Vrijdag 06/12/2019

Nieuwe games

Videogames vol contradicties, maar zijn ze wel het spelen waard?

In 'Vampyr' speelt u een dokter die nu ook een vampier is, en dus zijn vers verworven bloeddorst moet zien te rijmen met zijn hippocratische eed. Beeld Focus Home Interactive

Een vampier die ook dokter is, een winkelier die eigenlijk avonturier wil zijn en stokmannetjes die u maar beter au sérieux neemt: als er één ding is waarin de videogames van deze week uitblinken, dan zijn het wel hun contradicties.

Vampyr (★★★☆☆)

Onze verwachtingen voor Vampyr waren hooggespannen. Dat kwam vooral dankzij de vorige game van Dontnod Entertainment, de Franse studio die erachter zit: het krachtige, in jeugdige Weltschmerz gedrenkte Life Is Strange. Het feit dat Vampyr er bij iedere nieuwe demo die we te zien kregen nog steeds wat onaf uitzag negeerden we, ervan uitgaand dat het met zo'n briljante studio achter de knoppen uiteindelijk wel goed zou komen. 

Nu hij in de handel is, weten we dat we niet helemaal de game hebben gekregen die we verwacht 
hadden. Bij momenten wordt de pret dan ook echt bedorven door de visuele en technische ruwheid. Van de open wereld waarin u rondloopt, kan u hier en daar bovendien de naden zien, wat, ondanks de constante duisternis, de game het cachet geeft van een goedkope Assassin's Creed. Maar het echte, inhoudelijke doel van de makers wordt wél bereikt: Eros en Thanatos komen zo dicht bijeen dat ze elkaar bijna een tong kunnen draaien.

Beeld Focus Home Interactive

U kruipt namelijk in de ondode huid van Jonathan Reid, een arts die in het Londen van vlak na Wereldoorlog I als lijk terugkeert van het front, maar ineens weer wakker wordt als wezen van de nacht. Ter inspiratie zeggen de makers van Vampyr de originele Roemeense verhalen erop nageslagen hebben. Hoe het ook zij: de ondode Reid moet nu dus zijn Hippocratische eed zien te rijmen met zijn zopas verworven dorst naar vers bloed.

Die laatste zorgt meteen bij de start van het verhaal al voor een groot persoonlijk drama: de scenaristen van de game hielden zich niet in om u onmiddellijk al met een unheimlich gevoel op te zadelen dat heel de game verder knaagt. Gelukkig kunt u kiezen in wiens strot u bijt, keuzes die veruit het interessantste element in de hele game zijn. Er loopt een knappe sociale dynamiek door de wijken van de door de Spaanse Griep geteisterde grootstad, met personages die elkaar allemaal kennen; de interpersoonlijke relaties vormen allemaal miniverhalen op zich die naar voren komen tijdens de dialogen. U bent bijna gedoemd om toch minstens een paar halsslagaders door te knabbelen, kwestie van uw personage sterk genoeg te maken om verder te geraken in uw zoektocht naar de oorzaak van uw toestand. Maar dankzij dat systeem kunt u rustig 'researchen' wie u voldoende een teringlijder vindt om hem of haar van kant te maken.

Vampyr probeert de vaart in dat verhaal te houden door de Spaanse griep, die tijdens de periode heftig woedde in de Britse hoofdstad, een bovennatuurlijk kantje te geven. Zo zombificeert de ziekte ook heel wat arme drommels die ver van alle redding door de duistere straten dwalen om door u te worden afgeslacht. Het is ongetwijfeld een heel bewuste designkeuze van de makers geweest, die de game wat actievoller moest maken. Maar het vechtsysteem waarop die knokpartijen steunen is hoogst oninteressant, en het eindresultaat is vooral dat u hetgeen wat Vampyr nu net wél boeiend maakt - uw onderzoek dus, en de interactie met levende personen - geregeld moet staken voor een paar volkomen overbodige lijf-aan-lijfgevechten. Soms is te hard proberen gewoon niet goed.

Nu uit voor PlayStation 4, Xbox One en pc.

De bloedeloze actie in 'Vampyr' is er soms wat te veel aan. Beeld Focus Home Interactive

West of Loathing (★★★★☆)

"Een game met stokfiguurtjes? Dat kan zelfs ik maken!", zult u misschien zeggen wanneer u West of Loathing voor u krijgt. Maar nee, dat kunt u niet. De inderdaad wel héél eenvoudige visuele presentatie van deze videogamepastiche verhult namelijk een behoorlijk diep role playing game-systeem, waarin het verslaan van een bepaalde vijand vaak zelfs afhangt van het dragen van de juiste hoed.

Alle wapens en andere attributen die u vindt, hebben een tactische weerslag op de uitkomst van de gevechten, dankzij een hecht, duidelijk en diepliggend systeempje van onderling verbonden variabelen. Uw persoonlijke vaardigheden, van uw trefzekerheid tot uw vermogen om sloten open te breken, bouwt u naar eigen inzicht op. En ze hebben een reëel effect op hoe u het verhaal - eigenlijk gewoon een lange, vaak onderbroken treinrit naar het mythische westen van Amerika - tot een einde brengt. 

Een game met stokfiguurtjes als graphics? Jazeker! Beeld Asymetric

Pistolen en slagwapens hebben een heel afgemeten kracht, en wanneer de tegenstand te groot is, kunt u uw tegenstanders nog altijd bekogelen met staven dynamiet. Alles wat u niet vindt, kunt u altijd nog kopen in veeltallig aanwezige winkels. De snel navigeerbare interface waarmee u jongleert met al die gegevens doet een beetje denken aan die van de Fallout-games. De makers hebben duidelijk lessen getrokken uit de toppers in hun vak.

Van een spuugbak die al dan niet een schat op zijn bodem herbergt via klievende pistoolgeluiden tot medestanders die 'Pardner' zeggen: geen westerncliché is te obscuur om voor de gek te worden gehouden in West of Loathing. De Amerikaanse studio erachter is dan ook niet aan zijn proefstuk toe: hun game is het vervolg op de browsergame Kingdom of Loathing dat in 2003 een van de allereerste telgen was van de indiebeweging. De humor die ook in West of Loathing zit gaat bij momenten het niveau van gezonde onnozelheid wel wat voorbij, en sommige grappen missen duidelijk hun doel. Maar met de onverdroten barrage aan witzen die de game op u afvuurt zal hij toch snel uw sympathie weten te winnen.

Pas gelanceerd voor Nintendo Switch, ook uit voor pc.

Onder de heel eenvoudige graphics schuilt een erg diep 'role playing game'-systeem. Beeld Asymetric

Moonlighter (★★★★☆)

De grap waarop Moonlighter drijft is een binnenpretje voor spelers die vooral van - ook weer - role playing games houden. U speelt in deze intrigerende indiegame een winkelier, die liever een held wil zijn dan de winkel van zijn ouders runnen. Het is het soort videogamepersonage dat spelers die tuk zijn op dit genre meteen zullen herkennen. In heel wat role playing games zijn zulke figuren een essentieel onderdeel voor het aankopen van de nutteloze attributen die de spelers tijdens hun queestes hebben verzameld of om ze om te ruilen voor materieel waarmee  de gamers wél verder kunnen.

De saaie winkelier die eigenlijk een onverschrokken held wil zijn: dat is het thema waarop 'Moonlighter' steunt. Beeld 11 Bit Studios

Zo'n handelaar speelt u dus in Moonlighter, maar uw hoofdpersonage Will heeft hogere ambities die hij probeert te rijmen met een florerend handeltje. En dus gaat hij 's nachts zelf op pad in de kerkers nabij zijn geboortedorp. Die dualiteit tussen handelaar en avonturier geeft ook het achterliggende rollenspelsysteempje van Moonlighter een extra dimensie. Sommige van uw gevonden items zult u moeten uitstallen in uw winkel, en uw prijszetting zal wat oefening vergen. Maar om écht dingen te vinden die geld opbrengen, moet u dieper zien door te dringen in de gewelven. En daarvoor moet u dan weer sommige dingen zelf houden om er de vaardigheden, de wapens en het pantser van uw personage mee te verbeteren. Die dubbele dynamiek legt een extra gewicht op de keuzes die u moet maken in deze donders minzame pixelgraphic-game.

Nu uit voor PlayStation 4, Xbox One, Nintendo Switch en pc.

Onrush (★★☆☆☆)

De Britse racegamespecialist Codemasters, bekend van eerder ernstige simulaties de Colin McRae-, DiRT- en F1-games, wilde duidelijk eens buiten de lijntjes kleuren met zijn nieuwste titel. In Onrush is het racen ondergeschikt aan het tegen de vangrails knallen van uw tegenstanders, een beetje zoals in Burnout en andere racegames met een baldadige inslag. Maar om het interessant te maken parkeerden de Codies daar de dynamiek van een onlineshooter in: u komt het reliëfrijke terrein op in twee groepen spelers, die elkaars voertuigen met alle mogelijke middelen moeten zien kapot te rijden.

Elkaar rammen wordt vergemakkelijkt door de alomtegenwoordige en erg makkelijk op te laden nitroboost waarmee u uw eigen voertuig kortstondig nog wat extra kunt versnellen. Het is een intrigerend en vernieuwend concept, dat echter ook weer erg snel zijn pretwaarde verliest. Al werkt de schreeuwerige vormgeving van de game, die het doet lijken alsof u zonet tien blikken pepdrank achterover hebt geslagen, wellicht nog sneller op uw systeem.

'Onrush': een racegame met de spelmechanieken van een onlineshooter. Beeld Deep Silver

Nu uit voor PlayStation 4 en Xbox One.

'Onrush' is wel een bepaald schreeuwerige game, die het doet aanvoelen alsof u zonet tien blikken pepdrank naar binnen sloeg. Beeld Deep Silver

Tennis World Tour (★★☆☆☆)

Onze ware teleurstelling van de week is echter Tennis World Tour, een tennisspel met relatief solide spelmechanieken maar een omkadering die vreselijk onaf aanvoelt. We hebben moeite om u de game helemaal af te raden, want het is de enige tennisgame die in jaren in de rekken landt, en de speldynamiek waarbij u niet alleen uw slagen maar ook de voorbereiding ervan moet verzorgen zit best goed. Alleen voelt het onderliggende zelfverbeteringssysteem, waarbij uw speler naarmate u succes boekt ook stilaan een beetje extra AI-hulp krijgt in bepaalde vaardigheden, jammerlijk geforceerd aan. Visueel is het bovendien een sofje, en de ambiance op en om het court is ver te zoeken. Een game die nauwelijks over het net geraakt.

Nu uit voor PlayStation 4, Xbox One, Nintendo Switch en pc.

Het tennissen is best oké, maar het staat centraal in een erg schrale game. Beeld Bigben Interactive
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234