Woensdag 23/10/2019

Gametips

Retrovibes primeren bij de vijf videogames van deze week

Zo 'mini' is dus The C64 Mini, een heruitgave van de klassieke huiscomputer uit de vroege jaren 80. Beeld Koch Media

Vier nieuwe videogames en – jawel – een nieuwe (soort van) console: dat is de videogame-oogst van deze week. Ze roepen vooral veel nostalgische vibes op.

The C64 Mini (★★★☆☆)

Na Nintendo's succes met de NES Classic Mini en later Super NES Classic Mini kon het niet uitblijven dat fabrikanten met nog meer van die retroconsoles op de markt zouden komen. Koch Media, een Duits videogamehuis dat vooral actief is als uitgever en distributeur van games, werpt zich er nu bijvoorbeeld op met zijn C64 Mini. Let op hoe deze minireplica niet de 'Commodore 64 Mini' heet, want de rechten op de Commodore-merknaam hebben ze niet eens in handen. Maar goed: het product ademt wel helemaal de esthetiek uit van die legendarische huiscomputer uit de jaren 80, die iedereen zogezegd wilde hebben om erop te leren programmeren, maar waar vooral videogames op werden gespeeld.

Doos van The C64 Mini. Beeld Koch Media

Dat waren niet van de minste, zo blijkt ook wel uit het aanbod dat tussen de  –natuurlijk! – 64 voorgeïnstalleerde games op de console zit. Onze topper was het onsterfelijke Impossible Mission, waarin u gevaarlijke sprongen moet uitvoeren om kwaadaardige robots te verschalken, meubilair moet doorzoeken en zowaar nog een soort legpuzzel met transparante plaatjes moet zien op te lossen. Een heerlijk stuk videogamegeschiedenis. Net als Speedball II: Brutal Deluxe (een soort gameversie van de brutale sf-actiefilm Rollerball uit 1975), Hawkeye (een horizontaal 2D-schietspel met een cyborg in de hoofdrol), Boulder Dash (graven, maar wel zien dat u daardoor geen rotsen op uw kanis krijgt) en California Games (de ultieme extreme sports-game, vinden we nog altijd). Voor wie van het iets langere werk houdt is er bovendien Temple of Apshai Trilogy, een van de allereerste titels uit het vandaag op handen gedragen role playing game-genre.

Er vallen zo nog wel een vijftal andere toppers op te sommen. Maar het probleem met The C64 Mini, zoals het kastje voluit heet, is dat de meer dan 50 andere games die erop staan nauwelijks iets te betekenen hebben gehad in hun eigen tijdperk, en nu dus nog een beetje voor staan op de console. Het zijn ook duidelijk de titels waarop de uitgever gewoon nog de rechten heeft vastgekregen. Heel wat andere Commodore 64-topgames (waar zit Way of the Exploding Fist? Law of the West? Barbarian: The Ultimate Warrior? R-Type? The Last Ninja?) schitteren door hun afwezigheid. Nu kan iederéén natuurlijk met wat titels gaan strooien, maar het feit blijft dat het aanbod op Nintendo's miniversies van de NES en Super NES wèl een representatief staal is van het beste wat er destijds op die kastjes verscheen, en de bibliotheek van The C64 Mini niet.

Wat veel goedmaakt is de presentatie van deze miniconsole. Ze ziet er écht uit als een mini-uitvoering van de originele machine, al zit het toetsenbordje er alleen maar op voor de sier. (Plug er echter een USB-klavier op in, en u kunt er zowaar zelfs op programmeren.) De meegeleverde joystick – een kopie van de Competition Pro, destijds de beste speelpook die in de handel was – zit goed in de hand. En de hele menu-interface druipt van de nostalgie.

Uit in de betere videogameshop.

De beste game op het toestel is de onsterfelijke platformer 'Impossible Mission'. Beeld Koch Media

Minit (★★★★☆)

Was alle indie-meuk die ons pad kruist maar zo inventief en gedurfd als Minit. Een game die een soort mix is tussen de Atari-oerklassieker Adventure (pas nog opnieuw onder de aandacht gebracht dankzij Steven Spielbergs Ready Player One) en de film Groundhog Day: niet alleen moet uw wezentje puzzels oplossen in een vlakke 2D-wereld, uw dag begint ook nog eens iedere zestig seconden opnieuw. Met behoud van alle voorwerpen die u hebt verzameld, welteverstaan, zodat u uiteindelijk tòch vooruitgang maakt. Maar de onverbiddelijke timer is bij iedere beslissing een element waarmee u rekening moet houden.

'Minit' schittert met zijn visuele minimalisme. Beeld Devolver Digital

De verbanden die u moet leggen om verder te geraken in de game zijn simpel. Vind een zwaard, en u kunt ineens gedrochten neerslaan. Vanaf het moment dat u een zaklamp vindt, kunt u eindelijk die duistere grot binnen. Enzovoort. Het is een game waarin de omgeving zich stilaan meer en meer voor u ontsluit naarmate u de logische puzzels oplost, en die zijn niet te moeilijk. Maar het timermechanisme geeft alles meteen een diepere dimensie.

Wat van Minit ook een van de betere indiegames van dit jaar maakt is de uiterst vereenvoudigde pixelstijl waarvoor de makers kozen, met alleen zwarte en witte blokjes. Dat extreem minimalisme op visueel gebied, dat we de afgelopen tijd ook al zagen opduiken in games als Undertale, getuigt van durf: het maakt de kleinste inconsistenties in het design meteen enorm zichtbaar. Dat Minit er zo dus overduidelijk niet teveel heeft is, voor een game met zo'n experimenteel basisconcept, enorm knap.

Uit op PlayStation 4, Xbox One en pc.

'Minit': een soort mix tussen Atarklassieker 'Adventure' en de film 'Groundhog Day'. Beeld Devolver Digital

Devious Dungeon (★★★☆☆)

Nog een game uit het kleine segment waarvoor we meteen verkocht waren, was Devious Dungeon, eveneens een pixelgame maar dan iets kleurrijker dan Minit, die een mix levert tussen oerklassieke actie-platformgameplay en een role playing- game. Er moet dus op plankjes worden gesprongen en monsters worden verslagen, maar naarmate die gedrochten groter en sterker worden, krijgt u ook de mogelijkheid om uw vaardigheden, uw harnas en uw arsenaal aan wapens uit te breiden.

Een ontdekking in het pixelgraphic-genre: 'Devious Dungeon'. Beeld Noodlecake Studios

Die mix op zich is niet nieuw: een vijftal jaar geleden kwam de toenmalige indiesensatie Rogue Legacy er bijvoorbeeld al mee op de proppen. Maar waar Devious Dungeon schittert is in het feit dat de makers beide gameplayregisters uitstekend op snee hebben gebracht, waardoor ze elkaar ook bijna perfect aanvullen. Het knappe is dat u met behendigheid al een heel eind komt: de besturing van uw in de rondte hakkende hoofdpersonage is enorm soepel, en er zit impact in uw slagen. Maar wanneer het even niet lukt, kunt u zo naar het winkeltje gaan en uzelf van beter materieel voorzien. Een ontdekking.

Nu uit voor Nintendo Switch, eerder al voor iOS en Android.

U schiet in 'Devious Dungeon' al een heel eind op met behendigheid. Maar vanaf een bepaald punt moet u de 'role playing'-elementen inschakelen. Beeld Noodlecake Studios

Sea of Thieves (★★★☆☆)

Bijna waren we Sea of Thieves vergeten, Microsofts voorlopige Xbox-klepper voor dit jaar (maar ook verkrijgbaar voor Windows-pc's). Een week of twee geleden kwam hij op de markt met een oorverdovende stilte die de titel nu ook weer niet had verdiend. Het gevoel van piraat-zijn dat Sea of Thieves naar het scherm wil brengen zit er goed in, en er schuilen een paar mooie vondsten in de manier waarop de game u verplicht om samen te werken met andere leden van uw onlinecrew. 

'Sea of Thieves': Microsofts voorlopige gameklepper van dit jaar. Beeld Microsoft

Een raak kanonschot, bijvoorbeeld, is in principe alleen maar mogelijk wanneer een medespeler het schip rechthoudt, zodat de andere – u dus – zijn schot een beetje goed kan aanleggen. Zo zitten er talloze mutuele afhankelijkheden in Sea of Thieves, die ervoor zorgen dat samenwerken met potentiële wildvreemden – dankzij een relatief goed uitgekiend matchmaking-systeem, vonden we – de enige weg is in deze game.

Sea of Thieves is een soort comeback voor Rare, een Britse studio die ooit Nintendo-grootheden als Donkey Kong Country maakte maar, sinds ze aan het begin van de eeuw werd overgenomen door Microsoft, verder en verder wegkwijnde. Maar het is ook weer niet de grote retour en forme: qua samenspelmechanieken is het bij momenten briljant, maar wat zijn visuele idioom betreft voelt Sea of Thieves aan als een game van vijftien jaar geleden.

Uit op Xbox One en pc.

Het gevoel van 'piraat-zijn' zit er goed in. Beeld Microsoft

Tardy (★☆☆☆☆)

Minit en Devious Dungeon, hier hogerop, zijn solide titels in pixelgraphics, net zoals titels als The Red Strings Club eerder dit jaar, maar dat maakt die visuele stijl nog geen passe-partout voor een memorabele game. Heel wat andere games in blokjesstijl komen er gewoon niet, maar steken hun schrijnende tekortkomingen weg achter hun hippe exterieur. Zoals Tardy, een game die overduidelijk herinneringen probeert op te roepen aan nineties-adventureklassieker Space Quest, maar te weinig aan boord heeft om zelf van enige betekenis te zijn.

'Tardy' toont dat niet alle pixelgames automatisch ook innovatief zijn. Beeld One Wing Cicada

U speelt een verstekeling die zich, op de vlucht voor zijn schuldeisers, wegsteekt in een van de cryokamers van een ruimteschip, maar dan ineens als enige wakker wordt en niemand van de crew terugvindt. Wat te doen?

Er zitten een paar ingenieuze puzzels in Tardy, het soort dat onoverkomelijk lijkt wanneer ze zich aandienen en u zich meer als een halve ingenieur doen voelen wanneer u uiteindelijk de clou hebt gevonden. Maar de hele omkadering daarvan is uit de haak: de game voelt als een goedkope kopie van dingen die al eens veel eerder en beter zijn gedaan in het indiesegment. Het verhaal probeert tegelijkertijd ernstig en lollig te zijn, en de Wit-Russische makers hadden moeten beseffen dat het Engels van hun dialoogvensters een naleesbeurt nodig had. Te mijden!

Uit voor pc.

De makers van 'Tardy' willen hun game overduidelijk doen lijken op ninetiesklassieker 'Space Quest'. Beeld One Wing Cicada
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234