Donderdag 06/08/2020

Games

Games van de week: één ervan is een klotespelletje

Beeld uit Monster Hunter World.Beeld Capcom

De grote gamehuizen ontwaken rustig uit hun winterslaap, maar ook de kleinere jongens blijven niet stilzitten. In het game-aanbod van deze week: een game waarin u op prehistorisch groot wild kunt jagen. Weer eentje die (te laat) de kracht van VR laat zien. Een lyrisch fantasy-rollenspel. Een forse uitbreiding voor een van de grootste games van vorig jaar. En een game die u, letterlijk, uw sjokkedeizen zal uithangen.

Monster Hunter World (★★★★☆)

Het gezondheidsbalkje, een element dat in 1985 werd geïntroduceerd met de vechtgame Yie-Ar Kung Fu, is een blijver geworden in videogames omwille van zijn geruststellende effect op de speler: door bij iedere rake slag het balkje verder te draineren geeft de game precies aan wat er nog van u wordt verwacht voordat u die krachtige tegenstander op zijn kanis hebt gegeven. Het is tekenend dat de makers van Monster Hunter World het nog steeds vertikken om zo'n balkje in hun game te stoppen, hoewel ze met deze vijfde grote titel uit hun langlopende reeks cultgames expliciet op een breder publiek mikken. 

Die kleine toegeving was nochtans een enorme stap vooruit geweest in de toegankelijkheid van hun nog steeds moeilijke en hermetische game, maar ze had tegelijkertijd gevloekt tegen het hele concept ervan. De veelal op prehistorische beesten gebaseerde monsters waarop u jaagt werden namelijk behept met realistisch - of tenminste plausibel - dierlijk gedrag, en het herkennen daarvan is de halve pret die in de game zit. Of u al dan niet goed bezig bent in Monster Hunter World moet u dus afleiden aan subtiele aanwijzingen in de manier waarop het monster zich gedraagt: na een tijd begint het bijvoorbeeld te manken, en wanneer het écht gewond geraakt trekt het zich terug naar zijn hol.

Monster Hunter World trekt een eerder hermetische reeks wat breder.Beeld Capcom

De Monster Hunter-games waren jarenlang verstrengeld met de Nintendoconsoles, waar ze een klein maar verbeten publiek van fanatieke spelers aantrokken. Uitgever/maker Capcom wilde de reeks wat breder laten sporen met Monster Hunter World, en haalde ze dus naar populairdere systemen én maakte de gameplay een pak toegankelijker. Spoorzoeken gaat nu bijvoorbeeld wat makkelijker, het is ook wat eenvoudiger om uw uitrusting op te krikken en u kunt online hulp inroepen van andere spelers. Maar ook die hogere toegankelijkheid doet niets af aan het feit dat iedere jacht op een van de tientallen majestueuze gedrochten in de game een epische uitputtingsstrijd is, die een dopamine-explosie in uw kop veroorzaakt wanneer u het beest eindelijk neer hebt gekregen.

Ieder monstergevecht is een uitputtingsslag.Beeld Capcom

Uit op PlayStation 4 en Xbox One.

Lost Sphear (★★★☆☆)

Square Enix, het moederhuis van de Tomb Raider- en Final Fantasy-reeksen, richtte enkele jaren geleden een kleine equipe op om terug het soort kleine, poëtische fantasyrollenspellen te maken waarmee de spelletjesgigant dertig jaar geleden bescheiden begon. Met I Am Setsuna (2016) bracht die Tokyo RPG Factory al een aandoenlijke game uit die als een soort geestelijke opvolger voor Square Enix-klassiekers als Chrono Trigger en Secret of Mana gold: een verdraaid kleurrijke, lyrische, bloedmooi uitgetekende game waarin de personages desondanks werden verscheurd door een nogal duister soort Weltschmerz.

Het poëtische Lost Sphear.Beeld Square Enix

Diezelfde vibe hangt ook aan Lost Sphear, het tweede werkstuk van dat interne fabriekje. Deze keer draait het verhaal, dat opnieuw wordt gepresenteerd in een reeks tactische gevechten die uw vierkoppige genootschap van verdwaasde zielen moet leveren tegen bendes gedrochten, om de emotionele kracht maar ook de verdomde vluchtigheid van herinneringen. Dat thema, maar ook de centrale gameplay, maakt van Lost Sphear een nogal hermetische game: een die alleen geschikt is voor spelers die wel zo'n melancholisch verhaal kunnen pruimen, bovendien een paar tientallen uren over hebben om dat uit te zitten, én een grote fan zijn van klassieke role playing games.

Lost Sphear: alleen voor wie klassieke role playing games kan pruimen.Beeld Square Enix

Uit op Playstation 4, Nintendo Switch en pc.

Assassin's Creed Origins: The Hidden Ones (★★☆☆☆)

Tijdens de laatste akte in de verhaallijn van Assassin's Creed: Origins, dachten we dat we nog een paar kleine missies van het einde verwijderd waren. Mis: ineens ontdekten we dat een derde van de gamewereld nog compleet onontgonnen was gebleven, en de makers erg goed hun best hadden gedaan om ons van die extra landtong - het door de Romeinen ingepalmde noordwesten van Egypte, met twee grote steden en een immens landschap er rond - nog vrolijk alle hoeken te laten zien. Om maar te zeggen: Assassin's Creed Origins, dat zich afspeelde in het verbrokkelende Egyptische rijk uit het jaar 50 voor onze jaarrekening, was een donders immense game, en het lijkt nu onzinnig om daar nòg een fors stuk extra oppervlakte aan vast te hangen.

Maar dat is nu precies wat ontwikkelstudio Ubisoft Montréal heeft gedaan met The Hidden Ones: Bayek, uw hoofdpersonage, reist deze keer naar het Sinai-schiereiland en een gedeelte van de Rode Zee, waar hij opnieuw een paar sleutelfiguren van de Romeinse overheerser van kant moet maken. Het jammere is een beetje dat er in die nogal ruime uitbreiding zo weinig substantieels te doen is: de ongeveer vijf uur durende verhaallijn is in essentie een doodgewone hitlist van figuren die dood moeten, met alleen de op zeven voor anker liggende schepen uit te vechten climax die echt voor wat spanning zorgt.

Met The Hidden Ones lanceert Ubisoft een eerste verhaaluitbreiding voor zijn immense Assassin's Creed Origins.Beeld Ubisoft

Bovendien lijkt het moment waarop The Hidden Ones eindelijk echt iets te vertellen heeft over de hoofdthema's orde en vrijheid, een beetje tegen de rest van de actie aangeplakt. Ook een op het eerste gezicht interessant lijkend zijverhaal, waarin u op zoek moet naar de opdrachtgever van een duo premiejagers die het op uw lijf en leden hebben gemunt, eindigt in een melige apotheose.

Uit op PlayStation 4 en Xbox One, alleen voor spelers die Assassin's Creed Origins al hebben.

The Inpatient (★★☆☆☆)

Een dik jaar geleden bewezen Here They Lie en Resident Evil 7: Biohazard al dat horror een ware killer application kan zijn voor virtual reality. Het viziertje zet uw zenuwen per definitie op scherp, waardoor eventuele schokeffecten sterker binnenkomen.De Britse studio Supermassive Games wist bij de lancering van de PlayStation VR-bril niet echt te profiteren van die goeie match tussen het genre en het platform met zijn nogal flauwe Until Dawn: Rush of Blood. Maar met deze prequel slagen ze er wèl in om u lelijk de stuipen op het lijf te jagen.

De clou zit hem deze keer in het soort horror dat wordt geserveerd. Waar dat in Until Dawn: Rush of Blood het stramien van teeny slasher-films uit de jaren 80 en 90 volgde, krijg je in The Inpatient een veel psychologischere, meer unheimliche ervaring. Het verhaal van The Inpatient, dat zich afspeelt in een psychiatrisch tehuis in de jaren 50, komt traag maar doeltreffend op gang en laat de horror rustig door de dikke muren van het gesticht sijpelen. Maar al snel laat de game ook zijn al even gruwelijke tekortkomingen zien. Het is een vakkundig gemaakte game die visueel een nieuw ankerpunt zet voor PlayStation VR en een paar stevige schrikeffecten herbergt, maar de ervaring is te efemeer en de personages te oppervlakkig om écht onder uw huid te kruipen.

Visueel zet The Inpatient een nieuwe standaard voor PlayStation VR.Beeld PlayStation

Voor PlayStation 4, met PlayStation VR.

Genital Jousting (★★☆☆☆)

Voor nog geen zeven euro haalt u, tot slot, een van de meest smakeloze videogames uit de geschiedenis van het medium naar uw pc. Genital Jousting draait om de avonturen van een over de vloer schuivende penis-testikels-combinatie, die in een avonturengame met fysicapuzzels op zoek moet gaan naar de liefde van zijn leven. Of u gaat de strijd aan met andere pikachtigen in een modus die de naam van de game - vrij vertaald 'Steekspel-met-genitaliën' - waarmaakt.

U moet het allemaal hebben gespeeld voordat u het gelooft. Maar een succcesje is het zeker: in een early access-probeerversie wist Genital Jousting liefst 300.000 spelers rond zich te scharen. Vreemd, want qua gameplay stelt Genital Jousting uiteindelijk bijzonder weinig voor, en zal het ook vrij snel zijn appeal verliezen. Maar de ongegeneerde quatsch waarin de game baadt houdt uw aandacht langer vast dan u écht had gewild.

Fysica speelt een belangrijke rol in Genital Jousting.Beeld Devolver Digital

Uit voor pc.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234