Dinsdag 22/10/2019

Getuigenis

"Racisme vereenzaamt"

Tracy Tansia. Beeld Bob Van Mol

De wetenschap bewijst: twintigers voelen zich eenzaam. Tracy Tansia (26) werkt als parlementair medewerker voor CD&V-politica Brigitte Grouwels. Ze kent duizend-en-een mensen en heeft een stralende glimlach, maar ze is ook een kei in het verhullen van haar eigen eenzaamheid.

"'Jij bent zo’n sterke vrouw', hoor ik vaak en dan wordt er verondersteld dat ik me daar altijd naar gedraag, naar dat ideaal van die ‘sterke vrouw’. Als ik me kwetsbaar opstel, snappen mensen dat niet. Ik laat anderen dan ook praten en vermijd het om het over mijn gevoelens te hebben. Door de jaren heen word je die persoon.

"Afgaand op sociale media denken mensen vaak: 'Ze is hypersociaal, ze heeft toch altijd iemand om mee uit te gaan.' Maar ik heb weinig vrienden, lig soms nachten wakker van eenzaamheid. Ook wanneer ik me in een relatie bevind.

"Tijdens mijn uniefjaren in Gent was dat minder het geval, omdat mensen me accepteerden. Nu heb ik het gevoel dat ik niet altijd word begrepen. Opnieuw: mensen begrijpen niet dat ik zo veel mensen ken, een toffe job heb en toch niet gelukkig ben. En begrijp me niet verkeerd, ik ervaar ook wel intens geluk – dat mijn ouders nog leven en mijn gezondheid in orde is, bijvoorbeeld – maar ik stel mij ook veel vragen. Het zijn niet enkel blanken. Ook zwarten begrijpen me vaak niet.

Lees ook: Waarom eenzaamheid piekt bij twintigers (+)

"In een Afrikaanse familie ben je nooit alleen. De drempel is dan ook hoog om te zeggen: 'Ik voel mij eenzaam.' Als ik ziek ben in het ziekenhuis, gaan familieleden me altijd ondersteunen. Als ik zeg dat ik me eenzaam voel, gaan ze me met open armen ontvangen, maar dat wil niet zeggen dat ze me gaan begrijpen.

"Ook racisme vereenzaamt. Expliciete beledigingen heb ik de laatste jaren weinig gehoord, maar er heerst veel impliciet racisme en onwetendheid; uitspraken als ‘je bent wel knap voor een zwarte vrouw’. In het middelbaar daarentegen, voelde ik me nooit thuis in de omgeving waar ik was. Wanneer je met racisme wordt geconfronteerd, komt niemand je beschermen. Lange tijd was ik de enige zwarte in mijn klas en op een dag kreeg ik een krachtbal tegen mijn hoofd gesmeten. Iemand riep ‘vuile zwarte’ en niemand kwam tussen. Ik heb veel voor mezelf gevochten. Eenzaamheid gaat een constante in mijn leven blijven.

God als steunpilaar

"Politiek maakt ook eenzaam. Binnen je eigen partij kun je vrienden hebben, maar op het moment dat je dezelfde post gaat ambiëren, blijft er meestal niets meer van die vriendschap over. Dat ik mensen moeilijk vertrouw, daar heeft de politiek ook deels mee te maken. Ik stel me dan ook af en toe de vraag: is de politiek wel iets voor mij?

"Met eenzaamheid moet je leren omgaan. Op momenten dat ik me echt slecht voel, ga ik bidden of mediteren. Ik richt me tot God. Ik begeef me meestal in progressieve milieus en daar wordt God als bullshit gezien, maar voor mij niet. Bidden geeft me de kracht om door te gaan. God is de steunpilaar in mijn leven, maar dat wil niet zeggen dat ik een conservatieve trut ben.

Lees ook: "Ik moet mezelf forceren om bewuster te leven" (+)

"Mijn leven is wat paradoxaal, maar dat is ook logisch, niet? Ik ben wel gelukkig, maar ook ongelukkig, dus eigenlijk is het grijs. Mensen begrijpen dat vaak niet – ze zien niet in dat het ook iets anders dan zwart-wit kan zijn."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234