Zondag 20/10/2019

GAMES

Dit zijn de vijf opmerkelijkste videogames van deze week

Beeld uit 'Where the Water Tastes Like Wine', de game die ons deze week het sterkste charmeerde. Beeld Dim Bulb Games

Typen met David Lynch, verhalen vertellen met Sting, vrouwen binnendoen met een zelfverklaarde liefdesgoeroe: u steekt potentieel heel wat op van het videogame-aanbod van deze week. Verder speelden we een game die de binnenkant van de bocht probeert te nemen in het momenteel al overbevolkte racegenre, en een onverwacht vr-toppertje.

Where the Water Tastes Like Wine (★★★★☆)

Je hebt videogames met een verhaal. Je hebt er zonder. En je hebt Where the Water Tastes Like Wine, dat - wellicht voor het eerst in het medium - òver verhalen gaat. De sfeer die de game oproept is die van verweerde Americana: hij speelt zich af in het Amerika van de jaren dertig van de vorige eeuw, waarin de economische depressie de eerste Amerikaanse tegencultuur creëerde. Een van vagebonden, avonturiers en landlopers, die teerde op daglonen, goedkope whisky en sterke verhalen.

'Where the Water Tastes Like Wine' ziet er tegelijkertijd goedkoop én authentiek uit. Beeld Dim Bulb Games

De game doet - hoewel de tijdperken niet helemààl overeenkomen - denken aan het eerste deel van Jack Kerouacs On the Road, waarin hoofdpersonage Sal Paradise een stel kleurrijke, levensveranderende sujets tegen het lijf loopt, meeliftend op goederentreinen en flessen moonshine delend in tentenkampen voor seizoensarbeiders. Dat is ook het lot dat uw hoofdpersonage - een skelet met een knapzak aan een stok dat door de Verenigde Staten dwaalt onder het geloei van Bluegrass-muziek - te wachten staat in Where the Water Tastes Like Wine: hij komt er een paar vreemde figuren tegen, waaronder vooral de door rockicoon Sting vertolkte duivel, in de persoon van een wolf, waarmee uw personage de Faustiaanse deal sluit die de opzettelijk dunne plot van de game in gang zet.

Het duurt eventjes voordat u doorhebt wat Where The Water Tastes Like Wine precies van u wilt. Maar eens u snapt dat u er niet noodzakelijk zélf een breed uitgesponnen verhaal van hoeft te verwachten, en de kracht van de game vooral zit in de heel summier vertelde verhalen die u zelf 'uitspeelt' in de vorm van Tarotkaarten, wint hij zo uw sympathie. 

Er zitten een paar bijzonder subtiele kneepjes in de interacties die u aangaat met de personages, en dat éne troostende, motiverende, soms ook wringende verhaal dat u voor hen bovenhaalt. Verhalen die u op één plaats hebt verteld kunnen op een andere plaats in licht gewijzigde vorm weer terugkeren, want dat is nu eenmaal wat er met verhalen gebeurt. En ook de plaats waar u een bepaalde vertelling aan uw arsenaal hebt toegevoegd speelt soms een rol. Maar dat werkt allemaal: uw interacties met personages zijn heel machinaal (minstens de helft van de game is menugedreven), maar ze voelen tegelijkertijd erg menselijk aan.

Met zijn op houtetsen lijkende beeltenissen ziet Where the Water Tastes Like Wine er tegelijkertijd goedkoop én authentiek uit, alsof uw grootouders of overgrootouders hem ergens in het geschetste tijdperk op een kermis hebben gewonnen. Een te koesteren unicum.

U komt in 'Where the Water Tastes Like Wine' terecht in een wereld van vagebonden, avonturiers en landlopers. Beeld Dim Bulb Games

Uit voor pc en Mac.

Moss (★★★★☆)

Uw eerste idee wanneer u Moss aanknipt is de vraag of deze game überhaupt wel op vr had gehoeven. Het is per slot van rekening een platform- en avonturengame waarin u uw schijnbare hoofdpersonage ziet (een zogeheten third person-game), wat een nogal vreemde genrekeuze is voor een platform dat net drijft op het idee om ù, als speler, middenin de actie te brengen. Maar kijk vanuit wat voor een opmerkelijk idee de in Seattle gevestigde makers van de game begonnen zijn: Moss haalt namelijk, voor het eerst in dit medium, het perspectief van de speler en het hoofdpersonage uit elkaar.

Wat een vr-toppertje, die 'Moss'. Beeld Polyarc

Dat leest u goed: u bestuurt in Moss zowel Quill, het aandoenlijke knaagdier waarrond het verhaal van de game draait, als de illustere 'lezer' van deze als een speelbaar sprookje gepresenteerde vertelling, die de gebeurtenissen vanuit eerstepersoonsstandpunt volgt, en af en toe wat assistentie verleent in de omgevingspuzzels door middel van een welgeplaatste zwaai met de bewegingscontroller.

Dus jazeker: u zult de meerwaarde van Moss voor een platform als PlayStation VR snel zien. En dat is nog vòòrdat hij u compleet weet te betoveren met zijn innemende, kleurrijke fabelwereld en de lieflijke vindingrijkheid van zijn puzzels. Toppertje!

'Moss' is wellicht de eerste actiegame waarin het perspectief van het hoofdpersonage en dat van de speler van elkaar worden losgerukt. Beeld Polyarc

Uit voor PlayStation VR.

David Lynch Teaches Typing (★★☆☆☆)

Als u uw videogames héél zot wilt, moet u deze eens proberen: een combinatie tussen - we geloven het zelf nog niet helemaal terwijl we dit neertikken - een typcursus en een exposé van filmmaker, kunstenaar en muzikant David Lynch. Natuurlijk heeft de goede man er zelf niks mee te maken: het is in de eerste plaats een geinige pastiche, in de vorm van het soort typspelletjes die halfweg de jaren 80 effectief op de markt waren, maar dan met ingesproken commentaar van een stemacteur die een relatief goeie impressie levert van het door Lynch zelf vertolkte personage Gordon Cole in zijn tv-reeks Twin Peaks.

Leren typen met David Lynch: het is nog gekker dan het klinkt. Beeld Rhino Stew

Het begint allemaal erg onschuldig, maar voordat u verder bent geraakt dan de aanslag F-J-F gaan er natuurlijk vreemde dingen gebeuren. Deel van de pret die David Lynch Teaches Typing levert komt pas nadat u de game weer hebt uitgeschakeld: wanneer u voor uzelf probeert uit te vissen wat het allemaal zou kunnen betekenen. Zoals bij alles wat ook maar zijdelings met de heer Lynch te maken heeft: veel geluk daarmee.

Uw instructeur is eerder Lynch' personage Gordon Cole uit 'Twin Peaks'. Beeld Rhino Stew

Uit voor pc en Mac, via itch.io

Gravel (★★☆☆☆)

Baggerend door modder, zand en steengruis probeert Gravel op te vallen temidden van het overaanbod aan racegames dat eind vorig jaar verscheen, en dat de afgelopen maanden nog vrolijk werd voortgezet met onder meer Monster Energy Supercross. Dat lukt gedeeltelijk, want een ding dat in het voordeel van de game spreekt is de niche die hij probeert aan te boren: hier wordt vooral offroad gegaan, met opgevoerde karren die lekker diep pâtineren in de bodem.

Baggeren door zand, modder en grint: dat is het raceplezier dat 'Gravel' u levert. Beeld Milestone

Een ander element waarop Gravel zich mag laten voorstaan is zijn meer dan deftige kwaliteit: visueel ligt hij allerminst op kop in het recente aanbod, maar qua bestuurbaarheid en baanligging van de wagens valt er weinig aan te merken. De Toyota Celica Turbo die u in de game kunt besturen slaat bijvoorbeeld weleens met zijn kont op lastiger terrein, en de Chevy Hummer laat zich besturen als een tank mààr blijft op ieder terrein goed op de baan. 

Gravel is een degelijke racegame, maar dan alleen voor dat handvol spelers die de duurzamere toppers van vorig jaar, zoals Forza Motorsport 7, Project CARS 2 en Gran Turismo Sport, ondertussen dan toch beu zijn, en op zoek gaan naar een prettige tussenhap die niet te diep hoeft te gaan wat realisme betreft.

Visueel is 'Gravel' geen topper, maar de wagens graven zich wel erg realistisch door de bodem. Beeld Milestone

Uit voor PlayStation 4, Xbox One en pc.

Super Seducer (★☆☆☆☆)

Tot slot - in de categorie wél opmerkelijk, niét goed - passeerde Super Seducer de revue, een titel waarin de zelfverklaarde 'versiergoeroe' Richard La Ruina in een reeks interactieve dialoogscènes uit de doeken doet hoe u dat nu helemaal voor elkaar krijgt, een vrouw binnendoen.

Vanop een veilige afstand bekeken kunt u Super Seducer beschouwen als een datingsimulator, een nichegenre in videogames dat de afgelopen tien jaar aan populariteit won op smartphones en Nintendo's zaksystemen, en dat (met onder meer Romantic Encounters At the Dome uit 1987) teruggaat tot in de prehistorie van het medium. Maar een bindende factor tussen de meeste van die datingsims is dat ze zowel zichzelf als het verleidingsspel dat ze op het scherm brengen niet al teveel au sérieux nemen, en dat doet Super Seducer dus uitgesproken wèl.

'Super Seducer' is 'cringe gaming' ten top. Beeld Pua Training

Het persdossier dat de game vergezelde zat bijvoorbeeld zò knalvol quotes van deze liefdes-sensei, deze magister van de mannelijk roede, dat we niet anders kunnen dan er eentje af te toetsen aan het uiteindelijke product. Zo zegt hij dat mannen "het risico dat ze vrouwen beledigen in een gesprek kunnen verminderen wanneer ze deze game hebben gespeeld." Oh, really? Probeer dan tijdens uw volgende cafébezoek maar eens een zin als "Je ziet er heel elegant uit. Mooie rok." (Echt! Echt!) uit, en kijk wat er gebeurt.

Is Super Seducer een misplaatst product in dit post-#MeToo-tijdperk? Niet eens: daar is het te ridicuul en te potsierlijk voor. Uit onze eigen speeltijd onthouden we bijvoorbeeld nog dat u niet over uw vissen mag beginnen wanneer zij zelf over haar hond aan het praten is, en al zeker niet over uw fascinatie voor hondengevechten, en dat het meestal wel een goed idee is om haar - hou u vast voor deze - een introductie te geven in een van uw hohohobby's. Excuus: we houden het niet meer. Gewoon laten passeren, tenzij u écht in bent voor een overdosis plaatsvervangende gêne.

Ons advies: don't try this at home. Beeld Pua Training

Uit voor pc en Mac.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234