Zaterdag 22/02/2020

Review

Nieuwe 'Assassin's Creed'-spin-off lijkt op een aandoenlijk poppenspelletje

Beeld Ubisoft

Dit is 'Assassin's Creed' op maat van je ouwetje. Met 'Assassin's Creed Chronicles: China' trapt gamehuis Ubisoft een spin-offreeks van zijn bekendste franchise af, die de actie van de reeks historische sf-thrillers deze keer naar een 2D-wereld brengt. Het werd een bijzonder sympathiek zijsprongetje, maar verwacht niet dat je er dezelfde overdonderende entertainmentervaring van krijgt als van een 'grote' aflevering.

Climax Studios, de Britse gamestudio die gamehuis Ubisoft onder de arm nam om een aantal figuren uit de strip-, roman- en animatiefilmwolk rond zijn 'Assassin's Creed'-games terug naar de gamewereld te halen, liep op een behoorlijk slap koord met de ontwikkeling van 'Assassin's Creed Chronicles: China'. Enerzijds moest het een onverdroten 'old school'-2D-actiegame worden, naar het voorbeeld van oudjes als 'Green Beret' of 'Prince of Persia', of misschien ook volgend op Ubisofts andere avonturen in twee dimensies, waaronder de recente 'Rayman'-titels, de 'Tintin'-filmgame, rpg-sensatie 'Child of Light', en de bloedmooie oorlogsadventure 'Valiant Hearts'. Anderzijds moest het ook een échte 'Assassin's Creed'-game zijn, met vormelijke en inhoudelijke elementen die connoisseurs van de reeks er zo konden uithalen.

Beeld Ubisoft

Ten dele is hen dat bijzonder goed gelukt. Tijdens de queeste van de Chinese Assassin Shao Jun, die eerder al optrad in de animatiefilm 'Assassin's Creed: Embers', kom je heel wat dingen tegen die ook in een 'echte' game uit de reeks zitten. De mogelijkheid om je tegenstanders in stilte om te brengen, bijvoorbeeld, en de constante keuze die je hebt tussen die 'stealth'-aanpak of gewoon voluit in de aanval gaan (al kost dat laatste je wel puntjes). Lijken die je kunt verbergen, zodat je vijanden niet gealarmeerd geraken. Verschillende wapens, waaronder een pijltje dat een schriel geluidje afsteekt om wachters af te leiden, en (net zoals in iedere andere 'Assassin's Creed'-game belachelijk ondoeltreffende) werpmessen. De interface, waarin je onder meer je gezondheid kunt zien, is vormelijk dezelfde als in andere 'Assassin's Creed'-games. Je kunt je verschuilen in nissen en struiken. Wanneer je toch gedetecteerd wordt, krijg je een spookverschijning te zien van de positie waar de wachters denken dat je je bevindt. Enzovoort.

Beeld Ubisoft

Tegelijkertijd werd de gameplay zo snel en snedig gemaakt dat hij meer in lijn is met het snelle tempo van een klassieke 2D-platformgame. Je zult veel meer van corniche naar corniche springen dan in een driedimensionale 'Assassin's Creed' (rustig de stad exploreren is er deze keer niet bij), en zowel de animaties bij het in stilte omleggen van een vijand als het zwaardvechtsysteempje dat in de game zit werken behoorlijk vlot. 'Assassin's Creed Chronicles: China' is een game die een uur of zes duurt om tot een goed einde te brengen, maar het gaat zo goed vooruit dat je die tijd niet hebt voelen wegtikken.

Anderzijds zijn er wel een paar elementen op te sommen die je immersie in de game, je betrokkenheid met het verhaal, en bij momenten - jawel - gewoon je zin om door te gaan op de proef stellen. Hoe vlot het vechtsysteem ook is: voor sommige handelingen moet je bewegingen met de controller uitvoeren die veel eenvoudiger konden worden ingesteld, zeker aangezien de eenvoudigere 2D-wereld heel wat knoppen op de controller werkloos laat. Riposteren op een afgeweerde zwaardaanval is bijvoorbeeld een omslachtige zaak. Ook de vreemde keuze van de designers om je een 'long jump' te laten maken in plaats van een in het 2D-actiegenre veel bekendere 'double jump', verteert slecht. En de grootste zonde zit in de manier waarop je gedetecteerd wordt: de wachters krijgen een op ieder moment zichtbare kijkhoek aangemeten, waar je gewoon moet zien buiten te blijven om niet te worden gedetecteerd. Dat maakt de boel heel wat eenvoudiger, en zo'n lichte simplificatie is op zich geen slechte keuze voor een game in deze vorm, maar het wordt compleet onrealistisch wanneer je op een afstand van enkele meter van een wachter blijft staan, en die je niet eens opmerkt. Past niet bij de verder hyperrealistische 'Assassin's Creed'-games. En wanneer twee wachters met elkaar aan de praat staan, kun je ze gewoon van op een minieme afstand passeren zonder dat ze je hebben gezien - je kunt naast ze staan, en nog hebben ze niets in de mot.

Beeld Ubisoft
Beeld Ubisoft
Beeld Ubisoft

Die oversimplificaties in de gameplay dragen bij tot een probleem dat de hele gamevorm plaagt waarvoor de makers van 'Assassin's Creed Chronicles' hebben gekozen. Een 2D-wereld werkt voor artistieke games als 'Limbo' en Ubisofts eigen 'Child of Light' en 'Valiant Hearts', want hun eigenzinnige tekenstijl past goed bij de vereenvoudigde 'vlakke' omgeving. Hetzelfde geldt voor games met een komische of cartooneske inslag, zoals Nintendo's 'Super Mario Bros' of Ubisofts 'Rayman'. Maar voor een game die een realistisch verhaal probeert te vertellen, en daarvoor tot nu toe de complexiteit van een epische 3D-wereld kreeg, lijkt 'Assassin's Creed Chronicles: China' iets teveel op een poppenspelletje, en de kleine scheurtjes in het behang maken dat alleen maar erger. 'Assassin's Creed Chronicles: China' levert te weinig 'suspension of disbelief': je gelooft niet genoeg wat je ziet op het scherm. En dat ze voor een korte cameo van Ezio Auditore, de held uit drie 'Assassin's Creed'-games, deze keer gewoon een andere acteur hebben gekozen, is helemaal dodelijk voor je betrokkenheid bij de game.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234