Zondag 26/01/2020

Uitgespeeld: L.A. Noire ****

Beeld UNKNOWN

Hij is er eindelijk, de videogame die de laatste brug probeert te leggen tussen videogame en film. L.A. Noire is een Hollywoodfilm in uw tengels, maar verlegt ook een paar grenzen wat zijn spelelement betreft: het hoeft bijvoorbeeld niet te hard vooruit te gaan.

Videospellenlabel Rockstar Games brengt maar één titel per jaar uit, maar het is wel altijd raak. Hun spellen wortelen zich dieper in de popcultuur dan eender welke andere game, en ze gebruiken daar een opvallend beproefd stijlelement voor: de hommage. Alle invloeden die u uit hun producten ziet sijpelen, vielen tot nu toe terug te traceren tot bekende films of televisieseries - u herkent bijvoorbeeld meteen de rauwe films van Sam Peckinpah in hun vorig jaar uitgebrachte westerngame Red Dead Redemption, of televisiereeksen uit de jaren '80 in Grand Theft Auto: Vice City.

Ook bij hun vandaag in de winkelrekken gebrachte nieuweling L.A. Noire hoeft u het niet ver te zoeken: Dashiel Hammett, Raymond Chandler, Elmore Leonard en het hele filmnoirgenre uit de jaren '30 tot '50 komen allemaal eventjes om de hoek piepen. Maar terwijl de Rockstarboys meestal hun eigen gameplay proberen uit te vinden in hun spellen, maakten ze deze nieuwe titel voor het eerst ook schatplichtig aan een ander gamegenre. L.A. Noire is een verre nazaat van de zogeheten adventure game, een in de jaren '80 en '90 erg populair maar ondertussen nagenoeg vergeten genre (googel bijvoorbeeld 'Police Quest' eens en tel de gelijkenissen), waarin het eerder draaide om het zorgvuldig exploreren van de omgeving, het aan elkaar verbinden van aanwijzingen en het oplossen van logische puzzels dan om de pure actie.

In ieder geval valt één ding meteen op wanneer u L.A. Noire in gang trapt: het hoeft niet noodzakelijk vooruit te gaan. Zeker voor ervaren spelers duurt het eventjes om het tragere speeltempo van de game gewend te geraken. Er zitten auto-achtervolgingen, knokpartijen en shootouts in L.A. Noire, maar de echte actie zit hem in het zoeken naar aanwijzingen en het ondervragen van verdachten.

Harde tijden voor de flik
U kruipt in de huid van Cole Phelps, een Wereldoorlog II-veteraan die tijdens de eerste jaren na de oorlog aan de kost probeert te komen als flik in Los Angeles. Harde tijden, want L.A. is eind jaren '40 net aan het uitgroeien tot een poel van verderf: de opkomende filmindustrie maakt de zeden losser, en er lopen heel wat werkloze oorlogsveteranen rond die zich onledig houden met misdaad. Al tijdens de eerste van uw 21 missies (cases worden ze hier genoemd), nog als een straatflik, lost u een moordzaak op, en zo maakt u snel de klim binnen het politiebureau: eerst verkeerspolitie in burger, daarna inbraken, om ten slotte te eindigen bij moordzaken en - onder invloed van een schimmige collega - de zedenpolitie.

L.A. Noire wordt pas echt interessant na een uur of zeven. Het is ook op dat punt dat de traag voortkabbelende centrale plot een beetje op gang komt: er worden vijf vrouwen vermoord, min of meer op dezelfde manier, en al die moorden refereren aan de bekende, waargebeurde Black Dahlia-moordzaak. Het is hier dat u uw vaardigheden als onderzoeker pas echt kunt inzetten. Hoe doet u dat? Door rond te lopen op de afstapping en in de woningen van verdachten, en er aanwijzingen bij elkaar te speuren. Die worden automatisch ingevoerd in uw blocnote. Het vergt soms wat doorzettingsvermogen om álle aanwijzingen te vinden, maar u krijgt hulp uit onverwachte hoek: de muziek zwelt aan wanneer u dichtbij een bepaalde aanwijzing bent.

Daarna komt het moeilijkste element in de game: de ondervragingen. Het conversatiesysteem van L.A. Noire bevat drie mogelijkheden. U kunt kiezen om de ondervraagde te geloven op zijn woord, aan te geven dat u hetgene wat hij zegt met een korrel zout neemt, of beweren dat hij liegt. In het laatste geval moet u ook meteen met een bewijs komen, recht uit uw blocnote. Dat is een moeilijk element in de game, omdat u door elke verkeerde keuze een brok cruciale informatie mist. Maar hier komt uw intuïtie en de befaamde 'facial mocap'-technologie in L.A. Noire (zie kader) in het spel: in uw blocnote staan alle ondervraagden afgebeeld in hun neutrale gezichtsstand, en als ze liegen kunt u dat aan hun gezicht zien. Op die manier kunt u, ook wanneer u niet alle feiten kent of doorhebt, ook nog puur op intuïtie een doorbraak forceren.

Videogame light

Over intuïtie gesproken: de game bevat ook een hulpsysteem dat eveneens 'Intuition' werd gedoopt, en dat u, in ruil voor intuïtiepunten die u verdient dankzij uw goede werk, bijstaat wanneer het echt te moeilijk wordt. De verschillende deelverhalen zijn overigens zodanig geschreven dat ze ook opgelost geraken wanneer u een stommiteit hebt uitgehaald. Ook wat de actie betreft is L.A. Noire een videogame light: alle scherpe kantjes werden van de gameplay afgevijld, om de game zo breed mogelijk te laten sporen. De schietpartijen en autoachtervolgingen zijn een makkie, u hebt niet eens een gezondheidsmeter, en zelfs als u ze na drie keer proberen nog niet tot een goed einde kunt brengen, krijgt u de mogelijkheid om te skippen.

En toch geven we L.A. Noire slechts vier sterren op vijf. Waarom? Omdat er, ondanks het sterke en samenhangende geheel, een paar storende valse noten zijn. De lijf-aan-lijfgevechten, bijvoorbeeld, zijn houterig. Dat was ook al zo in de voorgaande Rockstar-games, maar in L.A. Noire valt het harder op omdat het zo'n cruciale rol speelt in de actie. En soms komt toch weer dat leukerige Grand Theft Auto-toontje boven: vooral in de sequenties waarin u een auto bestuurt, en alles in de omgeving ongestraft aan barrels kunt rijden. Niks mis mee, maar het vloekt met de rest van deze game.

Spot de b-acteur
De makers van L.A. Noire bouwden een brug tussen game en film door echte acteurs te gebruiken. Dat gebeurt tegenwoordig wel vaker in games (zie Heavy Rain en Call of Duty: Black Ops vorig jaar), maar het verschil is hier dat tijdens de opname van het stemmenwerk ook meteen de mimiek werd opgenomen, met een batterij van 32 camera's. Elke kleine nuance in hun gelaatstrekken zit dus ook in de game. Zo werden er - hou u vast - 400 acteurs ingescand, en een groot aantal daarvan herkent u. Hoofdpersonage Cole Phelps wordt gespeeld door Aaron Staton, die schlemielerige Ken Kosgrove uit Mad Men, en als u goed kijkt ziet u nog meer acteurs uit die reeks opdraven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234