Zaterdag 25/01/2020

Games

Dit zijn de videogames van de week: voor minnaars en vechtersbazen

Het pittige 'The Red Strings Club'. Beeld Devolver Digital

Bent u a lover, not a fighter - of precies andersom? Wat uw inclinaties ook zijn, minstens een van de videogames die deze week in de winkelrekken en downloadshops landden is helemaal iets voor u. Bovendien schuilt alvast de eerste topgame van het nieuwe jaar tussen het aanbod.

The Red Strings Club (★★★★★)

Bent u klaar voor een toekomst waarin u geheel vrijwillig uw vermogen om lief te hebben kunt uitschakelen? Waarin een megaconglomeraat een plan heeft opgevat om alle droefenis voorgoed weg te schrapen uit de menselijke psyche, zonder al te veel na te denken of de mens na die massa-ingreep ook nog wel écht mens kan zijn? Waarin upgrades aan uw persoonlijkheid gewoon kunnen worden 'geïnstalleerd' in uw lijf, letterlijk geboetseerd uit een mysterieus soort biomassa? The Red Strings Club, een duivels intrigerende cyberpunk-indiegame met knapperige pixelgraphics, helpt u er over nadenken. Tot zelfs uren nadat u de computer waarop u deze titel speelde weer hebt dichtgeklapt.

'The Red Strings Club' werd in knapperige eighties-pixelgraphics gebouwd. Beeld Devolver Digital

Het is waanzin om het verhaal van de game in één paragraaf uit de doeken te doen, maar laat ons het erop houden dat het zich afspeelt in een nabije, niet zo fraaie toekomst, waarin drie hoofdpersonages (een 'freelanceheld', een barman die ook in delicate informatie handelt en een artificieel intelligente robot) een megaconglomeraat op de knieën proberen te krijgen. De gameplay is al iets makkelijker samen te vatten, en draait rond pottenbakken, drankjes mixen, ontzettend veel dialooglijnen lezen, en bij momenten verdraaid lastige keuzes maken, waarvan de repercussies u pas veel later in de game in de nek kunnen bijten. O, en de apotheose van de game is een episch potje rondbellen.

Kan een videogame ook een filosofisch traktaat zijn, net zoals films, romans en andere kunstvormen? Bestaat er zoiets als een 'auteursgame', die onder zijn gameplay en visuele grandeur ook rake vragen stelt over de condition humaine? De Spaanse studio Deconstructeam bewees het drie jaar geleden bijna met Gods Will Be Watching, ook al een pixelgraphicgame die, voor al zijn ambitieuze interactieve exploraties van de menselijke ziel, eerder een onvoldragen meesterwerkje was: de game werd, ondanks zijn hoofse ideeën, geplaagd door het feit dat uw keuzes niet altijd de pertinentste gevolgen hadden, en er in de verhalen een paar vreemde psychologische sprongen werden gemaakt. 

Maar The Red Strings Club heeft veel meer van een magnum opus in zich: een waarin de richting die u kiest vaak resulteert in een groots inzicht of op zijn minst een relevante wending in de plot, en waarin de toon laveert van tongue-in-cheek naar bloedernstig, met rake observaties over onderwerpen als liefde, kunst, marketing en intuïtie. Dat allemaal in een game die baadt in de tijdloze charme van een point-and-clickadventure van dertig jaar geleden, genre Maniac Mansion en Space Quest. Jazeker: de eerste videogametopper van 2018 is binnengekopt.

Een deel van de cast uit 'The Red Strings Club'. Beeld Devolver Digital

Uit voor pc en Mac.

The Mind's Eclipse (★★☆☆☆)

De liefde, of tenminste een verhaal over het verlies daarvan, speelt een nog iets grotere rol in The Mind's Eclipse, eveneens een technoparabel in videogamevorm die speurt naar menselijke emoties onder het koude ijzerwerk. Het verhaal van deze eenvoudige adventuregame, die eveneens draait rond het exploreren van de omgeving en het oplossen van logische puzzels, brengt u in een verlaten ruimtestation, waar u wakker wordt uit een coma en op zoek moet naar de oorzaak van de ramp. Er zit een voyeuristisch trekje in The Mind's Eclipse, met naar de geest van gestorven medebewoners gedownloade berichten die vrij kunnen worden gelezen, en de zeer rudimentaire, met de hand getekende beelden in zwart-wit brengen een macaber sfeertje binnen in de game.

Handgetekende graphics voeren de toon in 'The Mind's Eclipse'. Beeld The Mind's Eclipse Studio

Maar er is tegelijkertijd veel in The Mind's Eclipse dat we al eens eerder - en beter - hebben gezien. Het is zoekplaatjeswerk van dertien in een dozijn, visueel ook weer niet van die aard dat je er koud van wordt, en de thema's - met onder meer verdriet en eenzaamheid - blijven aan de oppervlakte dobberen.

Uit voor pc en Mac.

Wulverblade (★★★☆☆)

Over naar het beloofde vechtgedeelte van dit overzicht. Bloed vloeit - neen: spuit - welig, kopstoten kraken de neusbeentjes van uw vijanden, hoofden rollen, en scherpe messen rijten met een zingend geluid door lijven in de sympathiek gewelddadige indiegame Wulverblade. Alleen kan u hem gerust spelen met de kids in de buurt, want de 2D-graphics en -animaties van de game zijn zo knullig, en het geweld zo hyperbolisch en cartoonesk, dat het vooral lachen is.

Welkom bij 'Wulverblade', een soort KNT-versie van Asterix. Beeld Fully Illustrated

Het verhaal van Wulverblade is een soort KNT-versie van Asterix: u speelt een Caledonische krijger, lid van een stam in het huidige Schotland die in het jaar 120 dapper weerstand bood tegen de Romeinse bezetter, en de Romeinen zelfs danig schrik aanjoeg met zijn verwilderde uiterlijk en zijn nòg uitzinnigere zeden.

Nog innemender dan de consequente visuele stijl en de algehele presentatie van Wulverblade is de zeer solide gameplay: ondanks de beperkte mogelijkheden van een tweedimensionaal speelveld zit er een hoop variatie in het spel, met onder meer mogelijkheden om aanvallen aan elkaar te rijgen tot combo's, executies, het tijdelijke gebruik van opgeraapte wapens, en een Wolf Call waarmee u al te sterke vijanden kunt laten opvreten door een roedel wolven. De actie staat nèt iets teveel op repeat om van Wulverblade een echte uitschieter te maken, maar de lichtjes baldadige sfeer houdt u goed in het spel.

'Wulverblade' valt op met zijn sympathiek gewelddadige graphics en zijn solide 2D-gameplay. Beeld Fully Illustrated

Uit voor Nintendo Switch (basisversie), PlayStation 4, Xbox One en pc.

Dragon Ball FighterZ (★★☆☆☆)

Zijn er millennials in de zaal? Dan koesteren ze vast wel warme herinneringen aan Dragon Ball Z, een Japanse animeserie die aan het begin van de eeuw ook bij ons op televisie liep, en waarin de toon werd gezet door boze gezichtjes en harde klappen. Beide elementen komen krachtiger dan ooit terug in een nieuwe vechtgame rond de franchise, die de visuele pit van de anime-serie natuurgetrouw naar gameconsoles en pc's brengt.

De pc-versie kan overigens in zo'n lage resolutie worden gezet dat het lijkt alsof u een dertig jaar oude game aan het spelen bent: bijzonder aandoenlijk, als u tenminste fan bent van zo'n dingen. Maar er zitten per definitie heel wat charmante elementen in
Dragon Ball FighterZ. Zoals het feit dat de game erg geoptimaliseerd is voor beginnende spelers van een vechtgame: er hoeven bijvoorbeeld geen speciale moves te worden aangeleerd per speelbaar personage, en toegankelijkheid en diepgang zijn in balans. Bovendien zijn er tal van mogelijkheden om tegen anderen te spelen, zowel on- als offline. Al is de interface waarin u uw spelmodus moet kiezen een beetje omslachtig.

Een nieuwe Dragon Ball Z-game brengt de visuele flair van de animatiereeks volledig naar uw console. Beeld Bandai Namco

Dragon Ball FighterZ is een charmante game. Maar we zijn tegelijkertijd erg blij dat klassiekers als Street Fighter en Mortal Kombat, die hun oorsprong vonden toen het westerse kernpubliek van de Dragon Ball Z-serie nog moest geboren worden, ook tot vandaag zijn blijven voortbestaan. Ze zetten namelijk een pedigree op gebied van zintuiglijk plezier én diepgang in hun gameplay waarbij de Dragon Ball Z-games, die pas na de eeuwwisseling ook bij ons populair werden en hun voorlopig orgelpunt vonden in deze titel, nog steeds ver achterop blijven.

Vechten zonder dat er bloed uit het zere hoofdje vloeit: dat is 'Dragon Ball FighterZ'. Beeld Bandai Namco

Uit voor PlayStation 4, Xbox One en pc.

Dissidia Final Fantasy NT (★★☆☆☆)

Het duurt eventjes voordat u over de overweldigende chaos van Dissidia Final Fantasy NT heen bent. De vechtpartijtjes die u uitknokt in de game spelen zich af in driedimensionale arena's, wat per definitie al voor een deels gehinderd gezichtsveld zorgt, en er worden altijd met drie tegen drie gevochten, ook al bent u de enige van het zootje die niet door een computer wordt bestuurd. Maar eens u de noodzakelijke leercurve van de game hebt doorlopen, leert u die chaos aanvaarden en zelfs omarmen.

In tegenstelling tot andere vechtgames, waarin het hoogstens draait om de keuze van een vechter en diens vaste setje karakteristieken, hebt u in
Dissidia Final Fantasy NT veel meer keuzes te maken. Er zijn bijvoorbeeld vier verschillende types van vechtjassen, en tijdens het gevecht zijn er ook twee soorten aanvallen ('gewone'-aanvallen en zogeheten EX Skills, na het opladen van een meter). En dan zijn er de Summons: u kunt, wanneer er ergens in de game een kristal vanuit de hemel neerdaalt, een zelfgekozen godheid aanroepen, die u dan een deftig handje helpt in het gevecht.

Voor fans van de 'Final Fantasy'-reeks kan 'Dissidia Final Fantasy NT' een welgekomen uitstap zijn. Beeld Square Enix

Het speelt allemaal lekker weg, al zullen sommige spelers worden afgestompt door de goth-look van de personages. Maar voor fans van de Final Fantasy-reeks is het een feest: het knokken kan een welgekomen uitstapje zijn van de nogal cerebrale roleplaying-actie waarop de centrale reeks drijft. En voor de wàre Final Fantasy-freaks is er zelfs een beetje archeologie in het spel: de designers van de game brengen personages uit de allereerste games terug, toen ze nog een paar pixeltjes groot waren, en moesten die dus op basis van oude conceptschetsen herinterpreteren voor een moderne console.

Uit voor PlayStation 4.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234