Zondag 25/08/2019

Nieuwe games

Magistrale storytelling in de games van de week

Kara, een van de personages uit topgame 'Detroit: Become Human'. Beeld Sony PlayStation

'Le Godard du Pixel' heeft een nieuwe game klaar. Een andere meesterverteller uit het medium helpt u zich een first contact met buitenaardsen voor te stellen. Het indiecircuit vond het tijd voor een eerste ensemblegame en in twee andere videogames die deze week verschenen, bent u vooral degene die zijn eigen verhaal vertelt.

Detroit: Become Human (★★★★☆)

Wanneer u één game hebt gespeeld van David Cage, in Frankrijk ook weleens de 'Le Godard du Pixel' genoemd, hebt u ze eigenlijk allemaal in de tengels. De interactie met wat er zich op het scherm voltrekt is schraal en oppervlakkig: u mag af en toe eens een deur openen in de plaats van de personages zelf (via een nogal rare winkelhaakbeweging met de duimstick) of andere summiere handelingen uitvoeren, en tijdens dialoogscènes mag u – als u snel bent tenminste – uit één van vier mogelijkheden kiezen. Maar de robots leiden vooral hun eigen leven, geleid door het psychologische poppenspel dat Cage voor hen heeft uitgezet.

Studio Quantic Dream heeft een exclusiviteitscontract met Sony, dus 'Detroit: Become Human' verschijnt alleen op PlayStation 4. Beeld Sony PlayStation

Zo gaat het ook in Detroit: Become Human, de recentste game die zonet uit Cages Parijse gamestudio Quantic Dream kwam gerold: net als voorgangers Beyond: Two Souls (2013) en Heavy Rain (2009) is de game visueel groots opgezet, met vooral alweer een verbluffend realisme in de gezichten van de personages. Maar de vaak gehoorde kritiek dat het eerder een speelbare film is dan een volwaardige videogame klopt ook weer gedeeltelijk.

So what? Tijdens de uren die we doorbrachten om het verhaal van Detroit: Become Human te doorworstelen kwamen we een paar gebeurtenissen tegen die voorgoed op ons netvlies staan gegrift, en dat is een kwaliteit die genres en zelfs media overstijgt. Dan hebben we het niet eens in de eerste plaats over die scène uit het eerste bedrijf van het verhaal, en die ondertussen al maanden over de tong gaat: die waarin u als huishoudrobot Kara een einde moet zien te brengen aan een hartverscheurend tafereel van kindermishandeling. Zo, kunnen we weer fijn discussiëren of videospelletjes niet te kinderachtig zijn voor dat soort onderwerpen. 

'Roboflik' Connor, het tweede dragende personage uit 'Detroit: Become Human'. Beeld Sony PlayStation

Maar zet u schrap, want het gaat nog verder dan dat in Detroit: Become Human, een game waarin u drie androïden moet besturen (naast Kara ook nog schildershulpje Markus en roboflik Connor) in het jaar 2038 waarin de mensheid niet onverdeeld blij is met de komst van die slimme machines. Ze hebben, net als een aantal andere van hun soortgenoten, ineens iets als emoties gekweekt, wat het spel meteen ook een filosofische insteek geeft: is dat een programmeerfout, of worden ze effectief, zoals de titel het zegt, 'mens'?

Het verhaal wordt – opnieuw: heel filmisch – verteld in korte scènes, die pas gaandeweg een betekenis vinden, en waarin de paden van de personages elkaar stilaan op een explosieve manier beginnen te kruisen. De keuzes die u in de plaats van de personages maakt, creëren grilligere wegen dan in Cages voorgaande games, en er is – ha, een multiplayer-component! – altijd een percentage te zien van andere spelers die dezelfde weg hebben gekozen als u.

Detroit: Become Human levert niet de meest adrenalinepompende ervaring die u in videogames zult vinden. Het is een interactief drama, een nog altijd niet zo drukbevolkt subgenre waarin ondertussen ook titels als Life is Strange en The Wolf Among Us thuis horen. Binnen dat genre is het opnieuw een topper, die weer een relatief diepe exploratie van de condition humaine mogelijk maakt. Of moeten we deze keer zeggen: condition robotique?

Uit op PlayStation 4.

Markus, het derde personage uit 'Detroit: Become Human', wordt de leider van een robo-revolutie. Beeld Sony PlayStation

Quarantine Circular (★★☆☆☆)

In het indiecircuit mag u ook Mike Bithell als een meesterverteller beschouwen. Vijf jaar geleden vertelde hij, met zijn doorbraakgame Thomas Was Alone, een omstandig verhaal over (ook weer!) mensgeworden AI via een puzzelspel met blokken. In Quarantine Circular, zijn nieuwste worp, gooit hij zich op het genre van de 'tekst-adventure', met een game waarin de dialoogopties wat dieper in het vlees snijden. 

Het verhaalopzet van de game is ongeveer dat van films als Arrival of Close Encounters of the Third Kind: u speelt een talenspecialist die een first contact met een buitenaards wezen moet opzetten. Dat lijkt meer op de gepantserde reptielachtigen uit games als Halo of Mass Effect dan op de wildere vorm die wellicht in een iets fantasierijkere game had gekund, en de dialoogopties zijn soms maar slap. 

Jammer van het dynamische dialoogsysteem dat Bithell hiervoor heeft bedacht (u kunt niet alleen kiezen uit zinsneden, maar ook uit focuspunten in het gesprek), en de interferentie van verschillende personages in de conversatie (waaronder een AI met een dubbele agenda), maar de conversaties voelen wat beperkt aan. Ook draait de game bijzonder traag, wat de boel nodeloos rekt.

Nu uit voor pc en Mac.

Een voorbeeld van de dialogen die mogelijk zijn in de prozagedreven game 'Quarantine Circular'. Beeld Bithell Games

I Hate Running Backwards (★★★☆☆)

Volgens Devolver Digital, een jong gamelabel dat de betere indiegame aan de man brengt, werd het tijd dat het onafhankelijke genre zijn eigen ensemblegame kreeg. Die is er nu dus met I Hate Running Backwards, een zogeheten 'endless runner' waarin u – denk aan heel oude lunaparktoppertjes als Commando – vanuit een bovenaanzicht op het speelveld aanstormende tegenstanders mag neerknallen. Alleen loopt u hier dus écht achterwaarts. En de personages waarmee u dat mag doen zijn blokkige versies van de protagonisten uit indie-iconen als Serious Sam, Shadow Warrior, Enter the Gungeon, Hotline Miami en Nuclear Throne (niet toevallig natuurlijk games uit de portfolio van Devolver). 

De makers van de game zorgen voor een ware stortvloed aan power-ups, wapens, omgevingselementen en speciale personagekenmerken die u helpen in de strijd, en houden daardoor langer de lol erin dan u had durven vermoeden. Maar I Hate Running Backwards is daarom nog niet een game die u tot het einde van uw dagen zult blijven spelen. Haten zult u de game niet, hem hartgrondig beu worden uiteindelijk wel.

Uit voor PlayStation 4, Xbox One en pc.

Achteruit rennen en ondertussen aanstormende vijanden neerknallen: daar draait het om in 'I Hate Running Backwards'. Beeld Devolver Digital

State of Decay 2 (★★★☆☆)

Uit de eigen videogamestal van technologiereus Microsoft kwam deze week State of Decay 2 in ons midden, een zombie-overlevingsgame waarin u het als een van de overlevenden moet zien te rooien in drie locaties op de Amerikaanse boerenbuiten waar de zombie-apocalyps de geordende samenleving heeft platgelegd. Het betekent in de eerste plaats constant keuzes maken: door uw personage op te sluiten op het dak van een gefortificeerde woning blijft u veilig voor zombie-aanvallen, maar dan sterft u natuurlijk van honger en ontbering. 

Expedities zijn nodig om onder meer voedsel, medicijnen, tegengif (want geïnfecteerden kunnen met de juiste middelen worden gered), wapens, munitie en brandstof te vinden.

Zorg dat niet alleen uzelf, maar ook een hele groep overlevenden het rooit in 'State of Decay 2'. Beeld Microsoft

Het overlevingsgenre is natuurlijk op een heel specifiek soort spelers gericht: het is een van de aangeleerde smaken in dit medium. Een personage spelen dat voortstrompelt van de honger is, zeker wanneer hij wordt aangevallen door ondoden, behoorlijk ellendig. Net als andere overlevingsgames schittert State of Decay 2 niet echt op visueel vlak, maar dat is bijkomstig in dit genre. 

De grote trouvaille die studio Undead Labs creëerde in deze reeks – en nog verder uitdiepte in dit tweede deel – is dat u niet alleen over het voortbestaan van één personage moet waken, maar een hele groep aan overlevenden kunt uitbouwen. Al wordt het, naargelang er meer volk bij uw groep overlevenden komt, lastiger en lastiger.

State of Decay 2 is meticuleus gecultiveerde ellende tot u een tros andere spelers via de multiplayer-optie in co-op te gast krijgt in uw eigen van zombies vergeven wereld: op dat moment verandert de game – zolang ze blijven tenminste – eventjes in een waarachtig splatter-fest, waarin de zombies dankzij die externe hulp iets minder een bedreiging vormen. Maar wel mooi om alles wat je vindt te delen, natuurlijk.

Uit op Xbox One en pc.

FAR: Lone Sails (★★★☆☆)

Ook de laatste game uit ons overzicht van deze week grijpt u meteen bij de strot. FAR: Lone Sails is een soort puzzelgame die doet denken aan indietopper Inside, met een al even neerslachtig, kleurloos decor als die zonet genoemde instantklassieker. Maar tijdens uw tweedimensionale tocht bent u ook met een metapuzzel bezig: het in gang houden van uw voertuig, een over het zand van deze postapocalyptische wereld zoevend landschip dat gaandeweg van upgrades kan worden voorzien. 

De puzzels zijn niet te lastig, maar het belangrijkste wat u na het doorspelen van FAR: Lone Sails meeneemt is het gevoel van desolaatheid dat de game doorheen zijn drie à vier uur durende emotrip in al uw vezels injecteert. Een uitstekend tussendoortje.

Uit op pc en Mac.

Los omgevingspuzzels op én houd uw schip in gang in de sfeervolle puzzelgame 'FAR: Lone Sails'. Beeld Mixtvision
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden