Donderdag 20/06/2019

Schaal van Mulders

Er zijn meer sterren dan zandkorrels op aarde. Het zou bizar zijn dat wij net op die ene, bewoonde zandkorrel zaten

Beeld RV NASA/JPL

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen.

De Melkweg ziet er anders uit dan we dachten, lees ik op een website. In plaats van plat, blijkt de spiraal­vormige schijf waarin wij wonen ­gedraaid en scheef­getrokken. Dat vind ik groot nieuws. Het is alsof je plots te horen krijgt dat je vader donker en ­gedrongen in plaats van lang en blond was. Niet Ragnar de Viking, maar Super Mario.

Nu liggen veel mensen niet wakker van de Melkweg, noch van andere hemel­lichamen die je kunt zien aan het nachtelijke uitspansel. Op een dag kwam ik er achter dat ‘die heldere ster’ die mij al vaak was opgevallen, in werkelijkheid een planeet was. Oog in oog staan met Venus of Jupiter: ik ­herinner mij de verrukking.

In de tijd die volgde, was ik gefascineerd door het tollende uitspansel. Ik leerde Mars, de Pool­ster en het steel­pannetje herkennen in het licht­snoer van de kosmische kerst­boom. Af en toe doe ik nog een flauwe poging om met die kennis uit te pakken. “Kijk, de gordel van Orion!” zeg ik dan tegen een vrouw, als wij diep in de nacht van een herberg terug­keren. Het ­antwoord is meestal een beleefd “u-hu”, gevolgd door een geeuw die ­onderdrukt wordt. Zij heeft zere ­voeten. Haar pumps bungelen aan twee vingers.

Normale mensen zijn geïnteresseerd in hun eigen formaat, niet in wat miljarden keren groter of kleiner is. Uit een rondvraag bleek dat amper 22 procent van de Vlamingen wakker ligt van de vraag ‘Is er buitenaards leven?’ Negenenvijftig procent gaf aan daar allerminst door geboeid te zijn. Alleen vijftien­jarigen noemden het als belangrijkste levens­vraag. Ik ben een puber in het diepst van mijn gedachten; mijn hele leven al hoop ik de ­ontdekking mee te maken van op zijn minst buitenaardse korst­mossen. Ik geloof dat het krioelt van leven in het universum. Er zijn meer sterren dan zandkorrels op alle stranden op aarde. Het zou bizar zijn dat wij net op die ene, bewoonde zandkorrel zaten.

Vroeger hoopte ik enthousiast op een close encounter. Michel Houellebecq – spreek uit als Welbek – heeft mij ­echter de ogen geopend. In een essay over het werk van H.P. Lovecraft schrijft hij betreffende aliens: “Er is geen enkele reden om aan te nemen dat de universele wetten van zelfzucht en boosaardigheid op hen niet van toepassing zijn. Het is belachelijk om te denken dat we aan het einde van het heelal worden opgewacht door wezens vol wijsheid en goedheid die ons naar een of andere harmonie ­zullen leiden. Om een idee te krijgen van de manier waarop zij ons zouden behandelen als we elkaar toevallig tegen­kwamen, kunnen we beter ­kijken naar de manier waarop wij ­omgaan met de ‘lagere intelligenties’ die konijnen en kikkers voor ons zijn. In het beste geval dienen ze ons tot voedsel; soms ook, vaak zelfs, doden we puur om het genoegen van het doden.”

Stephen Hawking zou later ook waarschuwen voor het gevaar de aandacht te trekken van buitenaardse bollebozen. Sinds ik die waarschuwingen heb gelezen, wuif ik stilzwijgend naar de betoverende nevels en galaxieën. Soms stoot ik nog wel eens een vrouw aan als ik Venus aan de hemel zie schitteren. Zij zegt dan “u-hu” en ­probeert een geeuw te onderdrukken. Als zij niet van het soort is dat lagere levens­vormen, zoals mannen, uit puur genoegen afmaakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden