Zondag 20/10/2019

Games

De beste videogames van deze week zijn van alle tijden

Pixelgraphics troef in 'Crossing Souls'. Beeld Devolver Digital

Diepe duiken in eighties- en ninetiesnostalgie, een game die voor 70 procent uit proza bestaat, en een titel die u de middeleeuwen tot in uw tengels doet voelen: de videogames van deze week katapulteren u vooral terug in de tijd.

Crossing Souls (★★★★☆)

Onze vurigste aanrader van deze week - de in Spanje vervaardigde adventuregame Crossing Souls - wasemt eightiesnostalgie uit iedere pixel die hij op het scherm zet. Niet alleen bestaat de vertelling uit een warmbloedige vriendschapsqueeste die u meteen terugbrengt naar het heerlijk kindse gevoel van eightiesfilms als Stand By Me en The Goonies, hij doet dat ook nog eens in een videogamevorm die spelers in het tijdperk zelf vooral naar àndere oorden bracht: een exploratie-, zoek- en aanklikgame à la Leisure Suit Larry in the Land of the Lounge Lizards en Zak McKracken and the Alien Mindbenders. Vanzelfsprekend in vette, modieuze pixelgraphics, die eveneens hun nostalgische effect niet missen.

Het epische titelscherm van 'Crossing Souls'. Beeld Devolver Digital

Zelfs het verhaal begint zoals een van de eightiesfilms waaraan Crossing Souls een hommage brengt: een groep van vijf jongeren vindt een lijk in de bossen rond het Californische stadje waarin ze anno 1986 opgroeien. Een Egyptisch artefact dat ze op het lichaam vinden, brengt hen in het middelpunt van affaires van bovennatuurlijke aard. Met een misdaadsyndicaat - zoals die, ook weer, alleen in de jaren 1980 bedacht konden worden - dat achter het kleinood aan zit.

Bijzonder charmant is de manier waarop de jonge makers van de game (geen enkele telg van de ontwikkelstudio is oud genoeg om zijn échte Wonder Years in het aangegeven tijdperk te hebben doorgebracht) vijf jongerenarchetypes uit films van die tijd niet alleen in hun verhaal hebben ondergebracht, maar hen tegelijkertijd ook specifieke functies meegaven in de gameplay. Zo is de corpulente goedzak het sterkst in het incasseren van slagen tijdens een gevecht, en beschikt de nerd van het groepje over een jetpack om hoger gelegen plaatsen te kunnen bereiken. Exploratie, omgevingspuzzels en (lichte) knokgameplay vormen de basis van Crossing Souls qua spelvorm, maar uw belangrijkste vaardigheid om het einde van de vertelling te bereiken wordt het doelgericht switchen tussen de verschillende personages. Ook kan er op ieder moment een duik worden genomen naar de wereld van de doden, waardoor u onder meer overleden hippies, sjamanen en dinosaurussen tegen het lijf loopt.

Er is veel te doen in Crossing Souls, maar kijk vooral ook goed rond. U ontdekt onder meer posters van Ghostbusters en Michael Jackson's Thriller en lunaparkgames in de decors. Opzwepende synth-deuntjes en korte animatiescènes in de visuele stijl van oude zaterdagmiddagcartoons maken Crossing Souls' plaatje als een Zeitgeisty parel compleet.

Uit op PlayStation 4 en pc.

'Crossing Souls': let vooral op de decors. Beeld Devolver Digital

Kingdom Come: Deliverance (★★★☆☆)

Tegenstanders in Kingdom Come: Deliverance, een game die u naar de middeleeuwen brengt, kunnen zo dik bepantserd zijn dat het onmogelijk lijkt om ze neer te krijgen met het zwaard. Tot u ontdekt dat u ze gewoon met één welgemikte houw tegen het hoofd kunt doodslaan. Middeleeuwse realiteit die gameplay drijft: het is een gedurfde positie die de Tsjechische studio achter de game inneemt. 

Maar
Kingdom Come: Deliverance is op meer vlakken een ambitieuze game: de makers wilden een zogeheten role playing game maken, zoals pakweg Skyrim of Divinity: Original Sin II, maar dan zonder draken, magie en andere fantasy-elementen die het genre typeren. In plaats daarvan krijgt u een verhaal gepresenteerd dat diep geworteld zit in het historische tijdperk waarin het zich afspeelt: uw hoofdpersonage komt, als zoon van een wapensmid, onverwacht in het grote tumult van een bloedige burgeroorlog in het middeleeuwse koninkrijk Bohemen uit 1403 terecht.

'Kingdom Come: Deliverance': role playing game zonder magie. Beeld Deep Silver

De makers van Kingdom Come: Deliverance hebben de balanceeroefening die ze aanvatten met de productie van deze ambitieuze game goed doorstaan: het is een game die geworteld is in historische waarheid en middeleeuwse ontbering, met onder meer zwaardgevechten en boogschutterij die zwaar realistisch in de vingers wordt gebracht. Alles aan de game heeft een prijs. De mechanieken van boogschieten zijn bijvoorbeeld moeilijk onder de knie te krijgen, maar eens u zover bent, wordt u wel beloond met het feit dat uw tegenstander meestal met één schot neerzijgt. Hetzelfde geldt voor uw bepantsering, die u in meerdere lagen op elkaar kunt aanbrengen, maar daarvoor moet u natuurlijk ook wel veel hebben gevochten of geld hebben verdiend.

Er is weinig aan Kingdom Come: Deliverance dat echt 'lekker' speelt, maar dat hoort allemaal bij het gedurfde plan dat War Horse Studios, zoals het ontwikkelende huis heet, had uitgezet voor deze game. Ze hadden iets meer aandacht kunnen hebben voor het visuele aspect: de decors zien eruit als die van een game uit vorige consolegeneraties. Maar ook esthetisch zijn er heel wat factoren die dat goedmaken, zoals een slim gebruik van iconografie en cartografie uit het aangesneden tijdperk.

Uit op PlayStation 4, Xbox One en pc.

Op pad in het Bohemen van 1403. Beeld Deep Silver

Celeste (★★★☆☆)

De meeste besprekingen in dit overzicht komen tot stand op basis van een recensie-exemplaar dat de uitgever van de game - of, wanneer de game in eigen beheer werd gelanceerd, de studio zelf - ons ter beschikking stelt. Soms kunnen we het echter niet over ons hart krijgen om die aanvraagmail te sturen, en kopen we de game gewoon zelf. Dat was het geval bij Celeste, een aandoenlijke indiegame die door één ontwikkelaar plus een paar helpende handen in elkaar werd gestopt. Bij dit soort huisvlijt tast je gewoon liever even in de buidel, dan om een gratis exemplaar te gaan schooien.

De makers van 'Celeste' waren niet te beroerd om een meer dan vijfendertig jaar oud genre opnieuw uit te vinden. Beeld Matt Makes Games

Het bleken overigens de beste twintig euro's die we deze week hebben uitgegeven: Celeste, waarmee we na het zonet vermelde Crossing Souls opnieuw een brok pixel-esthetiek krijgen voorgeschoteld, is een ware revelatie in zijn ingetogen vertelling (uw hoofdpersonage wil een berg beklimmen, maar komt tijdens die tocht vooral zichzelf tegen) en in zijn gameplay.

Celeste toont vooral dat ook een spelgenre dat inmiddels al meer dan vijfendertig jaar onder ons is - dat van de 2D-platformgame - nog steeds kan worden verbeterd. De overwinning die deze strak gedesignde, ritmische game met zich meebrengt, is er vooral een op gebied van besturing. Jazeker, de sprongetjes zien er bijzonder krap uit, en de decors waarin u terechtkomt gevaarlijk krakkemikkig. Maar zo gauw u goed weg bent met de juiste knoppencombinaties schiet u vaardig doorheen al die obstakels. Tel daarbij een paar ren-voor-je-leven-sequenties, puzzelmomenten en epische confrontaties, en u snapt al snel dat Celeste een blijvertje is.

Uit op Nintendo Switch, PlayStation 4, Xbox One, pc en Mac.

U komt een paar keer - soms letterlijk - uzelf tegen in 'Celeste'. Beeld Matt Makes Games

Secret of Mana (★★★☆☆)

De oude Secret of Mana, voor het eerst verschenen voor de Super NES in 1993, kwam eind vorig jaar ook al naar moderne televisieschermen als een van de titels op Nintendo's Super NES Classic Mini-console. Maar deze remaster brengt dat klassieke verhaal - over een jonge dorpeling die na een tuimeling in een waterval, een zwaard in een steen vindt en daarmee ook heel wat vieze gedrochten uit de onderwereld op zijn leefgemeenschap loslaat - in een moderner jasje.

De visuele voorstelling werd met moderne belichtings- en aflijningstechnieken bijgewerkt naar een beeldvoering die er niet al te oubollig uitziet. Ook de muzikale score, in een gloednieuw arrangement, charmeert. Het enige aan
Secret of Mana dat écht niet meer van de tijd is, vonden we de besturing, die ook de stroefheid en hoekigheid van die van het origineel naar uw moderne huiskamerconsole brengt.

'Secret of Mana' is een remake van een game die een kwarteeuw geleden voor het eerst verscheen op de Super NES. Beeld Square Enix

Uit voor PlayStation 4 en pc.

De graphics zien er strak afgelijnd uit. Beeld Square Enix

A Case of Distrust (★★☆☆☆)

Er zit veel in A Case of Distrust - een adventuregame waarin aanklikken en verbanden leggen binnen één enkel scherm de boodschap is - dat ons charmeerde. De game, over een vrouwelijke privédetective in het San Francisco van 1924, heeft de vintage look van illustraties uit die Roaring Twenties. En het proza waaruit toch minstens de helft van de game bestaat, zit vol van de ritmische, staccato volzinnen waarmee de hard boiled detectiveliteratuur uit dat tijdperk bekend werd.

Openingsbeeld van 'A Case of Distrust'. Beeld The Wandering Ben

U krijgt als speler heel wat keuzes aangereikt, en die worden niet beperkt tot eigen psychologische of morele beslissingen: u kunt ook de inhoud van het verhaal sturen. Peinzen is overigens tout court de belangrijkste vaardigheid in deze game, met gameplaymechanieken die het betere detectivewerk naar uw pc-scherm brengt.

Maar onder alle charme van A Case of Distrust schuilt uiteindelijk weinig substantie: de zaken waarover u zich buigt dienen vooral om het noir-sfeertje van de game te bestendigen. Terwijl we het af en toe liever ook eens omgekeerd hadden gezien.

Uit op pc en Mac.

Verbanden leggen tussen aanklikbare voorwerpen is de boodschap in 'A Case of Distrust'. Beeld The Wandering Ben
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234