Maandag 01/06/2020

Seksspeeltjes

Ik zit niet langer in een kantoor, maar in een zonnige kamer. Met – slik – tussen mijn benen een jonge vrouw

Beeld Jean-Yves Lemoigne

Participerende journalistiek kent geen grenzen. Bard van de Weijer trok naar een jong bedrijf dat sekstoys ontwikkelt, zette een VR-bril op zijn hoofd en een loei van een apparaat tussen zijn benen, en was in een mum van tijd het stralende middelpunt van een lustfeestje.

Hij gaat het toch niet echt doen? Hij doet het wel. Nee toch? Toch...?

Hij doet het wel.

Maurice Op de Beek draait het scherm van zijn Samsung S8 Plus naar me toe. Ik zie hoe een blonde vrouw een man oraal bevredigt in een luxevilla met designinterieur waar her en der andere naakte dames en heren rondlopen. Een pornofilm! Maar we zitten in een kantoortuin!

Achter me zit minstens vijftien man te werken, Die Allemaal Kunnen Meekijken. Niemand op de 30ste verdieping van de kantoortoren waar we zitten, kijkt op of om. Trouwens ook niet van de verzameling dildo’s, vibrators en masturbators die al een tijdje voor me op tafel staat. Als je de hele dag omgeven bent door seksspeeltjes, zoals de 23 medewerkers van Feel­Robotics en Kiiroo, dan werk je gewoon door als een bezoeker een filmpje ziet.

Kiiroo is een jong Amsterdams bedrijf dat seks­toys ontwikkelt. Daar zijn er meer van. Maar Kiiroo maakt gebruik van technologie van Feel­Robotics, dat is gespecialiseerd in het teleporteren van aanrakingen via internet, ook wel het haptische internet genoemd. Een streling hier op kantoor wordt met de technologie van het bedrijf omgezet in enen en nullen, waarna ze worden verstuurd om zomaar duizenden kilometers verderop te worden gedecodeerd en omgezet in bewegingen, die een verre geliefde als een teken van genegenheid kan voelen.

Dit is de keurige variant. Deze vorm van haptische feedback kan dus ook dienen om volwassen solo­vermaak te ondersteunen. Het idee achter de technologie is eenvoudig: zodra de actrice (in het genre is nu nog meestal sprake van een dame) haar mond naar beneden beweegt, wordt gelijktijdig een tamelijk fors apparaat op de schoot van de toeschouwer geïnstrueerd de daarin bevestigde FleshLight – een populaire kunstvagina in een houder die een opmerkelijke gelijkenis vertoont met een zaklantaarn – naar beneden te bewegen, over de penis van de toeschouwer. Beweegt ze haar hoofd omhoog, dan beweegt het apparaat omhoog. Precies even ver, in exact hetzelfde ritme als de actrice.

Een precieze overdracht van beweging is belangrijk, zegt Op de Beek. Video en gevoel moeten synchroon lopen. Korte rukjes moeten voelen als korte rukjes. Lange halen als lange halen. Diepe bewegingen – enfin, u begrijpt het.

Lopen beide niet exact gelijk, dan wordt de ervaring alsof het ‘echt’ is, verpest, net zoals “
Geschüttelt, nicht gerührt” nu eenmaal een beetje gek klinkt uit de mond van James Bond.

Orgasme uitstellen

Om de bewegingen van de acteurs te laten gelijk­lopen met die van de FleshLight, worden haptische pornofilms ‘ondertiteld’, zoals de makers het wat eufemistisch noemen. Dit ondertitelen gebeurt in een kantoortje in Vietnam, waar vijf medewerkers van het bedrijf dagelijks pornofilms kijken en met de hand de bewegingen van de acteurs naspelen. De data die dat ondertitelen oplevert, worden opgeslagen en toegevoegd aan het beeldsignaal en door de Launch, zoals het apparaat heet, omgezet in beweging. Cirkel rond.

De FleshLight Launch is een inter­actieve masturbator die bewegingen van acteurs ‘naspeelt’.Beeld Studio V

Handwerk als dit is – hoe vreemd het misschien klinkt – tamelijk geestdodend. En het aanbod van porno is zo groot, dat een zaal vol medewerkers niet genoeg is om de aangroei bij te benen. Daarom kijkt over hun schouders een camera mee die verbonden is met een computer waarop kunstmatig intelligente (AI) software staat geïnstalleerd. Inderdaad hetzelfde type software dat wordt gebruikt om auto’s zelfrijdend te maken en waarmee de wereldkampioen van het bordspel Go werd verslagen.

Het idee erachter is om met machine learning scènes in de video’s te herkennen en automatisch te vertalen naar de juiste bewegingen van de apparaten bij de kijkers thuis. Terwijl de computer meekijkt met de ondertitelaars, zal die na honderden en honderden video’s en duizenden scènes langzaam leren wat de bedoeling is. Nu lukt het al 80 procent van de bewegingen in beeld correct te vertalen. “De laatste 20 procent is het lastigst”, zegt Op de Beek. Net als bij de zelfsturende auto, waar juist het laatste stukje automatisering – zelfstandig door een stadscentrum rijden – het moeilijkst bereikbaar is.

Kunstmatige intelligentie beperkt zich niet tot krachtige pc’s van grote porno­producenten, ze duikt ook op in gewone seksspeeltjes, zoals een vibrator die Hum heet. Dit apparaat leert, belooft de fabrikant, van zijn gebruiker en weet steeds beter wat die prettig vindt. De droom is een vibrator zonder knopjes die precies weet wanneer hij de intensiteit moet opvoeren om een orgasme te bewerkstelligen – of juist uit te stellen. AI als ultieme minnaar.

Onschuldig kneepje

Kunstmatige intelligentie, machine learning, haptische seksspeeltjes; de porno-industrie is lange tijd gezien als voortrekker van technologie. Maar de afgelopen jaren is juist sprake geweest van stilstand. Het verzenden van haptische data via internet kon technisch al lang, er was zelfs al een apparaat dat hiervoor werd gebruikt: de Real­Touch, die tien jaar geleden op de markt kwam. Maar ontwikkelaar Adult Entertainment Broadcast Network (AEBN) raakte verzeild in een patentzaak en zag zich gedwongen het apparaat van de markt te halen.

De vete had betrekking op een patent dat in 1998 werd aangevraagd en waarin wordt gesteld dat elke vorm van aanrakingen die via een netwerk wordt verstuurd, onder het patent valt. Het bedrijf dat het patent later opkocht, spande vervolgens zes rechtszaken aan, onder meer tegen AEBN, waarin het fikse bedragen eiste wegens schendingen. Ook het jonge Nederlandse bedrijf Holland Haptics, dat werkte aan de Frebble, een apparaat waarmee ouders en kinderen elkaar op afstand een onschuldig kneepje in de hand kunnen geven, werd aangeklaagd. Frebble, dat een succesvolle campagne voerde op crowdfund­site Kickstarter, is nooit in massaproductie gekomen.

Hoewel de zaak alweer een paar jaar geleden speelde, is het lastig om oud-medewerkers te spreken te krijgen. Ze geven aan liever niet te praten of reageren niet op verzoeken daartoe. Ook de Amerikaanse patent­eigenaar laat vragen om commentaar onbeantwoord.

“Dit patent heeft de ontwikkeling afgeremd”, zegt Op de Beek van Kiiroo. Dat het de ondernemer toch is gelukt een gunstige licentie­overeenkomst af te sluiten met de patenthouder, komt volgens hem onder meer doordat het patent volgend jaar afloopt en doordat hij samenwerkt met Flesh­Light, een grote naam in deze wereld. De overeenkomst betekent dat Kiiroo een van de weinige bedrijven is die seksuele stimuli via internet kan versturen, waardoor het bedrijf een voorsprong heeft.

Het versturen van aanrakingen is interessant, maar slechts een voorbode van wat al lange tijd wordt beschouwd als de nieuwe heilige graal voor de seks­industrie: virtual reality. Porno in een levens­echte omgeving, met acteurs overal waar je kijkt en die reageren op jouw wensen: interactie, onderdompeling, rechtstreeks contact met ‘echte’ acteurs; het is een wens die velen doet water­tanden.

Aan de andere kant: jezelf uitdossen als een cyborg, met een forse bril, een koptelefoon, diverse draden tussen jezelf en de computer, plus dan nog een apparaat op je schoot – het zal voor veel mensen de-erotiserend werken.

Misschien wel, erkent Op de Beek. “Maar er gebeurt iets geks als je zo’n bril opzet”, zegt hij. “Vergelijk­baar met wat de rubberhand­illusie wordt genoemd.” Dat effect treedt op wanneer je een rubber hand op tafel legt met daartussen een muurtje en je je eigen hand ernaast legt. Als iemand vervolgens de rubber hand en de eigen hand kietelt met een veertje, ‘voelt’ de eigenaar van de echte hand het kietelen ook in de rubber hand. Zet een VR-bril op en je raakt zo ondergedompeld in de scène dat iets vergelijkbaars gebeurt, zegt Op de Beek. “Als je naar beneden kijkt, ga je de piemel die je in beeld ziet associëren met die van jou.”

De OhMiBod Esca is als vibrator onderdeel van het Internet of Things. Hij kan worden verbonden met een app waarmee iemand anders hem kan bedienen. Het uiteinde bevat een ledje dat op­licht zodra extra stimulatie wordt toegediend. Webcam-acteurs kunnen het ledje gebruiken als ‘bewijs van aflevering’. De betalende klant ziet dan via de webcam dat zijn stimulatie-op-afstand is aan­gekomen.Beeld Studio V

Ik kijk mijn tafelgenoot aan. Ja hoor, ik zit hier met een loei van een apparaat op schoot, met daarin een zaklamp met een plastic vagina, terwijl ik een VR-bril draag en het hele kantoor naar me zit te kijken. Moet ik hiermee de illusie krijgen dat ik het stralende middelpunt ben van een lustfeestje? Probeer het, zegt Op de Beek, terwijl hij de VR-bril overhandigt, ik de FleshLight Launch op mijn schoot zet en de film wordt gestart.

Mindfuck

Dan gebeurt iets wat ik eventjes weiger te geloven: ik zit niet langer in een kantoor hoog boven de stad, maar in een zonnige kamer. Met – slik – tussen mijn benen een hoogblonde jonge vrouw. Ik kijk achter me en zie een andere dame naakt rondlopen. Ik kijk naar beneden terwijl – nou ja.

Hoewel ik mijn kleren aan heb – participerende journalistiek kent haar grenzen – en de ervaring slechts visueel is, is het effect krachtig. Ik wéét dat het nep is, maar het voelt realistisch, zelfs nu The FleshLight Launch op mijn schoot niet eens ‘echt’ zijn werk doet. Als ik de bril af zet, kijkt Op de Beek me grijnzend aan. “Nou?” Ik erken enigszins besmuikt dat het een bijzondere, euhm, mindfuck, is.

Daarover gesproken: er zijn al porno­acteurs/­actrices, zoals Romi Rain, die hun buitenkant laten in­scannen, waardoor iemand anders, met witte bolletjes op het lijf geplaatst voor een green screen, ineens het uiterlijk krijgt van de beroemde porno-ster en live kan reageren op verzoeken van klanten aan het andere uiteinde van het internet. De clientèle krijgt als vanzelf de illusie dat ze het doet met de beroemdheid, terwijl die misschien wel gewoon thuis op de bank naar oude afleveringen van Friends zit te kijken. Het betekent ook dat één acteur in theorie in duizenden virtuele body doubles kan verschijnen, om evenzovele (of een veelvoud aan) klanten een opwindende ervaring te bezorgen.

Een-op-een

Dit soort ontwikkelingen in de cyber­porno en dildonetics (een term die overigens al in de jaren 70 is gemunt) gaan de manier veranderen waarop we seksualiteit beleven, zegt technologie­filosoof Nicola Liberati (Universiteit Twente). Liberati publiceerde vorig jaar over dit onderwerp een onderzoek in Science and Engineering Ethics; vermoedelijk een van de weinige wetenschappelijke publicaties waarin wordt gewaarschuwd voor scabreus taalgebruik.

Een van de opmerkelijke gevolgen van de technologie zal zijn dat mensen aantrekkelijk worden voor de ander, onafhankelijk van hun geslacht. “Zelfs objecten zullen worden beschouwd als seksuele partners”, zegt hij. Door de virtuele ervaring kan elk object, of mensen van om het even welk geslacht, worden geprojecteerd als de ideale partner. Waardoor het dus mogelijk wordt om in de praktijk een ‘levens­echte’ seksuele ervaring te hebben met iemand van een geslacht waartoe de kijker zich doorgaans niet aangetrokken voelt. Of met een object – een robot – die zich virtueel heeft uitgedost als een aantrekkelijke partner. Of zoals Liberati het zegt: “Alles en iedereen kan seksueel relevant worden.”

Teledildonics kunnen ook dienen om seksualiteit te kopiëren. Zo kan een acteur met behulp van een haptisch apparaat in theorie meerdere toeschouwers op meerdere locaties in meerdere tijdzones tegelijkertijd bedienen, terwijl de toeschouwer de ervaring krijgt dat het een een-op-een­ervaring is.

Wat de gevolgen zijn van de mogelijkheden die tele­dildonics bieden voor de manier waarop we seksualiteit ervaren, is lastig te voorspellen, zegt Liberati. “Wat ik weet, is dat de komst van nieuwe technologieën altijd de manier waarop we over seks denken heeft veranderd”, zegt hij. De komst van de pil heeft een scheiding veroorzaakt tussen seks voor het plezier en seks voor voortplanting, stelt de onderzoeker. Condooms geven partners bescherming tegen seksueel overdraagbare ziekten. “Als je besluit ze wel of niet te gebruiken, wordt seks dus ook een uiting van vertrouwen tussen twee mensen.”

Teledildonics zullen daarom de manier waarop we over seks denken zeker wijzigen, zegt Liberati. “Al weet ik niet precies hoe.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234