Zaterdag 04/07/2020

ColumnDe schaal van Mulders

Ik probeer te achterhalen waarom de magnetron mij een heet bord met koud eten voorschotelt

Beeld Getty Images

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen.   

In de krant staat het relaas van een vrouw van 91 die wegliep uit het rusthuis omdat ze de opsluiting beu was. De politie vond haar terug op het kerkhof waar haar man en zoontje begraven liggen. Ze stierf een dag later. Ik kan mij niet herinneren dat ik ooit al zo’n droevig verhaal heb gelezen.

De wereld grossiert in droefheid tegenwoordig. Toch is er ook magie voor wie daarvoor open­staat. Ik loop met mijn dochter van zeven door een schilderachtig straatje. Ik kan geen noot lezen noch een muziekinstrument bespelen. Wel fluit ik om het even welke compositie na als ik ze één keer gehoord heb: van Die Walküre van Wagner tot ‘Eisbär’ van Grauzone. Nu fluit ik het toverachtige thema van Harry Potter. Mijn dochter bewondert mijn fluitkunst, maar tegelijk geneert zij zich. Zij vraagt of je zomaar op straat hardop liedjes mag fluiten. Wat verwacht je van een kind dat opgroeit in tijden waarin het strafbaar is om op een bankje uit te rusten?

Als mijn liedje uit is, horen we vanuit een huis iemand hetzelfde deuntje fluiten. Ook hij is een begenadigd fluiter. Ik probeer het nog eens, en weer is het alsof mijn gefluit door de echo weerkaatst wordt. Zonder te weten waarom besef je opeens dat alles toch weer min of meer goed komt. Met tijd en boterhammen, zoals soms gezegd wordt. Van de vernietiging van Pompeï tot de landing in Normandië: het ging voorbij met tijd en boterhammen. En overal bleven er mensen fluiten in het donker.

Wie er fluit kan ik niet zien, maar ik geloof nooit dat het een meisje is met blonde pijpenkrullen. Zelfs in tijden van genderfluïditeit blijft fluiten een overwegend mannelijke aangelegenheid – ook het subtielere fluitwerk, niet alleen dat van bouwvakkers op stellingen.

Als het thema van Harry Potter twee keer heen en weer is gefloten, besluiten mijn dochter en ik onze tocht voort te zetten. Ik op mijn afgetrapte sneakers en zij op haar step, zoals nu het ding heet dat in mijn jeugd als trottinette bekendstond.

Penetratiediepte

Thuisgekomen kijkt zij op televisie naar SpongeBob, terwijl ik spaghettisaus opwarm in de magnetron. Met een luide knal ontploft de saus op een gegeven ogenblik. Alles zit vol spetters die verbazend rood en vet zijn. Ik veeg ze mopperend weg met de schotelvod en ga op zoek naar een antwoord op de vraag waarom de magnetron soms een slagveld wordt.

Zoals wel vaker schuilt het antwoord in scheikunde, meer bepaald in de tegenstrijdigheid van moleculen: ‘De watermoleculen worden verhit en gaan stomen. De moleculen uit de tomaat hebben een hogere viscositeit. Ze bevatten vezels en pectine die niet zomaar voor de stoom aan de kant gaan. De druk bouwt zich op. Plots barst de bubbel met een kleine explosie.’

De nerd in mij is weer even bevredigd. Dat gevoel van triomf verdwijnt echter als ik probeer te achterhalen waarom de magnetron mij vaak een bloedheet bord met koud eten voorschotelt. Zware metalen in het glazuur en de penetratiediepte van straling bieden maar een gedeeltelijke verklaring. De microgolfoven blijft onvatbaar; even complex en grillig als sommige liefdes­partners.

“Ik doe er al vijftig jaar onderzoek naar”, zegt een wetenschapper vol ontzag. “En nog steeds is het mij niet gelukt hem geheel te doorgronden.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234