San F. Yezerskiy
San F. Yezerskiy

Zo stoomde Eden Hazard zichzelf klaar om te knallen in Frankrijk

2 Eden Hazard. © Charlie Forgham-Bailey / Eyevine

Na de 0-4-overwinning tegen Hongarije schrijft San F. Yezerskiy een lofzang op Eden Hazard. In de beginjaren van het internet begon Yezerskiy de eerste website over de Rode Duivels.

2 San F. Yezerskiy. © kos
Share

'Het is niet dat Eden Hazard nu pas opstaat voor de nationale ploeg, hij is altijd al beslissend geweest. Alleen amuseert hij zich nu ook volop tijdens het spelen'

Meer dan drie jaar lang heb ik het volgehouden: wedstrijden van de nationale ploeg bekijken op café en op mijn tong bijten iedere keer de omstanders schreeuwden om de vervanging van Eden Hazard. Het liep niet zoals verwacht voor de Rode Duivels, en daarvoor bestond maar één oplossing: Hazard moest eraf. De fans en de media herhaalden uitentreuren de kritiek die José Mourinho ooit had op zijn poulain: Eden teert te zeer op zijn talent, hij werkt te weinig, moet vaker meeverdedigen. Het stigma bleef hangen, ook nadat Hazard steeds vaker wél de flank mee afliep.

Het was voor mij moeilijker om die kritiek te verdragen dan voor Hazard zelf. Die in België ongekende nonchalance, zowel naast als op het veld. Een jongen die zich nooit ergens druk in maakt, omdat hij de wedstrijd leest als niemand anders. Twee tikken tegen de bal en Eden weet: 'rustig maar, dit komt goed'. Een houding die ergernis oproept, waar niets mis mee is, zolang je die stelling ook waarmaakt. En Hazard beslíste de schandalig slechte wedstrijden. Een slaapverwekkende kwalificatiematch thuis tegen Macedonië, de partij tegen Rusland om de tweede ronde op het WK, een nipte 0-1 in Cyprus: telkens was één flits van Hazard voldoende om het verschil te maken tussen het collectieve schaamrood en tenminste nog drie punten. In het café bleef de stemming dezelfde. 'En toch had hij eraf gemoeten.'

Hazard heeft dit jaar niet enkel wedstrijden, maar zelfs zijn volledige seizoen perfect gelezen. Nadat het systeem-Mourinho volledig instortte bij Chelsea, zag hij dat er niets meer overbleef om voor te vechten. Hij nam tijd om te herstellen van een hardnekkige heupblessure, grapte met tegenstanders, deelde ijsjes met zijn kinderen op de tribune en liet alle kritiek daarop over zich heen razen zonder ook maar één moment zijn typische grijns te verliezen. Hazard had een nieuw doel, en daar zou hij langzaam naartoe werken. In de ontknoping van het seizoen sloeg het nummer 10 in één invalbeurt de titeldroom van Tottenham aan diggelen. Een week later zette hij met een razendsnelle, lang uitgesponnen dribbelbeweging de hele verdediging van Liverpool voor schut. Het spelplezier en de vorm waren terug: Eden Hazard had zichzelf klaargestoomd voor een maandje knallen in zíjn Frankrijk.

Hoe klaar precies hebben we zondag gezien. Onze kleine kapitein was alomtegenwoordig, in aanval én verdediging. Hij versnelde en vertraagde het spel als een dirigent, was het begin- én het eindpunt van actie na actie en bekroonde zijn wedstrijd met een doelpunt en een assist. De ingeving om achteloos voorbij een Hongaarse verdediger te passen en dan tot diens stomme verbazing zélf de bal te gaan ophalen en hem klaar te leggen voor Batshuayi, was weergaloos. Zijn mooiste controles hebben de samenvatting op tv niet eens gehaald: er was gewoon geen tijd. Maar het is niet dat Eden Hazard nu pas opstaat voor de nationale ploeg, hij is altijd al beslissend geweest. Alleen amuseert hij zich nu ook volop tijdens het spelen. En een Hazard die zich amuseert, daar kan niemand iets tegen beginnen.

Een uitgebreidere versie van dit stuk schreef San F. Yezerskiy in het EK-nummer van het literaire voetbaltijdschrift Hard Gras.

Dossier EK voetbal
Dossier EK voetbal

Lees alle artikels

nieuws

cult

zine