Donderdag 02/04/2020

gamereview

'Little Nightmares': een game die u wakker houdt

Screenshot uit Little Nightmares.Beeld Bandai Namco

Het gebeurt niet zo vaak dat er koude rillingen over je rug lopen bij het spelen van een videogame. Maar Little Nightmares, een nieuwe surrealistische parel van Scandinavische makelij, krijgt het moeiteloos voor elkaar.

Ik was voorgoed verkocht voor Little Nightmares toen ik de kamer met de schoentjes betrad. Niets in deze surrealistische klepper houdt steek met de echte wereld: u speelt een vrouwelijk miniwezentje met een geel windjekje en spillebeentjes, en moet uzelf een weg banen door de vijandige gamewereld van The Maw. Die heeft nog het meeste weg van het ruim van een schip, en waarin gedrochtelijke mensachtige wezens je naar het leven staan wanneer ze u opmerken. Maar de suggestieve referenties die ontwikkelaars Tarsier Studios in die bevreemdende wereld hebben geparkeerd, hakken er vaak enorm in.

Op een bepaald moment, ergens in de vroegste levels van de game, komt u dus die kamer gevuld met kleine schoentjes tegen, meteen Holocaust-associaties oproepend, en wordt het duidelijk dat het de makers niet alleen te doen was om u een prettig avonturenspelletje met sluipactie en logische puzzels te serveren: Little Nightmares shockeert even graag als hij u vertier bezorgt.

Screenshot uit Little Nightmares.Beeld Bandai Namco

Roald Dahl op lsd

Het is lastig om directe invloeden te benoemen die aan de basis van de game moeten hebben gestaan: ook al omdat Tarsier Studios, waarvan ik vertegenwoordigers heb gesproken in de aanloop naar de lancering, ze bewust niet zelf benoemt. David Lynch en Tim Burton komen in mijn eigen interpretatie om de hoek piepen, maar qua visuele stijl en gebeurtenissen houdt Little Nightmares vooral het midden tussen een Roald Dahl-sprookje en een kwaaie lsd-trip. De impulsen en behoeftes waartoe Six, uw protagoniste, u op bepaalde momenten in de game drijft maken het soms moeilijk om u met haar te identificeren. Maar door de constante dreiging die van het decor uitgaat, gaat u toch snel een band met haar kweken.

De gruwel in Little Nightmares zit niet in wat er wordt getoond: wanneer Six wordt gegrepen door een van haar belagers wordt het scherm zwart voordat u goed kunt zien wat er met haar gebeurt. Maar de kleine details, zoals de zonet genoemde schoentjes en een scène waarin de hongerige Six zichzelf voedt door een in een val gevangen knaagdier op te eten, geven u een constant benepen gevoel. Het contrast tussen uw bange hoofdpersonage en de dikke, gedrochtelijke, biefstuk en worst vretende wezens die haar belagen is zo groot dat daar wellicht ook een paar maatschappelijke metaforen in verscholen zitten. Tegelijkertijd straalt er ook hoop uit de gebeurtenissen: op bepaalde momenten kunt u de wanschepsels die achter u aanzitten niet alleen verschalken, maar ze ook uitschakelen. 

Screenshot uit Little Nightmares.Beeld Bandai Namco

Nordic Surrealism

Ik zie mezelf binnen tientallen jaren nog terugdenken aan Little Nightmares als een van de games die een belangrijke stap zette in de groei van het medium tot een kunstvorm. Op gelijke hoogte, met andere woorden, met titels als Journey, Red Dead Redemption, Heavy Rain, Fallout 3 en Bioshock. Het is een korte game (op vijf, zes uur bent u er wel doorheen) en de gameplay bevat niets vernieuwends (sluipen en klimmen, in essentie), maar de indruk die hij na zijn speeltijd achterlaat is nogal hardnekkig.

Het is overigens frappant hoe dit soort trips naar Absurdistan in niet geringe mate in Scandinavië worden gemaakt, en Zweden in het bijzonder: recente andere titels van Scandinavische makelij, zoals Inside, Limbo en Unraveled, ademen dezelfde vibe uit als Little Nightmares. Zien we hier, net als de Nordic Noir in televisie, ook iets als het Nordic Surrealism opduiken in videogames?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234