (2014), dat stilistisch teruggrijpt op games uit het verleden. Beeld Yacht Club Games
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234