Donderdag 22/08/2019

Games

De vijf opmerkelijkste videogames van deze week

'Star Wars: Jedi Challenges' brengt holografische lichtsabelgevechten naar uw woonkamer. Beeld Lenovo

De nieuwe videogames die ons deze week opvielen zetten Darth Vader levensgroot in uw woonkamer, leveren twee verschillende variaties op het thema 'overleven', en brengen een knappe hommage aan 2D-klassiekers.

Star Wars: Jedi Challenges (★☆☆☆☆)

Voor alle augmented reality-spitstechnologie die vervat zit in Star Wars: Jedi Challenges, heeft dit dure hitech-speeltje iets behoorlijk anachronistisch. Elektronisch speelgoed dat maar één trucje kent? We hadden ze al niet meer gezien sinds de vroege jaren 80, toen videogames stilaan de allereerste lichting elektronische speelgoedjes uit het winkelrek begonnen te dringen. Dat is meteen onze eerste opmerking bij dit Star Wars-spelletje van computerfabrikant Lenovo en mediaconcern Disney: voor zijn prijskaartje van tweehonderd euro hebt u iets in huis dat niet lang uw aandacht zal vasthouden.

Het is niet dat de makers niet hebben geprobeerd. Ze bouwden rond hun Lenovo Mirage-headset, waarin uw smartphone dienstdoet als scherm, een intrigerende, goed opgebouwde game. Een waarin u, in uw eigen huiskamer, tegen levensgrote holografische versies van de coryfeeën onder de Star Wars-baddies mag sabelen. Dat laatste gebeurt met een knap gemaakte replica van het heft van zo'n lichtsabel uit de films. De straal wordt, vervolgens, digitaal tevoorschijn getoverd in de bril. Het installeren is een heel gehannes, met veel stappen en losse onderdelen, maar de smartphone-app die ook de eigenlijke game huisvest helpt u goed op weg. Ook sterk is dat er geregeld nieuwe gratis content voor het ding uitkomt: onlangs werd er nog een multiplayercomponent aan toegevoegd.

De replica van de lichtsabel is wèl knap gemaakt. Beeld Lenovo

Een mooie gimmick is bovendien het - helaas niet al te diepe - strategiespelletje, dat zo een van die veldslagen die bekend zijn uit de films zich gewoon laat voltrekken op uw keukenvloer. En ook dat holografische bordspel dat Chewbacca tegen C-3PO speelde in de eerste Star Wars-film is een optie.

Maar de kern van Star Wars: Jedi Challenges blijft het lichtsabelspel, en dat mist het epische gekletter uit de films. Er gebeuren véél te veel dingen die u uw immersie doen verliezen: de lange laadtijden veroorzaken bijvoorbeeld al snel wat geknor. Maar de belangrijkste zwakte van de game is de knik die uw lichtsabel bij de minste verkeerde houding vertoont. Ondergetekende was, tijdens de uren waarin hij met de game bezig was, meer bezig met het hercalibreren van zijn zwaaipookje (waarvoor er gelukkig een aparte knop op de lichtsabel is) dan met het hebben van de onverdroten pret die Jedi Challenges belooft.

Het enige indrukwekkende aan Star Wars: Jedi Challenges is zijn ronduit belachelijke prijs. En eigenlijk is het stuitend dat er, met verscheidene Nintendo Wii- en Microsoft Kinect-games in het verleden, nog nooit een game met zwaaibewegingen is gemaakt die de epische zwaardduels uit de films in uw tengels brengt. Star Wars: Jedi Challenges maakt dus het verschil daarin niet. An elegant weapon for a more civilized age? Rot op!

Uit voor iPhone 8 (Plus) tot iPhone 6 (Plus), Samsung Galaxy S8 en S7, Google Pixel (XL), Motorola Moto Z2 Force Edition, en LG G6.

De drie componenten van de 'Star Wars: Jedi Challenges'-set. Beeld Lenovo

Death Road to Canada (★★★★☆)

Van een game die zich afspeelt in een wereld waarin de samenleving uit elkaar is gevallen door een zombieplaag, en honderden ondoden het op uw lijf en leden hebben gemunt, verwachten we vooral dat het gevaar voor uw speelbare personages net in die zombies schuilt. In Death Road to Canada, een zombie-overlevingsgame in knapperige pixelgraphics, kunnen uw personages echter ook overlijden door uit een boom te vallen, of doodbloeden na een getrokken tand. Dit is het soort game waarin letterlijk iedere beslissing de laatste kan zijn voor iemand van de bende waarmee u - zoals de titel het al aangeeft - de oversteek naar het niet-geïnfecteerde Canada aanvat.

Knapperige pixelgraphics zijn uw deel in 'Death Road to Canada'. Beeld Rocketcat Games

Maar worden opgevreten door een troep zombies is natuurlijk evengoed een risico, en het komt relatief snel in Death Road to Canada. Uw equipe van overlevenden, die begint met twee mensen maar snel van samenstelling kan veranderen, moet namelijk achter nieuwe proviand aan (voedsel, wapens, medicijnen, benzine), en daarvoor moet ze soms even een gevaarlijke tussenstop maken. Supermarkten, wapenwinkels en verlaten hotels huisvesten soms ware schatten, maar zitten tegelijkertijd vol ondood gespuis. En een gebouw of kamer binnenvluchten met een hele tros van die lillende rotzakken achter u aan betekent alleen maar dat u ze na het verlaten ervan ook weer, in dichtere drommen, moet trotseren.

Een van de sympathieke elementen aan de game is dat u met twee zelfgekozen personages op de baan gaat, maar gaandeweg nieuwe medereizigers oppikt, en aan het einde van de game dus met een van de laatst toegevoegde passagiers kunt overblijven. Uw leidende personage (de andere zijn AI-gestuurd) kan namelijk ook snel het loodje leggen, en dan neemt iemand anders de taak over.

Iedere keer dat u een nieuw spel begint in Death Road to Canada is de hele samenstelling anders. En u zùlt vaak doodgaan. Maar de kracht van de game is dat de hele cartooneske vormgeving, en de humor waarop het hele ding drijft, u iedere keer weer nieuwe ijver leveren om te herbeginnen.

Uit voor PlayStation 4, Xbox One en Nintendo Switch. Bestond al voor pc en iOS.

Het wordt pas echt lachen wanneer u een vuurwapen vindt. Maar kogels zijn schaars, dus opletten. Beeld Rocketcat Games

Frostpunk (★★★☆☆)

De Poolse studio 11 Bit leverde vier jaar geleden, met This War of Mine, een simulatiegame die ook iets te vertèllen had: het was een overlevingsgame over inwoners van een belegerde stad, waarin niet alleen de opbrengst maar ook de morele implicaties van al uw beslissingen moest worden afgewogen. In ongeveer hetzelfde élan maakten ze opvolger Frostpunk: het is deze keer een stadsbouwgame à la Sim City, met dat verschil dat de stad die u bouwt meteen ook het allerlaatste bastion van een mensheid na de (verrassing: negentiende-eeuwse!) klimaatapokalyps vormt.

Het verschil met een pure stadsbouwgame is dat iedere inwoner van uw stad een eigen verhaal heeft, en dat u daar niet altijd naar hoeft te graven in de tientallen menu's en variabelen waarmee u constant jongleert: soms moeten er keiharde beslissingen worden genomen, waarin u het gemene tegen het individuele goed zult moeten afwegen. Het element 'afzien' weegt in Frostpunk hier en daar wel eens door op het plezier, maar het is in de eerste plaats een game met krachtige mechanieken, die u constant voer tot nadenken geeft.

Uit voor pc, later dit jaar komt ook een PlayStation 4-versie.

In 'Frostpunk' weegt u constant het gemene tegen het individuele goed af. Beeld 11 Bit Studios

A Robot Named Fight! (★★★☆☆)

Het is lastig om een hommage te maken aan een game met zo'n afgelijnde spelmechanieken als Nintendoklassieker Metroid (1986): waar eindigt namelijk het eerbetoon, en vanaf waar wordt het gewoon een kopie? Met A Robot Named Fight! slaagt ontwikkelaar Matt Bitner erin om de balans naar de juiste kant te doen overhellen: hij hield de klassieke componenten uit de bekende 2D-actiegames in zwang (dat koprolletje tijdens iedere sprong bijvoorbeeld, of die poorten die moeten worden geactiveerd met een schot), maar creëerde daar ook vooral zijn eigen game mee.

A Robot Named Fight! zet uw androïde personage tegen een leger van gruwelijke alien-indringers, die eveneens erg veel weg hebben van de buitenaardse rassen die u vroeger in de Metroid-games het hoofd bood. Maar Bitner maakte er zijn eigen ding van door de boel van wat meer gore te voorzien (het bloed spuit werkelijk alle windstreken uit), en iedere keer dat u sterft (wat vààk zal zijn) wordt de hele wereld weer vanaf nul, en met de grootste willekeur, opnieuw opgebouwd. Een sympathiek, en geslaagd, passieproject van Bitner, die het programmeerwerk én de graphics én de muziek én het scenario voor zijn rekening nam.

Uit voor Nintendo Switch en pc.

'A Robot Named Fight' levert een uitstekende hommage aan Nintendoklassieker 'Metroid'. Beeld Matt Bitner Games

Vectorium (★★☆☆☆)

We sluiten af met een game uit het minimalist bullet hell shooter-genre. Het wàt, zegt u? Bullet hells vormen een genre dat vooral in het oosten van de wereld razend populair is, en waarin u een tuigje - meestal in 2D-bovenaanzicht - heel moet zien te houden in een omgeving die vergeven is van de projectielen. Letterlijk een 'kogelhel' dus. Met Everyday Shooter (2007), een klassieker uit dat genre, werd die gameplayformule nog aangepast met een opzettelijk minimalistisch visueel design, en dat is ook het élan waarop Vectorium verder bouwt.

Succes is alleen gegarandeerd bij opperste alertheid, maar de extreem hoge wendbaarheid van uw tuigje en de extra vuurkracht dankzij verzamelbare power-ups maken het allemaal nét te verduren. De beste games uit dit genre krijgen na een paar minuten spelen een hypnotische kracht, en dat is ook wat Vectorium kenmerkt: nieuw is het allemaal niet, deftig ontworpen wel.

Uit voor pc.

Een wendbaar tuigje dat constant wordt bestookt met projectielen in een minimalistische omgeving: dat is 'Vectorium'. Beeld Coconut Island Games
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden