Zaterdag 25/06/2022

ColumnDe schaal van Mulders

‘Engel des doods’ is te veel eer voor een vreedzaam natuurverschijnsel

null Beeld ShutterStock
Beeld ShutterStock

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen. Instagram: @jpmulders

Jean-Paul Mulders

De prijs van gas en suikerbonen swingt de pan uit, coronacijfers pieken, spaargeld smelt weg terwijl je ernaar zit te kijken en het botert niet aan de grens van Wit-Rusland met Polen. In de Gentse Langemunt zag ik zomaar een mens op een matras liggen slapen, niet ver van de kerk die bij wijze van volksvermaak in de fik was gestoken. De voorbije maand was de warmste oktober ooit gemeten op het noordelijk halfrond, en toch zakt de temperatuur in ons hart onder het vriespunt.

Alsof dat nog niet erg genoeg was, rukt in de Belgische bossen de ‘Engel des doods’ op. Dat is een titel waarmee scheutig wordt omgesprongen. De Bijbelse figuur Abaddon werd Engel des doods genoemd, evenals Azraël, beter bekend als de kat van Gargamel. Dichter bij huis had je Josef Mengele (1911-1979), de kamp­arts uit Auschwitz die later verdronk tijdens een zwempartij in Brazilië. Engelen des doods waren ook de verpleegkundigen Lucia de Berk en Kristen Gilbert, die in Massachusetts vier patiënten ombracht.

Bij nader inzien blijkt geen van de voornoemden in onze bossen op te rukken. Wel de groene knolamaniet, een paddenstoel. ‘Padden waren de huisdieren van heksen en tovenaars’, lees ik over dat zitmeubel uit de sprookjeswereld. ‘En als die padden moe waren, dan rustten ze in het bos uit op hun eigen stoelen.’ Vroeger geloofden ze dat de voetstappen van de duivel vol groeiden met paddenstoelen; je moest echt niet op corona wachten voor verhalen die van de pot gerukt waren.

De groene knolamaniet lijkt op een champignon en smaakt naar verluidt lekker, maar hij is fataal voor 17 procent van de mensen die het wagen ervan te proeven. Dat is best wel verraderlijk, en toch vind ik ‘Engel des doods’ te veel eer voor een vreedzaam natuurverschijnsel. Tenslotte doet zelfs de giftigste paddenstoel geen vlieg kwaad als je hem gewoon laat staan waar hij uit de grond besloot te komen. Maar daar wringt dus het schoentje. Mensen zien zo’n zwam en besluiten hem in een lichaamsopening te proppen. Zoals wel vaker, blijkt een app de boosdoener: we vertrouwen erop om een wijn uit te kiezen, ons op te laten hitsen, een bijzit te zoeken of te determineren of een paddenstoel eetbaar is. Er zijn zelfs verhalen bekend van mensen die op gezag van hun gps blindelings het water in reden.

De knolamaniet laat dergelijke waanzin rustig van zijn gladde hoed druppelen. ‘Het was een goed jaar voor de paddenstoel’, zegt een Roosmarijn die werkt voor Natuurpunt. ‘Door de natte zomermaanden en de redelijk warme herfst zien we vele soorten vaak opduiken in bossen.’ Ik ben blij dat de tijden dan toch florissant zijn voor bestaansvormen met sporen en hoeden.

Ik vouw de krant dicht, maar lees nog dat snurken een onderschat relatieprobleem is. ‘We doen er te lacherig over’, zegt een kenner. ‘De medische wetenschap moet minder tolerant voor het fenomeen zijn.’

Ik dacht dat de medische wetenschap wel andere katjes te geselen had, nu het onderscheid tussen vaccin en suikerwater vervaagt. Vrienden waarschuwen mij met holle ogen voor de oprukkende politiestaat.

Uit armoede kijk ik op YouTube naar een filmpje met de Dikke en de Dunne. Je moet toch nog lacherig over íéts kunnen doen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234