Zaterdag 19/10/2019

Game Top 5

De 5 videogames van het moment: onvermoeibare vaste waarden

De graphics van 'Return of the Obra Dinn' zien eruit alsof het terug 1985 is. Beeld Lucas Pope

Het belangrijkste uit het videogame-aanbod van de afgelopen twee weken: gamen alsof het 1985 is in een ouderwetse adventuregame, de onvermijdelijke jaarlijkse Call of Duty en een verrassende game met plastic speelgoedjes.

Return of the Obra Dinn (★★★★☆)

Hieronder leest u wat we van de nieuwe Call of Duty vonden, maar eerst even iets veel belangrijkers: Return of the Obra Dinn, een in meerdere opzichten ouderwetse mysteriegame van videogame-auteur Lucas Pope. De game speelt zich af in de vroege negentiende eeuw, maar heeft de stripverhaalachtige lo-fi-presentatie van een adventuregame uit halfweg de jaren 80. Het soort games die vroege computergebruikers misschien op een Apple Macintosh speelden, een IBM-pc met een zwart-groen monochroom scherm, of een Commodore 64 (de gesimuleerde visuele stijl van al die oude kasten kan worden geselecteerd, maar de Macintosh-versie is de beste). Het is een nieuw stapje in de eeuwige drang van onafhankelijke game-ontwikkelaars om met een verrassend nostalgisch stijltje voor de dag te komen. Maar waar de meeste naar de pixelgraphics van de vroege huiscomputers gingen greep Pope naar de op lijnen gebaseerde vectorgraphics uit de tijd van de eerste pc’s. 

Via uw bovennatuurlijke deductievaardigheden van uw hoofdpersonage ziet u de laatste seconden van iedere opvarende. Beeld Lucas Pope

Al kan u er deze keer wel in rondlopen: het is een driedimensionaal first-person-avontuur, waarin u als verzekeringsdetective over het dek en in het ruim van het koopvaardijschip rondloopt, op zoek naar wat er in godsnaam is gebeurd.

De Obra Dinn, een schip van de Britse Oost-Indische Compagnie dat in 1802 uitvoer, is vijf jaar later namelijk terug aan wal gekomen met alleen wat rottende lijken aan boord. Het is aan u om uit te vissen wat ermee is gebeurd. Dat onderzoek voltrekt zich door middel van de klaarblijkelijk bovennatuurlijke deductiemogelijkheden van uw vorser, die scènes van de laatste seconden uit ieders leven kan zien. Door vervolgens uw ontdekkingen te vergelijken met feitelijke informatie (zoals onder meer het scheepsmanifest) komt u langzaamaan achter de waarheid.

De stokoude computergraphics en de grafische stijl van 19de-eeuwse schetsen en drukwerken leveren samen een verrassend potente visuele mix op. Return of the Obra Dinn is ook uitstekend en verrassend verteld, met puzzelsequenties die langzaamaan de gebeurtenissen van het einde naar het begin vertellen. Een knappe nieuwe worp van de maker van indieklepper Papers, Please!

Uit op pc en Mac.

Call of Duty: Black Ops IIII (★★★☆☆)

De nieuwe, jaarlijkse aflevering van de onvermoeibare Call of Duty-reeks is ... verrassend sterk. Er was eerder in het jaar veel te doen over het feit dat de makers alleen hebben ingezet op de multiplayermogelijkheden, en niet eens meer een verhalende campagne bevat. Maar wie maakt het wat uit of een Call of Duty-game überhaupt een verhaal heeft? Niet uitgever Activision of ontwikkelstudio Treyarch in ieder geval, en met Black Ops IIII (hùn idee van het Romeinse cijfer 4) zetten ze een stap die ze wellicht al eventjes hebben willen ondernemen. Maar de speler evenmin, opperen ze: uit zelf getrokken spelerstatistieken concludeerden ze dat slechts vijftig procent van de Black Ops III-spelers de verhaallijn van die voorganger heeft aangevat, en niet meer dan tien op honderd ze ook heeft uitgespeeld. Is het dan niet beter om gewoon het onlinespeeltuin-element eindelijk eens alle aandacht te geven?

Geen verhaal meer, wel een paar spectaculaire multiplayer-modi: dat is 'Black Ops IIII'. Beeld Activision

Het doet de game in ieder geval geen kwaad. En ja, ergens krijg je tijdens het spelen van Black Ops IIII wel het gevoel dat de game is ontstaan na een brainstormsessie die afsloot met “Fuck it, we maken gewoon een nieuwe Black Ops-aflevering” dan eindelijk eens iets nieuws. Maar de multiplayer is zo sterk dat u snel uw reservaties laat hangen. In de eerste plaats schittert de nieuwe Blackout-modus, een op Fortnite of PlayerUnknown’s Battlegrounds lijkend Battle Royale-knalfestijn waarin het minder dan bij die andere games om overleven te doen is, en u sneller meteen in het offensief kunt: gewoon een gebouw binnenlopen, een set zware oorlogswapens scoren, en gààn.

Black Ops IIII heeft een paar microverhalen door de multiplayeractie heen lopen, die de verhaallijnen van de voorgaande Black Ops-games op een subtiele manier verder zetten. Maar het is vooral een soort greatest hits voor liefhebbers van het betere multiplayer-knalwerk. Met verder twee stevig uitgebreide Zombies-minicampagnes, en de vaste nummertjes als Team Deatmatch en Domination.

Uit voor PlayStation 4, Xbox One en pc.

Starlink: Battle for Atlas (★★★☆☆)

De meeste videogames vangen we met veel enthousiasme aan, of minstens onbevangen, maar gaan ons meer en meer vervelen naarmate we dieper in de speeltijd duiken. Bij Starlink: Battle for Atlas, Ubisofts tweede grote uitgave dit najaar, ging dat uitgerekend de andere richting uit. We waren om te beginnen niet zo gecharmeerd door deze late duik op de toys to life-mark.  De ondertussen al begraven Skylanders-, Lego Dimensions- en Disney Infinity-speeltjes die via radiochips ‘tot leven’ moesten komen via de console werden na luttele jaren alweer naar het recyclagepark verwezen. In dat klimaat brengt Ubisoft nu dus een nieuwe game-met-speeltjes uit, deze keer een gevechtssimulatie met ruimteschepen. En dan was er de game zelf, die vooral grafische kernelementen uit andere titels pikt - No Man’s Sky en Destiny bijvoorbeeld - maar geen eigen visuele identiteit heeft.

'Starlink: Battle for Atlas' heeft niet echt een eigen visuele identiteit, maar is wel erg solide qua gameplay. Beeld Ubisoft

Maar in de vingers zit Starlink: Battle for Atlas dan weer wél goed. Het is een solide, opzwepende, vlot bestuurbare space combat simulator, die ons weer eventjes het gevoel terugbracht van half vergeten klassiekers als Wing Commander en Colony Wars. De ware doelgroep van de game - door de makers min of meer gedefinieerd als tien- tot veertienjarigen - krijgt dus een prima speelbaar space opera-avontuur voorgeschoteld. En de ruimtetuigen die u op uw controller moet monteren (eerst de piloot kiezen, daarna het schip, vervolgens het boordgeschut) zijn bijzonder verzorgd gemaakt: sommige hebben zelfs de meest cute lcd-lampjes.

Uit voor Nintendo Switch, PlayStation 4 en Xbox One

SoulCalibur VI (★★★☆☆)

Een vechtgame maar dan met zwaarden, en een visuele stijl die een soort fantasy-herinterpretatie van de late middeleeuwen herbergt: dat moet SoulCalibur zijn, een langlopende serie knokspellen die al enkele jaren in het slop zat. Tot deze zesde editie dus, die de beste game uit de reeks is sinds het toch ook alweer zestien jaar oude SoulCalibur II

Gevechten met enorme zwaarden maken weer de dienst uit in 'SoulCalibur VI'. Beeld Bandai Namco

Er zit een onwaarschijnlijke vlotheid in de vechtbewegingen (en natuurlijk de animaties die daarmee gepaard gaan) die moeilijk te realiseren is in een game waarin logge slagwapens centraal staan. En dat terwijl de makers het abc van hun genre niet opnieuw hebben uitgevonden, maar alle slagen gewoon op ongeveer hetzelfde knoppensysteempje hebben vastgezet waarop quasi alle beat ‘em ups sinds de begindagen van het genre draaien. Een knaller voor wie tuk is op een stevig robbertje vechten.

Uit voor PlayStation 4, Xbox One en pc

The World Ends With You: Final Remix (★★☆☆☆)

Meer dan tien jaar geleden verraste het toen nog bescheiden Japanse gamehuis Square Enix, vandaag veel bekender als uitgever van de Tomb Raider-, Just Cause- en Final Fantasy-games, met de rake grootstedelijke role playing game The World Ends With You. Die kwam destijds uit voor de Nintendo DS-zakconsole en dook later ook in iOS op, maar maakt nu pas de sprong naar een tv-scherm met een verlate Nintendo Switch-versie.

Een overgang die op zich prima gelukt is, maar dat kan ook aan de nogal afwijkende aard van de graphics liggen: zo schreeuwerig en karikaturaal hebben we ze sindsdien zelden nog gezien in dit spelgenre. Dat maakt hen natuurlijk wat makkelijker om op te schalen naar een tv-scherm.

Visueel komt 'The World Ends With You' prima tot zijn recht op de Switch, zelfs op het tv-scherm. Beeld Square Enix

Voor spelers die nieuw zijn in role playing games kan The World Ends With You: Final Remix een prima instapper zijn, maar we missen het element dat de DS-versie destijds zo uniek maakte: via de twee schermen van het toestel moesten spelers toen de twee hoofdpersonages zo goed mogelijk in parallel met elkaar doen werken. Dat samenwerkingselement zit er nog steeds in, omdat het een belangrijke thematische pijler is, maar deze late nakomer brengt niet meer revelatie naar de huiskamer die de originele versie ooit in zakformaat leverde.

Uit op Nintendo Switch.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234