Zondag 19/05/2019
Nu al een iconische foto: het zwarte gat.

Wetenschap De Schaal van Mulders

Ik wist dat het zwarte gat alleen maar kon ontgoochelen

Nu al een iconische foto: het zwarte gat. Beeld Photo News

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen. 

Het werd vergeleken met de ­maanlanding of de ontdekking van ­Amerika. ­Iemand zei dat we voortaan zouden spreken van ‘de tijd voor en de tijd na de foto’. Als je dat hoort, weet je dat de realiteit alleen maar kan ontgoochelen. Het zwarte gat leek op een verafgelegen kattenoog. Het was niet de sensatie waarop het kind in je stiekem zit te hopen. Er werd geen reuzegroot spandoek opgestoken waarop stond te lezen: ‘HALLO, AARDBEWONERS’.

Ik herinnerde mij de verwondering van een astronaut op de maan, toen hij vaststelde dat hij de hele aarde ­achter zijn duimnagel kon verbergen. Het zwarte gat op mijn scherm paste achter mijn opgestoken middelvinger. Toch was het 6,5 miljard keer zo zwaar als de zon waarrond wij ­cirkelen. “Een foto van het zwart gat maken, komt neer op het fotograferen van een mosterdzaadje in Washington DC vanuit Brussel”, beweerden de sterrenkundigen die de primeur ­hadden neergezet. Je moet al een nerd zijn om voor zo’n lullig beeld te kiezen. Waarom geen tongpiercing van een Russische schone op de Oeral, die je vanaf de Kemmelberg kunt spotten?

Zelf enigszins nerd zijnde, kan ik altijd wel begrip opbrengen voor het ­enthousiasme van andere nerds – ­vergelijk het met de biker die de hand opsteekt bij het kruisen van een ­andere biker. Om dit kiekje te maken, was een netwerk opgezet van acht ­radiotelescopen op vier continenten. Ik voelde ontroering toen ik las dat er meer dan tweehonderd mensen waren ingeschakeld uit een twintigtal landen.

Lees ook:

Eindelijk zien we een zwart gat, het ‘monster van de kosmos

Goudkleurige donut

“Ik vind het wel grappig dat ze keiveel werk hebben moeten doen om zo’n klein fotootje te maken van een goudkleurige donut”, vond mijn dochter (12). “Het is wel interessant en zo, maar ik denk niet dat we er direct iets aan gaan hebben.”

Zoals wel vaker, waren de meningen verdeeld op de nieuwssites. “Kippenvelmoment!”, schreef een Ann. “Een extra dikke Nobelprijs”, prees een Gino. “Je krijgt er tranen van in de ogen dat dit mogelijk is met een samenwerking in de wetenschap. En dat terwijl onze politici er wereldwijd zo’n knoeiboel van maken.”

Andere posts gaven blijk van de ­intelligentie van de aardbewoners. “Ze maken het mensDOM weeral iets ­dommer”, vond Marc. “Alles wat hierin valt, komt er langs de andere kant weer uit”, wist Noëlla. “Met een oerknal.”

“Het ene zwarte gat is het andere niet”, stelde Edmond vast met subtiel gelaagde humor. “Ik heb er al mooiere gezien.”

“Daarmee zal de armoede verdwijnen uit de wereld, we zijn er vet mee”, morde Johnny.

Gelukkig had Peter een stevig argument om de uitgaven voor de foto te rechtvaardigen: “Als ze dat allemaal zinloos vinden, dat ze dan maar al ­beginnen met hun pan met antiaanbaklaag buiten te zwieren. Dat is óók technologie die de ruimtevaart ons heeft opgeleverd.”

Mijn gedachten dwaalden naar ander onderzoek waarover ik onlangs had gelezen. Daaruit bleek dat chemicaliën in de antiaanbaklaag van pannen de penis van mannen deden krimpen. “De grootte van het probleem is zorgwekkend”, concludeerde een hoofdonderzoeker met gevoel voor humor. “Het treft een hele generatie jonge individuen, vanaf 1978.”

Voor één keer prees ik mij gelukkig dat ik al zo oud was.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.