Vrijdag 22/11/2019
Beeld Jean-Paul Mulders

Column De schaal van Mulders

Tegenwoordig heb je voer voor kittens en voer voor senioren

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen.

De vrouw die ik moet bellen voor mijn werk, is ‘professor voeding van gezelschapsdieren’. Dat vind ik een heerlijke titel. Ik zou dat liever zijn dan professor in de machinebouw of in de vroedkunde. Een professor voeding van gezelschapsdieren is trouwens geen overbodige luxe. Vroeger had je randjes vet en brood geweekt in melk, dat mijn nonkel Robert aan de hongerige kittens op zijn koer gaf. Tegenwoordig heb je voer voor kittens en voer voor senioren. Je hebt voer voor Maine Coons en voer voor Britse kort­haren.

Je hebt voer voor katten met ballen en voer voor katten die gecastreerd zijn. Sommigen vinden dat je katten niets van dat alles moet geven, maar een uitgebalanceerd mengsel van meel­wormen, soldatenvliegen en lieve­heers­beesten. Probeer door dat bos nog maar de bomen te zien.

Liever dan te proberen door het bos de bomen te zien, ligt mijn gezelschapsdier op de houten doos met vulpennen als ik zit te schrijven. Ik kijk dan op een grijze kont en op een achterpoot met kussentjes, die er als een wonder van de evolutie uitziet. Katten zijn sluipwegen voor stukjesschrijvers. Het zijn ook ondoorgrondelijke wezens, geheimzinnig zoals de achterkant van de maan voordat de Chinezen daarop landden. Ze zijn tegelijk primitief (zie ze schrokken, van die onwelriekende voeding voor gezelschapsdieren) als subtiel en empathisch. Lig ik wakker in de nacht, dan komt mijn gezelschapsdier op mij liggen spinnen tot ik in slaap val. Geen vrouw die daar al in geslaagd is.

Woordeloze wezens

Soms spelen we uren aan een stuk. Ik laat dan een springbal van de ene kant van het huis naar de andere stuiteren. Mijn gezelschapsdier sprint daar achteraan, een paar dozijn keer met telkens weer datzelfde, onverkapte enthousiasme. Als het roze tongetje uit zijn bek begint te hangen, weet ik dat het tijd is om de lichten te doven en door het dakraam naar de dieren des velds te kijken. Op de plek waar ik woon, zijn dat voornamelijk lallende studenten, motorfietsen die loeien en desperaat volk dat in de nachtwinkel bier koopt dat Desperados genoemd wordt.

Soms lees ik wetenschappelijke weetjes over katten, zoals het antwoord op de vraag waarom je kat als je hem aait zijn achterkant naar omhoog steekt. Ik weet nu waarom mijn gezelschapsdier trilt tijdens het slapen, na het eten naast de etensbak krabt of met zijn tanden kekkert als het een vogel opmerkt.

Katten zijn woordeloze wezens. Je moet niet bij een kat zijn voor zinnen die je naar de keel grijpen en in je kop blijven kaatsen. De meest ontroerende uitspraak van de week komt dan ook niet van een Egyptische mau maar van Helena Lambrecht, de zeventienjarige dochter van de Studio Brussel-presentator die te vroeg van ons heenging. “Papa zal nooit echt gestorven zijn”, zegt zij in Humo. “Wanneer het pessimisme het van me overneemt, denk ik soms: ‘Iets meer papa zijn, Helena. Iets meer papa zijn.’”

Dat zijn woorden waarvan ik moet slikken, in deze fase van mijn leven en als de wind verkeerd zit. Ik denk aan mijn dochters, en hoe zij over mij zullen praten.

Ik vraag de kat dan in de kelder muizenissen te gaan vangen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234