Donderdag 17/10/2019

Games

De betere games van het moment komen uit het koude Noorden

Het breigarenbeestje uit de eerste 'Unravel' heeft er een maatje bij. Beeld Electronic Arts

De twee beste games van deze week komen uit Scandinavië: een aandoenlijke, maar niet te verre doortocht door het Zweedse platteland, en een bijtende exploratie van pestgedrag. Over de andere drie vertellen we u snel waarom u ze mag vergeten.

Unravel Two (★★★☆☆)

Electronic Arts heeft het vorig jaar nogal bruin gemaakt bij spelers, met onder meer het schabouwelijke verdienmodel achter Star Wars: Battlefront II. En dus leek de gameuitgever tijdens zijn openingsevenement bij de E3-beurs in Los Angeles erop gebrand om een nieuw hoogseizoen in te gaan als een 'zachter' EA. Een miljoentje weggeven aan een goed doel? Hier zie! En een sequel op de markt brengen bij je sympathiekste game van de afgelopen jaren helpt natuurlijk ook altijd. Unravel Two landde dus, meteen tijdens de mediaconferentie van de Amerikaanse gigant, in de digitale winkels.

Net als in de eerste game uit 2016 bestuurt u Yarny, een wezentje dat uit rode breigaren bestaat, en dat zichzelf onder meer kan vastknopen of uitrollen om de vele obstakels op zijn tweedimensionale reis te ronden. Het nieuwe aan Unravel Two is dat die trip niet meer in uw eentje moet worden aangevat: aan het begin van deze nieuwe queeste spoelt Yarny aan na een schipbreuk, en treft hij er bij wonder een soortgenoot aan in een aangespoelde reiskoffer.

De obstakels en decors zijn, eigenlijk meer nog dan de breigarenwezentjes, de ster in 'Unravel Two'. Beeld Electronic Arts

Een beetje geoefend gamer weet daarmee natuurlijk meteen hoe laat het is: tweespeler-co-op! Het vernieuwende aan de vele omgevingspuzzels in deze ongeveer vijf uur durende sequel is inderdaad dat heel wat van de doordenkertjes een strikte coördinatie tussen de twee hoofdpersonages vereisen. Maar de Zweedse makers van Unravel Two staken er ook een sterke trouvaille in voor spelers die de game in hun uppie willen spelen: de twee wezens kunnen op ieder moment in elkaar worden verstrengeld om als één entiteit hun weg te vervolgen, en daarna weer van elkaar worden losgemaakt wanneer een volgend obstakel zich aandient.

Die obstakels zijn, eigenlijk meer nog dan de breigarenbeestjes, de ster van
Unravel Two: het zijn alledaagse voorwerpen, zoals stenen en houtblokken, die door de geringe grootte van de twee protagonisten op onoverkomelijke barrières lijken. Tot ze worden vernield of verschoven, en er zich dus toch een door de speler geforceerd pad aandient. De moeilijkheidsgraad van die puzzels ligt niet hoger dan bij de eerste game (redelijk makjes), al hadden we de indruk dat het niveau van het springwerk wat naar boven werd gehaald. Uiteindelijk lokt Unravel Two ongeveer hetzelfde verdict over zich uit als zijn voorganger: hij zet tijdens het spelen uw melancholische klieren wagenwijd open, maar het is geen ervaring die u zich tot aan het einde van uw dagen zult blijven herinneren.

Nu uit voor PlayStation 4, Xbox One en pc.

My Child Lebensborn (★★★★☆)

Er verschijnen zo tergend veel nieuwe games op de mobiele appwinkels, en zo veel daarvan zijn bagger, dat het niet echt meer uitnodigt om er nog te gaan kijken. En dat is jammer, want als u goed zoekt lijkt het de laatste tijd alsof de meest oprechte, eerlijke, diepmenselijke games, diegene die u echt in uw hart kunnen raken, uitgerekend op de smartphone verschijnen. Zie wat dat betreft bijvoorbeeld Bury Me, My Love afgelopen najaar, of Florence enkele maanden geleden. My Child Lebensborn, een game van Noorse makelij, schuift moeiteloos aan in dat rijtje.

In de kern van zijn spelmechanieken is
My Child Lebensborn een opvoedsimulator, min of meer te vergelijken met The Sims: u moet ervoor zorgen dat uw zevenjarige adoptiezoon of -dochter gevoed, geëntertaind en proper op zichzelf is, in een opeenvolging van speelsequenties waarin u binnen de beperkingen van tijd en budget de metertjes hoog moet zien te houden. Tot hiertoe niks aan de hand.

Opvoeden lijkt een makkie in 'My Child Lebensborn'. Tot de pesterijen beginnen. Beeld Sarepta

Maar het venijn zit hem in het verhaal, en de dialooguitdagingen die het u aanreikt. Uw adoptiekind, de zevenjarige Karin of Klaus, is namelijk een Lebensborn-kind in het Noorwegen van de jaren 50: de clandestiene en vaak buitenechtelijke spruit van een Duitse soldaat met een Noorse vrouw, die tijdens de oorlog in Duitsland werd opgevoed, maar na de geallieerde overwinning terug werd gestuurd naar het thuisland. Waar het terechtkwam in een klimaat van repressie tegen alles wat met de voormalige bezetter te maken had - inclusief onschuldige kinderen.

Wat My Child Lebensborn wil zeggen is: u kunt wel goed uw best doen om uw kind te kleden en te voeden, maar wat doet u wanneer het wordt uitgekotst door de hele leefgemeenschap waarin u woont? Waarin het niet alleen wordt gepest door zijn schoolkameraadjes, maar dat gedrag ook wordt getolereerd door de leerkrachten op school? U mag het zelf ontdekken, want de richtingen die u te kiezen hebt zijn niet altijd mak. Aan het einde van ieder van de vijf hoofdstukken krijgt u bovendien te zien hoeveel procent van de andere spelers dezelfde keuzes hebben gemaakt als u, dus écht pasklare antwoorden zijn er duidelijk niet.

Het enige wat we
My Child Lebensborn kunnen aanwrijven is dat het af en toe wordt geremd door zijn eigen repetitie. Maar ook dat is duidelijk een designkeuze van de makers: de echte problemen nemen u bij verrassing.

Om het verhaal van 'My Child Lebensborn' zo accuraat mogelijk te maken, interviewden de makers een aantal voormalige Lebensborn-kinderen in hun land. Beeld Sarepta

Uit op iOS en Android.

Shape of the World (★★☆☆☆)

De meeste videogames zijn affaires waarin heel veel dingen van moetens zijn. Er zijn missies te volbrengen, XP-levels te overschrijden, medespelers die op u rekenen. Het kan dus soms verfrissend zijn om ook af en toe eens eentje in gang te schoppen waarin gewoon niéts, of tenminste zo weinig mogelijk, moet. Eerder een interactieve ervaring dan een game: dat is Shape of the World, waarin u in first-person-perspectief door een schijnbaar uit polygonisch plasma bestaande wereld reist, en waarin een minimum aan interactie en oriëntatie voldoende is.

Een betoverende wereld komt voor uw ogen tot bloei in 'Shape of the World'. Beeld Plug In Digital

Het is een mooie, betoverende, rustgevende wereld, waarin het grootste deel van de pret schuilt in het langzaam herkennen van eenvoudige vormen (bomen! bergen! een walvis!) die zich voor uw ogen materialiseren. De ingetogen muziek past er uitstekend bij.

En toch had ik het gevoel dat ik hier al eens geweest ben. Dit is het soort werelden waarin games als Flower, Journey of het recente uitblinken. Werelden die uitblinken met hun eenvoud en de gloed die ze creëren. Op zich niets mis mee, maar ervaringen van dit slag blijven minder en minder hangen. Misschien is een minimum aan uitdaging, in een medium dat drijft op interactiviteit, toch niet zo'n slecht idee?

Uit op PlayStation 4, Nintendo Switch, Xbox One en pc.

Sushi Striker: Way of Sushido (★☆☆☆☆)

Soms hebben gamedesigners een lel om hun oren nodig, liefst voordat hun idee van papier naar prototype is gegaan. Bij Sushi Striker: Way of Sushido was het helaas een tikkeltje te laat: er is nu effectief een game de wereld in geraakt die ergens het midden houdt tussen Candy Crush Saga en sjoelbakken. U bent Musashi, een meester in het - jawel! - sushi vreten, en moet het opnemen tegen vooraanstaande krijgers van het kwade keizerrijk dat uw land heeft bezet in een aaneenschakeling van sushi-vreet-duels. Die voltrekken zich ongeveer als volgt: u grijpt, uit zo'n typisch sushicarrousel, alle sushiborden in dezelfde kleur, en mag vervolgens uw tegenstander bekogelen met de opeengestapelde bordjes.

Een soort combinatie van 'Candy Crush Saga' en sjoelbakken: dat is, in zijn diepste essentie, 'Sushi Striker'. Beeld Nintendo

That's it! Veel plezier daarmee. De gameplay gaat nog wat in de diepte dankzij nieuwe uitdagingen, upgrades aan uw personage en nieuwe zijmechanieken die zich doorheen het verhaal aandienen, maar het idee waarvan alles vertrekt is op zijn zachtst gezegd wankel. En de té drukke, té kleurrijke en té kindse vormgeving nodigt ook weer niet meteen aan om hier tientallen uren van uw leven in te steken.

Uit voor Nintendo Switch en Nintendo 2DS/3DS.

Songbringer (★★☆☆☆)

Tot slot het zoveelste bewijs dat een indiegame in pixelgraphics ook weer niet altijd een cadeau is: Songbringer. Het is een game die op meerdere vlakken een indringend soort retrocool uitademt: niet alleen in zijn 8-bit-esthetiek, maar ook in zijn aan sword & sorcery-films uit de eighties ontleende vormen en kleurgebruik. Uw hoofdpersonage is een stuk langharig tuig met een magisch zwaard, dat zich het liefst in blote bast voortbeweegt, en dat samen met zijn vliegende robot in deze vreemde fantasywereld is terechtgekomen na een vreemd ongeluk met zijn motorfiets. O, en de power-ups in deze nieuwe wereld? Geen flesjes, geen snoepjes, maar hallucinogene paddenstoelen.

Klinkt allemaal sympathiek, niet? Vonden wij ook. En dat gevoel werd nog een beetje versterkt door het feit dat de wereld waarin uw personage terechtkomt bij iedere nieuwe speelsessie weer uniek is, en wordt gevormd vanuit een vreemd algoritme dat vertrekt vanuit een zelfgekozen zesletterwoord dat u intikt.

'Songbringer': uitstekend concept, maar de uitvoering schoot tekort. Beeld Wizard Fu Games

Maar na een uur of twee spelen merkt u ook dat de game bijzonder rommelig gemaakt is, met verwarrende visuele cues en actie die impact mist. Songbringer vertrok ongetwijfeld vanuit een uitstekend plan, maar het vakwerk in de uitvoering ontbrak.

Nu uit voor Nintendo Switch. Verscheen ook al voor PlayStation 4, Xbox One en pc.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234