Dinsdag 11/05/2021

InterviewZdenek Stybar

Zdenek Stybar na de hartingreep die hem (even) uit roulatie haalde: ‘Ik ben enorm geschrokken’

Zdenek Stybar: 'Nooit eerder ben ik met hartproblemen geconfronteerd. Ik heb ook niets voelen aankomen. Het is de nachtmerrie van elke (top)sporter. Er zijn de voorbije jaren al renners aan bezweken. Dus, ja: ik was bang.' Beeld Wout Beel
Zdenek Stybar: 'Nooit eerder ben ik met hartproblemen geconfronteerd. Ik heb ook niets voelen aankomen. Het is de nachtmerrie van elke (top)sporter. Er zijn de voorbije jaren al renners aan bezweken. Dus, ja: ik was bang.'Beeld Wout Beel

In Gent-Wevelgem sloeg zijn hart op hol. Niet figuurlijk, uit liefde voor de koers. Maar letterlijk. Zdenek Stybar (35) schrok. ‘Even dacht ik: dit was het, mijn carrière zit erop.’ Een kleine ingreep later is de angst verdwenen. En zet hij nieuwe doelen uit. Een ‘openhartig’ interview.

Hoe gaat het met je?

“Goed. Ik geniet van deze rustperiode. Ine (zijn vrouw, red.) en ik spenderen veel ‘we-time’ aan ons zoontje Lewis. Die is het natuurlijk gewend om met mij te ravotten. De eerste dagen na de ingreep ging dat moeilijk, omdat ik nog last had van mijn lies (via die weg werd weefsel verwijderd, dat de hartritmestoornissen veroorzaakte, red.). Ik moest voorzichtig zijn. Maar leg dat maar eens uit aan zo’n vijfjarig ventje.” (lacht)

Fiets je alweer?

“Nog niet. Ik zou wel mogen. Maar het is heel lang geleden dat ik nog zo’n groot recuperatieblok kon inlassen. Dus grijp ik dit moment aan. Zodat ik straks goed uitgerust aan het tweede seizoensdeel kan beginnen. Ik zie nog mooie doelen.”

Medisch gezien is er geen enkel risico om te sporten?

“Niets wat me tegenhoudt, neen. Het enige probleem met koersen zou zijn: vallen. Omdat ik bloedverdunners neem. Donderdag, na een nieuwe check-up, mag ik daar in principe mee stoppen.”

Ben je geschrokken van wat jou is overkomen?

“Enorm, enorm. Nooit eerder ben ik met hartproblemen geconfronteerd. Ik heb ook niets voelen aankomen. Het is de nachtmerrie van elke (top)sporter. Er zijn de voorbije jaren al renners aan bezweken. Dus, ja: ik was bang. Het was raar. De dinsdag na Gent-Wevelgem, daags voor mijn ingreep, ben ik nog even gaan fietsen met Mathieu van der Poel. Op de terugweg naar huis overviel me plots de gedachte van: ‘Shit, dit kan weleens mijn laatste training ooit zijn geweest’. ’s Anderendaags trok ik met een klein hartje naar het ziekenhuis. Het kan drie kanten uit, besefte ik. Óf er scheelt niks en ik rijd zondag de Ronde van Vlaanderen. Óf ze opereren me en ik kan nadien weer verder. Óf… dit is het einde van mijn carrière. De nacht van dinsdag op woensdag was heel kort, ik heb constant liggen piekeren.”

Kan je nog eens beschrijven wat je exact voelde in Gent-Wevelgem?

“Tijdens de koers was dat gevoel best wel goed. Maar na de afzink van de Kemmel, in de laatste 20 kilometer, werd ik wat draaierig. En kreeg ik een neiging tot hyperventileren. Ik dacht: wat is dít nu? Het voelde gewoon niet juist. Mijn hartslag lag in volle finale veel te laag. En maakte vervolgens gekke sprongen. 130. 140. 180. 200 ineens. Een hongerklop? Die kans was klein, want ik had voldoende gegeten. Ik wenkte de koersdokter, om mijn hartslag en saturatie te meten. Alles in orde. Dus hield ik het bij een foutmelding op mijn Wahoo (hartslagmeter, red.). Toch was ik er niet gerust in. Ik voelde me écht niet lekker. Op de teambus, na afloop, beterde het niet. Onze medische staf speelde daar zeer accuraat op in. In het ziekenhuis van Roeselare werden de onregelmatigheden vastgesteld, waarna ik ben doorverwezen naar hartspecialist Pedro Brugada.”

Is er een precieze oorzaak aangeduid van die onregelmatigheden?

“Neen. Het bleek geen levensbedreigende hartritmestoornis te zijn. In principe had ik er zelfs verder mee kunnen koersen. Maar wie neemt dat risico? Stel je eens voor dat ik flauwval bij zo’n extreem hoge hartslag. In een afdaling. Of in volle sprint. Dan kan het natuurlijk wél fatale gevolgen hebben.”

Ben je gerust nu? Of blijft die nare ervaring in je hoofd sluimeren?

“Er is geen enkele reden om me verder ongerust te maken. Of het moest zijn dat er iets is ‘achtergebleven’. Maar daar ga ik niet van uit.”

De Ronde van Vlaanderen moeten missen was een zware ontgoocheling.

(knikt) “Ik had écht de indruk dat ik mijn topconditie beet had. Maar het is alsof er een vloek op die wedstrijd rust. De Ronde is me niet gegund, het is altijd wel iets. Ik ben er eens mijn tanden verloren. Andere keren zat ik, met superbenen, gevangen in de ploegtactiek. Het jaar van Terpstra, het jaar van Gilbert.”

Heb je tv gekeken?

“Ik was zó teleurgesteld dat ik het aanvankelijk niet van plan was. Maar omdat ik me nog moe voelde na de ingreep heb ik het toch gedaan. Van kwart over negen ’s morgens tot de finish. (lacht) Met bloedend hart. Dat Kasper (Asgreen, red.) won, heeft de pijn wat verzacht. Maar toch… In je zetel hangen met een cappuccino en een koffiekoek: anytime, maar níét tijdens ‘De Ronde’. Niks leuks aan.

“Ik troostte me met een positieve gedachte. Dat ik máár De Ronde heb gemist en dat het veel erger had kunnen zijn. (grijnst) De annulatie van Parijs-Roubaix hielp daarbij wel.”

null Beeld Wout Beel
Beeld Wout Beel

Een dagje Belgische kust met Ine en Lewis was het waardige alternatief, zagen we.

“Drie! En drie dagen Ardennen ook. Dat deed deugd, ja. Ook al werd het een vrij intensieve onderneming met Lewis. Huh, vanwaar komt plots die rugpijn?, bedacht ik me in de Ardennen. Ik moest niet ver zoeken. Van met de slee door de sneeuw te ploegen, uiteraard. (lacht) Hém helemaal ‘stuk’ krijgen aan zee, was dan ook mijn missie. Ik heb ze feilloos volbracht. De godganse dag waren we bezig. En haalden we er het maximum uit. Spelen, lopen, fietsen, zwemmen in het zwembad. Met als gevolg dat hij na het avondeten als een blok in slaap viel. (lacht)

“Normaal waren we naar Tsjechië getrokken. Ware het niet dat mijn hele familie getroffen werd door Covid-19. Mama, papa, zus, schoonbroer… werkelijk iedereen raakte besmet. (zucht) Dat kwam er nog eens bovenop. Ondertussen is het al heel lang geleden dat we elkaar nog hebben gezien.”

Ze zullen zich zorgen hebben gemaakt om jou.

“Absoluut. Temeer omdat die ingreep onverwacht kwam. Wij en zij gingen in eerste instantie uit van een gewone check-up. Maar ik lag daar, op dat bed, en zei: ‘Als het nú kan, doe dan maar meteen’. Ine had ze alvast ingeseind. En direct na afloop heb ik hen zelf gebeld. Het was een emotioneel gesprek. Als ouders te horen krijgen dat hun zoon 800 kilometer verderop een hartingreep moet ondergaan, tja… da’s niet leuk.”

Wanneer kom je opnieuw aan koersen toe?

“Geen idee. De teammeeting van volgende week zal dat moeten ophelderen. Ergens eind mei, schat ik.

“Normaal was ik doorgegaan tot en met de Gold Race. En had ik er wellicht de Brabantse Pijl bijgenomen. Het had een prima kennismaking met het WK-parcours kunnen zijn. Ik probeer nu opnieuw te pieken tegen de Spelen, het WK en Parijs-Roubaix.”

Doet, wat er gebeurd is, jou anders tegen het leven aankijken? De dingen meer relativeren?

“Vanuit de opvoeding die ik van thuis uit meekreeg, behoeft mijn leven geen ommezwaai. het Is niet dat ik voordien naast mijn schoenen liep. Als iets me nóg meer van de kleine, gewone dingen laat genieten, is het de hele coronasituatie. Maar eigenlijk déden we dat al. We wandelen met Lewis vaak gewoon in een park of een bos. Puur basic, zonder speelgoed, geen ‘hulpmiddelen’. Nemen wat de natuur ons geeft. (lacht) Wij hebben niet veel nodig, hoor.”

Blijf vooral genieten, Zdenek.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234