Donderdag 08/12/2022

NieuwsWK wielrennen

Vlad Van Mechelen sprint naar brons bij junioren: ‘Ik had benen uit de duizend’

Vlad Van Mechelen pakte brons op het WK bij de junioren in Wollongong. Beeld Photo News
Vlad Van Mechelen pakte brons op het WK bij de junioren in Wollongong.Beeld Photo News

De beste in koers was hij niet. Dat was wellicht de Portugees Antonio Morgado, die zilver pakte. Misschien hoorde Vlad Van Mechelen zelfs niet bij de beste drie, maar de 18-jarige krachtpatser uit Bertem won wel brons bij de junioren dankzij een indrukwekkende eindsprint. ‘Ik wist dat ik van achteruit met hoge snelheid aan de spurt moest beginnen.’

Bram Vandecapelle

Dag vijf van het WK en België prijkt al op vier medailles. Dat heet dan aardig op dreef. Dat de junioren van Carlo Bomans voor eremetaal zorgen, is echter geen verrassing. Een straffe lichting, die ook in de tijdrit al over sterke troeven beschikte. Waarom de tijdrit van Jens Verbrugghe de mist in ging, weten we intussen allemaal.

Ook de wegrit was voor de zoon van Rik Verbrugghe al voorbij wanneer het eigenlijk nog moest beginnen. Na een oponthoud door een val voor hem, keek hij na ronde één al tegen een achterstand aan van vier minuten. Duarte Marivoet was toen al op weg naar het ziekenhuis na een botsing tegen een elektriciteitscabine. Er werd gevreesd voor een hersenschudding, maar de schade blijkt mee te vallen. Marivoet wordt wel nog even in het ziekenhuis gehouden ter observatie.

‘Benen uit de duizend’

De wedstrijd kon dus niet slechter starten voor ons land. Het begin van de Belgische junioren leek veel op dat van het WK 2017 in het Noorse Bergen. Ook toen zat een superlichting met Remco Evenepoel, Ilan Van Wilder en Maxim Van Gils meer naast dan op de fiets. “Ik heb in heel de koers maar één ploegmaat gezien, Maxence Place, maar nadien ook niet meer. Veel verschil heeft dat niet gemaakt. In de finale was het toch man tegen man”, zegt Vlad Van Mechelen. De 18-jarige kloeke kerel uit Bertem werd door zijn sterke sprint beschouwd als de Belg met de meeste kans op de prijzen en beschikte over goeie benen. “Al in de eerste ronde voelde ik dat ik benen uit de duizend had.”

null Beeld Photo News
Beeld Photo News

Ex-ploegmaat van Cian Uijtdebroeks wint

Toch kreeg Van Mechelen het in de finale kwaad op de steile Mount Pleasant. In de laatste twee ronden moest hij er telkens een gaatje laten, zeker na de vele demarrages van de Portugees Antonio Morgado. “Het was echt lastig op die klim. Ik moest er op de tanden bijten”, bekent Van Mechelen. “Ik wist echter dat ik niet mocht panikeren wanneer ik enkele meters moest prijs geven. Ik prentte mezelf in om mijn eigen ritme te blijven volgen, op de top eens diep adem te halen en dan aan de achtervolging te beginnen.”

Op de laatste keer Mount Pleasant reed de Duitser Emil Herzog weg uit de groep van Van Mechelen en sloot aan bij de ontsnapte Morgado. De wereldtitel werd beslist na een sprint-à-deux, waarin de Portugees nipt de duimen legde. De Portugees was wellicht de beste man in koers, maar misschien ook te enthousiast. Wereldkampioen Herzog pakte eerder al brons in de tijdrit. Hij was vorig jaar een ploegmaat van Cian Uijtdebroeks in de opleidingsploeg van Bora-hansgrohe.

null Beeld Photo News
Beeld Photo News

Trainer van Evenepoel

Achter Herzog en Morgado probeerden een Fransman en een Noor weg te rijden. Van Mechelen volgde op tien seconden. “Toen ik die twee zag rijden, pepte ik mezelf op door te zeggen: daar rijdt mijn medaille.” De strijd om het brons werd uiteindelijk beslecht door een sprint van twintig renners en daarin was Van Mechelen de sterkste, snelste en de slimste. “De laatste honderden meters lopen licht dalend en de wind blies in de rug. Ik zette mij achterin de groep zodat ik een goed overzicht kon behouden en van achteruit aan hoge snelheid kon aanzetten en de rest verrassen.” Met succes. “Ik ben enorm blij. Vooraf durfde ik het niet luidop zeggen, maar met alles minder dan een medaille kon ik niet tevreden zijn.”

Voor Van Mechelen is de bronzen medaille een mooi afscheid van zijn juniorcarrière. “Ik wil bij deze graag de mensen bedanken die mij hebben gekneed. Dokter Kris Van Der Mieren en Erwin Koninckx van de bond, maar zeker ook mijn trainer Fred Vandervennet, die eerder ook al samenwerkte met Remco Evenepoel. Fred zal heel blij zijn met deze medaille.”

null Beeld Photo News
Beeld Photo News

Zoon van Dynamite

Van Mechelen werkt al drie jaar met Vandervennet, maar net als bij Evenepoel komt er een einde aan, wanneer de grote ploegen op de proppen komen. “De komende twee jaar rijd ik voor de opleidingsploeg van Team DSM. Zij verkiezen te werken met hun eigen trainers, that’s the way it goes... In het verleden hebben ze al bewezen hoe goed ze jonge renners kunnen opleiden. Ik vertrouw hen en hoop dat ik ook bij de beloften aan een mooi verhaal kan beginnen.”

Nochtans haakten de voorbije jaren ook enkele jonge renners af bij Team DSM, dat bekend staat door zijn zeer rigide werking. “Die verhalen zijn mij bekend”, zegt Van Mechelen. “Ik heb hen die vraag gesteld en ze hebben uitgelegd dat het bij die renners om specifieke problemen ging. Het zijn ook al verhalen van een tijdje geleden en vooral bij de WorldTour-ploeg. Daar ben ik nog niet aan toe.”

Van Mechelen wil wel degelijk profrenner worden, maar de dingen niet overhaasten. Het is mijn doel om vanaf mijn 25ste de beste versie van mezelf te zijn. Ik wil mezelf de tijd geven om rustig te groeien”, zegt Van Mechelen die al fors gebouwd is voor een 18-jarige, maar ook opvalt met zijn mentale maturiteit. Zijn Engels is meer dan vloeiend en na de koers sprak hij enkele woorden in het Russisch en Litouws. Mama Erika Aliskeviciute, aanwezig in Australië, is namelijk een Litouwse. Samen met zijn vader Francis leidt ze wielerjeugdploeg Cannibal Team, dat naast Vlad ook enkele renners uit het Oostblok telt.

Vader Francis kennen we echter vooral als de man achter de muziekgroep Dynamite, dat twintig jaar geleden enkele Belgische hits scoorde, zoals ‘Seks met die blonde.’ “Dat klopt”, zegt zoonlief. “Maar ik ben er nooit veel over aangesproken op school. Ik heb mij nooit ‘de zoon van’ gevoeld. Mijn vader was een zanger, maar nu ook geen superster, hé. Ik volg vooral mijn eigen weg. Maandag word ik trouwens weer op school verwacht. Ik volg lichamelijk opvoeding in het TSO, maar hoop vooral dat ik mij verder kan ontwikkelen als renner. Ik zou het mij voor altijd beklagen, mocht ik niet geprobeerd hebben om profrenner te worden.”

null Beeld BELGA
Beeld BELGA
null Beeld AFP
Beeld AFP

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234