Donderdag 19/09/2019

Games

Dit zijn de vijf opmerkelijkste videogames van deze week

Verhaalbeeld uit 'Bombslinger', van Belgische makelij. Beeld Mode4

In afwachting van een paar grote blockbusterreleases zetten we in ons videogame-overzicht van deze week nog eventjes een paar indiegames vooraan op het toneel. Met onder meer een sympathieke Belgische release en een intiem smartphonepareltje.

Bombslinger (★★★☆☆)

Meer dan dit hoeft het soms niet eens te zijn. Bombslinger, een 2D-game van Belgische makelij nota bene, is een gepixelliseerde liefdesbetuiging aan roguelike-games. Dat is een stokoud spelgenre waarin de speler door een landschap van doolhoven rent dat bij ieder nieuw gestart spel compleet anders is, en daarin vijanden verslaat en items verzamelt die zijn personage betere krachten geven. Dat genre, dat ontstond in de vroegste jaren 80, heeft de afgelopen jaren een kleine comeback gemaakt in het indie-circuit, met games als Rogue Legacy, Darkest Dungeon, Spelunky en The Binding of Isaac. Maar de tweekoppige Brusselse studio achter Bombslinger voegde er twee verfrissende elementen aan toe: ze gooiden er een koddig westernthema over, en voor de centrale gameplay werd er leentjebuur gespeeld bij de eveneens uit de eighties stammende speelhallenklassieker Bomberman.

Titelbeeld van 'Bombslinger', mét koddig westernthema. Beeld Mode4

In plaats van hakken, wat meestal de primaire gameplayhandeling is in een roguelike, moet u in Bombslinger tactisch bommetjes uitleggen: om uzelf een doorgang te forceren, maar ook om uw tegenstanders om te leggen. Die reageren allemaal op een verschillende manier op uw bommen: de ene gaat lopen, de andere blijft gefixeerd op u ondanks het explosief dat in zijn weg ligt, nog een andere kaatst de bom recht in uw gezicht terug. U moet dus uw verstand gebruiken in Bombslinger, maar er zijn natuurlijk ook hulpjes: een bom in de buurt van een olievat doet hele rijen in de hens gaan, tegenstanders (en u, als u zich niet uit de voeten maakt!) incluis. En verder is er - ontleend aan dat roguelike-genre - een breed uitgesmeerd gamma mogelijkheden om uw bommen en de vaardigheden van uw personage te verbeteren.

De puzzelstukken vallen zo goed in elkaar dat het opmerkelijk is dat er, in de decennia waarin zowel Roguelikes als Bomberman al bestaan, gewoon niet al eens eerder aan is gedacht aan een game als Bombslinger. Een bijzonder sympathieke, maar ook deksels moeilijke game, die buiten zijn verhalende component evengoed een lolletje is om met meerdere spelers tegen elkaar te spelen. Een paar valse noten - zowel de pixelgraphics als de humor in het verhaal slaan niet altijd goed in - drukken die pret niet.

Nu uit voor Nintendo Switch, Xbox One en pc.

Bommen leggen is de primaire gameplayhandeling in 'Bombslinger'. Beeld Mode4

Florence (★★★★☆)

Ook een mea culpa om het feit dat we dit intieme pareltje, dat weken geleden al op de iOS App Store en Android Play verscheen, schaamteloos aan ons voorbij lieten gaan. Florence, een nieuwe worp van de maker van puzzel-evergreen Monument Valley, vertelt een doordeweeks verhaal over een liefde tussen twee jonge twintigers die relatief snel haar uiterste houdbaarheidsdatum heeft bereikt. Niets speciaals aan de hand dus, maar dat hoeft ook niet: het verfrissende aan Florence zit hem in de manier waarop dat op zich eenvoudige coming-of-ageverhaal wordt verteld.

'Florence' lijkt op een stripverhaal, maar het is véél meer. Beeld Annapurna Interactive

Op het eerste gezicht krijgt u een soort interactief stripverhaal gepresenteerd. Maar de interacties die dat verhaal van u vraagt zijn veel betekenisvoller dan gewoon maar tussen plaatjes swipen. We proberen zo weinig mogelijk te vertellen wàt u precies moet doen, omdat in de verrassingen die achter die handelingen schuilen net de grote kracht van deze bijzonder korte game zit. Maar een bitse conversatie tussen twee mensen die niet meer op dezelfde golflengte zitten werd nog nooit zo raak gesimuleerd. Zonder woorden, nog wel.

Is Florence uiteindelijk wel een game, vroegen sommigen zich ondertussen al af? Wel jazeker, want Nintendo's WarioWare-microgamecollecties – waaraan Florence in zijn zuiverste gameplay-elementen erg doet denken – zijn dat tenslotte ook. Ondergetekende kreeg in ieder geval meermaals een onwillekeurige glimlach op de snuit van de fijne interactieve trouvailles in dit kleine, lyrische spelletje, en u krijgt die gegarandeerd ook wanneer u het naar uw smartphone trekt. Spelen dit ding!

Uit op iOS en Android.

Niet alle interacties in 'Florence' zijn zo nietszeggend als hetgeen wat er op dit scherm van de speler wordt gevraagd. Beeld Annapurna Interactive

Masters of Anima (★★★☆☆)

In Masters of Anima wordt het aloude register van de minion-gameplay nog eens van stal gehaald. U speelt een met magische krachten behepte krijger die een leger van zogeheten Guardians rond zich kan verzamelen: kleine, gehoorzame vazallen die luisteren naar uw bevelen en die u dus kunt inzetten in een anders nogal ongelijke strijd tegen kwade krachten. Het is het soort gameplay dat we al kennen uit Nintendo's Pikmin-serie of uit semiklassieker Overlord.

Maar deze game van Franse makelij brengt een paar nieuwigheden binnen in dat bijna vergeten subgenre. Ten eerste is er de onwaarschijnlijke vlotheid waarmee u uw discipelen kunt uitzetten: met de rechter duimstick geeft u de richting aan, en weg zijn ze. Ook kunnen zowel uw eigen krachten als die van uw Guardians constant worden opgekrikt. En naarmate u verder gaat in de wereld krijgt u ook aanhangers met verscheidene krachten achter u: tot commandanten toe, zodat uw wensen op een bredere schaal – en dus zelfs op verscheidene plaatsen in de levels die u betreedt – kunnen worden doorgevoerd.

Qua visuele stijl brengt 'Masters of Anima' niet zo veel nieuws onder de zon. Beeld Focus Home Interactive

Masters of Anima schittert niet op alle vlakken. Het fantasyverhaal sputtert bij momenten, al is een mannelijk hoofdpersonage dat een minderwaardigheidscomplex koestert ten opzichte van zijn veel hoger in de hiërarchie vertoevende verloofde wel een mooie vondst. Het overgesatureerde visuele stijltje hebben we al eens te vaak gezien. En de dialogen duren soms wat te lang. Maar de opzwepende actie, met het uitzetten en weer bijeenroepen van uw apostolische strijdkrachten, wordt u niet te snel beu.

Uit op Playstation 4, Xbox One, Nintendo Switch en pc.

Uw apostolische volgelingen uitzetten in de strijd is het centrale concept van 'Masters of Anima'. Beeld Focus Home Interactive

Spartan (★★☆☆☆)

Terwijl u dit leest hebben we het volgende week in de winkels verwachte God of War al op de console ronken, een reboot van Sony's klassieke actiegamereeks waarin u een Spartaanse krijger speelt die ooit de nieuwe Griekse oorlogsgod werd en zich daardoor levenslang problemen op de hals haalde. Maar dat is dus voor volgende week. Met Spartan, een prima hommage aan bijzonder moeilijke 2D-platformklassiekers als Super Ghouls 'n' Ghosts, duiken we echter al eventjes dat Griekse thema binnen.

Liefhebbers van tweedimensionaal hak- en platformwerk zitten goed met 'Spartan'. Beeld Sinister Cyclops Game Studios

Liefhebbers van tweedimensionaal hak- en platformwerk zitten goed met deze game, die vooral uitblinkt in het samenbrengen van een complex kluwen van mechanieken. Dubbele sprongetjes, afstandssprongen met aanloop, slaan met een zwaard én uzelf verdedigen met een schild: het vergt wat oefening om überhaupt érgens te geraken in Spartan, en de moelijkheidsgraad gaat doorheen de vierentwintig levels steil de hoogte in.

Er zit een instelbare moeilijkheidsgraad in Spartan, maar die slaat nergens op: wat schiet iemand op met een paar extra levens wanneer hij gewoon niet over dat éne sprongetje heen geraakt? Ook visueel pakt het niet helemaal. Maar een heel gericht publiek, hetgene dat van klassieke zijscrollende actie houdt en wel in is voor een uitdaging, haalt er wellicht eventjes zijn hart aan op.

Uit op Nintendo Switch (nieuw), PlayStation 4, Xbox One en pc.

'Spartan' is een prima hommage aan bijzonder moeilijke 2D-platformklassiekers als 'Super Ghouls 'n' Ghosts'. Beeld Sinister Cyclops Game Studios

Rogue Aces (★☆☆☆☆)

Weinig te melden, tot slot, over het eveneens deze week verschenen Rogue Aces, een arcadespelletje dat eruitziet als een mobiele game van tien jaar geleden en ook qua omkadering en gameplay de oubolligheid zelve is. Die commandant die in een tekstlijntje met een portretbeeld bovenaan vertelt wat u moet doen? Oh please! Kern van de game is een WOII-gevechtsvliegtuig door een horizontale 2D wereld besturen, tegenstanders uit de lucht halend en stellingen aan de grond bombarderend. Er zitten visuele en zintuiglijke invloeden uit speelhallenklassieker 1942 in, en de op loopings gebaseerde gameplay doet denken aan de iets recentere indiegame Luftrausers. Maar het design van de levels is zo warrig, en de besturing zo weinig op snee, dat de game quasi meteen een onverbiddelijke crash maakt.

Uit op PlayStation 4, Nintendo Switch en pc.

'Rogue Aces' maakt quasi meteen een crash. Beeld Curve Digital
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234