Vrijdag 14/08/2020

ColumnDe schaal van Mulders

Bij de geboorte van schildpad Jonathan waren de foto en de gloeilamp nog niet uitgevonden

Jonathan, een krasse knar van 188 jaar.Beeld AFP

Jean-Paul Mulders onderzoekt alles wat u bij de hersenkwabben kan grijpen.   

Er staat nog een stolp over sommige plaatsen, maar in mijn straat lopen schaars geklede jonge vrouwen opgewekt te praten. Op nieuwssites waarschuwen virologen voor de mogelijkheid van een nieuwe uitbraak. Ik denk aan de woorden van een dode dichter: terwijl de zomer in ons loeit, hoor ik de herfst zijn sikkel slijpen.

Voor de zoveelste keer probeer ik De kleine prins van Antoine de Saint-Exupéry te lezen. Voor de zoveelste keer moet ik het geeuwend van mij af gooien. Sommige dingen zijn te fijn voor mij, zoals de toetsen van een smartphone te fijn voor een boerin uit de Elzas zijn. Tegenover boerinnen uit de Elzas betrap ik mijzelf op vooroordelen. Er bestaan er ongetwijfeld met slanke, sierlijke vingers, die ’s nachts poëzie lezen van Rainer Maria Rilke. Die heeft zelf een naam als een gedichtje. Hij schijnt gezegd te hebben dat verlangen is: wonen in de golven en geen verblijfplaats in de tijd hebben.

Soms hoor ik graag zulke dingen, hoewel ze kant noch wal raken. Soms voel ik heimwee naar de tijd waarin we pannenkoek als pannekoek en ruggengraat als ruggegraat spelden. De meeste ruggengraten hebben slechts één rug te schragen, terwijl een koek in één pan wordt gebakken. Wel klopt het dat er ook ruggengraten bestaan van slagroom, zoals er politici bestaan, TikTokkers en mensen die huisdieren verkiezen boven mensen.

Zelf verkies ik voorlopig nog mensen, hoewel ik met mijn dochter (7) ook graag van gedachten wissel over huisdieren. Je hebt katten en honden, hamsters en cavia’s, en de verweerde snuiters die we schildpadden noemen. Ik zeg aan mijn dochter dat die zich in de winter graag onder de grond verstoppen. Dat vindt zij boeiend, zoals het mij als kind al boeide. “Soms komen ze in de lente wel niet meer naar boven”, zeg ik met gevoel voor drama. “Het voordeel is dat je ze dan niet moet begraven omdat ze dat zelf al gedaan hebben.”

“Papa!”, doet zij verontwaardigd, met dat eeltloze hartje dat sarcasme verafschuwt en elk levend wezen het beste toewenst. Liever dan te denken aan dode dieren, wil zij weten welke dieren het langst leven. Ik vertel over de glas­spons en over de zwanenhals­mossel, waarvan exemplaren van 11.000 en 168 jaar zijn aangetroffen. Leuker is Jonathan de reuzenschildpad, die 188 jaar is geworden. Bij zijn geboorte waren de foto en de gloeilamp nog niet uitgevonden.

Nog is haar dorst naar kennis niet verzadigd. “Hoe ver is de horizon eigenlijk?”, wil zij weten in de auto, als we over wegen rijden waar lelijkheid zich uitstrekt tot aan de einder. De verte van de horizon is zo’n vraag waarop mijn ouders mij het antwoord schuldig hadden moeten blijven, in hun Stenen Tijdperk zonder smartphone. In mijn moderne wereld is het slechts een vingerknip van ons verwijderd. “De horizon ligt op 4,7 kilometer”, kan ik mijn dochter met akelige precisie meedelen. “Dat is ongeveer één uur stappen.”

Ik denk aan de Amerikaanse complotdenker die eerder dit jaar wilde bewijzen dat de aarde plat is. Hij schoot zichzelf met een zelfgebouwde stoomraket het zwerk in, maar bekocht dat met zijn leven.

“En wat ligt er daarachter?”, wil mijn dochter weten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234