Zondag 25/08/2019

De schaal van Mulders

Ik heb een voorkeur ontwikkeld voor de kleine en ranziger kantjes van het epische

Frances 'Poppy' Northcutt was als ingenieur vluchtleiding verantwoordelijk om de astronauten heelhuids terug op aarde te krijgen. Beeld Getty Images

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen.

Gisteravond was de maan verduisterd. Vanochtend zit ik met een kitten dat probeert in de wastrommel te sluipen.

“Nee Harry”, zeg ik – want zo heet de katachtige. “Jij gaat daar niet inkruipen. Of wou je de dramatische vlucht van Apollo 13 overdoen?”

Katten hebben meer belangstelling voor natvoer dan voor de grote avonturen van de mensheid. Of het de vlucht van de gebroeders Wright is of het stapje van Neil Armstrong: het raakt hun koude kleren niet. Onverstoorbaar spinnen zij voort, de pootjes onder de borst gevouwen zoals bij een braadkip.

In tegenstelling tot braadkippen en katten, kan ikzelf nog wel bewondering voor iets voelen. Tot diep in de nacht zit ik naar documentaires als Chasing the Moon te kijken. Als kind stonden de astronauten op de achterkant van onze schoolschriften. Helden waren het, uit één stuk graniet gehouwen. Het leuke aan volwassen zijn, is dat je achter de schermen van de heldhaftigheid kunt loeren. Ik heb een voorkeur ontwikkeld voor de kleine en ranziger kantjes van het epische. Ik smul van anekdotes zoals die van de astronaut die een hekel had aan het toilet dat je tegen je billen moest plakken. “Die hele tocht heb ik mij niet ontlast”, zegt hij. “Dat is mijn onofficiële wereldrecord: 1,2 miljoen kilometer reizen zonder te kakken. Na de landing in de oceaan stapte ik aan boord van de transporthelikopter. Als ik niet snel een toilet vind, ga ik hier af voor iedereen, dacht ik aan dek van het schip.”

Op een andere manier fascinerend is de figuur van Frances ‘Poppy’ Northcutt, toentertijd 25. Zij kan de babe van de maanreizen genoemd worden. De knappe blondine in mini-jurk was als ingenieur vluchtleiding verantwoordelijk om de astronauten heelhuids terug op aarde te krijgen. In interviews babbelt zij vrolijk over terugkeerhoeken en stuwkracht. “Ik had een graad in wiskunde. Ik had een cursus hemelmechanica gedaan. Heel lang was ik in Houston de enige vrouw met een technische functie. Het was zonder meer een mannenwereld. Ik was blond en jong en mager. Ik droeg modieuze dameskleren. Ik was een soort trofee. Maar ik werkte mij te pletter.”

Later zou Poppy zich ontpoppen als feministe. “Ik vond het belangrijk dat mensen inzagen dat vrouwen dit konden”, zegt ze een halve eeuw na de maanlanding. “Dat ze in de wetenschappen en technologie actief waren. Dat ze een andere rol spelen dan de stereotiepe.”

Ik kijk naar de Poppy van toen en ik kijk naar de Poppy die zij nu is geworden. De oude zit nog vaag in de nieuwe verborgen. Zoals veel vrouwen heeft zij haar lange haren laten knippen bij het keren van de jaren. Ik zie de plooien in haar hals, ik zie de groeven in haar voorhoofd en haar kraaienpoten. Veel meer dan reizen in de ruimte, is reizen in de tijd een vreeswekkende ervaring. “Het was een boeiende periode”, zegt Poppy over de dagen waarin ze mannen veilig van de maan terug naar huis loodste. “Naderhand kreeg ik huwelijksaanzoeken. En brieven van kleine meisjes overal ter wereld.”

Daar moet ik van slikken, als vader van twee dochters. Het schijnt dat sommige astronauten het vaandel van hun voetbalploeg naar die plek achter de lucht meenamen. Of een armband van hun moeder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden