Dinsdag 23/04/2019

Column De schaal van Mulders

De dino’s waren ‘too big to fail’. Toch werden ze per toeval van de kaart geveegd, de pechvogels

Beeld De Agostini/Getty Images

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen.

Mijn dochter (6) wil weten wat er het eerst was: Jezus, ridders of de kaas die we eten. Wij zitten te ontbijten. Op een servet waar een pinguïn op staat, teken ik een slordige tijdlijn.

Dat ridders jonger zijn dan Jezus, vindt ze logisch. Moeilijker heeft ze het met mijn bewering dat de man die het ­eeuwige leven beloofde, minder lang bestaat dan het spul waarnaar tenen ruiken. “Hoe oud is kaas dan precies?” fronst ze.

“Stokoud”, zeg ik. Ik zet een streepje op de borst van de pinguïn en schrijf daar KAAS bij. “Het werd zo’n zesduizend jaar geleden bij toeval ontdekt door nomaden”, souffleert de betweter die zich verschuilt in m’n iPhone. “Melk werd bewaard in varkens- of runder­magen. Als die werden meegenomen, werd de melk voortdurend heen en weer geschud. Door de enzymen die van nature in de kalvermaag zitten, veranderde de zure melk tijdens zo’n tocht in een vloeibaar gedeelte – wei – en een vast gedeelte – kaas.”

Beeld mulders

“En de dino’s?” vraag ik aan mijn dochter. “Waar zou je die op de tijdlijn zetten?” Zij wijst naar een plek bij de pinguïn zijn tenen.

“Super!” zeg ik. “De dino’s leefden meer dan 65 miljoen jaar geleden. Dat betekent dat ze – ff tellen – minstens dertigduizend keer zo oud zijn als Jezus.”

Soms verbaast het mij, overigens, dat nog niemand onze jaartelling heeft aangevochten omdat die gebaseerd is op een goddelijk personage. Ergens vind ik dat dat met de scheiding van Kerk en Staat vloekt.

Kokende knikkers

Maar om bij de uitgestorven reptielen te blijven: ik vertel mijn dochter over het fascinerende artikel dat ik over ze heb gelezen. Het ging over de modderpoel die wetenschappers aantroffen in North Dakota. Ze ontstond op het moment dat de dinosauriërs uitstierven. Alles is er zo goed bewaard dat het een heuse snoepwinkel is voor paleontologen. In die schatkamer van fossielen vonden ze een fantastische mengelmoes van oeroude zeebeesten, graafgangen van kleine zoogdieren en een nooit uitgekomen ei van een vliegend reptiel. De foetus zat er zelfs nog in. En overal zoetwatervissen, met hun staart in dezelfde richting en in hun bek tektieten, stenen die na de ramp uit de lucht vielen als een regen van kokende knikkers.

Het is een soort dinosaurussen-Pompeï, 3.000 kilometer van de plek waar op een dag in het voorjaar een verwoestende meteoriet naar beneden kwam. Die had een doorsnee van 9 kilometer, niet veel meer dan de afstand van De Haan tot Oostende. Maar hij stortte op een slechte plek neer. Had hij de aarde vijf minuten later getroffen, op rotsen die minder organisch materiaal bevatten, dan hadden de dino’s gezellig kunnen voortkachelen. Dan was er geen sprake geweest van knoflookpersen, dildo’s of winter­banden – en al die ­andere spannende uitingen van het schepsel dat na de dino’s zijn kans greep om de planeet te runnen.

De dinosauriërs waren too big to fail. Toch werden ze per toeval van de kaart geveegd.

“Ze hadden dikke pech”, zeg ik tegen mijn dochter. “Zoals dat hoort bij pechvogels, schijnen veel dino’s ­trouwens veren gehad te hebben.”

Dat vinden we eigenaardig. Het onderscheidt dino’s van Jezus en van kaas waarvan de houdbaarheidsdatum nog niet is verstreken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.