Zondag 08/12/2019

Interview Philippe Gilbert

Philippe Gilbert: ‘Eerst nam ik Evenepoel niet te serieus en vond ik hem wat arrogant. Tot een paar uur later’

Beeld Photo News

Andrei Tchmil was 37 in 2000. ­Johan Museeuw ook, in 2002. Net als Sven Nys in 2013. De Kristallen Fiets is ‘a country for old man’ en dus past Philippe Gilbert keurig in dat rijtje. ‘Ik ben de uitvoerder van mijn eigen, zelfgeschreven carrièrescenario’, filosofeert hij in de prikkelende winterzon van Port Hercule.

Beeld Photo News

Parijs-Roubaix en twee ritzeges in de Vuelta: er was een tijd dat dat ruim volstond om dé ster van de avond te worden op het gala. “Ja, maar Parijs-Roubaix ligt alweer een heel eind achter ons. In de hoofden van de mensen is dat zo’n beetje ‘l’année passée’. Vergeten en vergeven.”

Euh… dat kan je niet menen?

(onverstoord) “Alles wat zich vóór de Tour afspeelde, telt niet meer mee. Resultaten van het najaar liggen verser in het geheugen, ook al wegen ze in vergelijking met de Helleklassieker misschien kwalitatief lichter. Het is en blijft ook een verkiezing. Geen punten-of tijdsklassement, dat de reële waardeverhoudingen schetst. Dus noem ik mezelf geen topfavoriet.”

Je bent wel de enige Belg die erin slaagde om een klassiek Monument te winnen.

“Mijn vierde in de reeks van vijf, bovendien. Dat maakt het heel speciaal. Helemaal anders dan bij een eerste klassieke zege. Ik voel wel dat het door jullie naar waarde wordt geschat.”

Maar de concurrentie voor de Kristallen Fiets is na dat geweldige Belgische wielerjaar natuurlijk moordend.

“Drie namen zullen standaard terug­keren op alle stemformulieren. Evenepoel, Van Aert en ik. Voor het aanvullen van de top vijf dienen zich zes à zeven evenwaardige kandidaten aan. Lotjetrek, zou ik zeggen.” (lacht)

Even terug naar die memorabele zondag 14 april, een paar minuten voor vijf. In het spoor van Nils Politt draai je in Roubaix de Vélodrome André Pétrieux op. Wat gaat er door je heen?

“Dat er een gouden kans wenkt. Maar hoe sterk en zelfzeker ik me in die vroege vlucht ook had gevoeld, ik moest het nog altijd afmaken. Met een wapen waarmee ik totáál geen ervaring had: een spurt op de piste. Eén oog gericht op ploegmaat Lampaert, achter ons bezig aan een indrukwekkende tijdrit maar finaal toch hors jeu. Het ander op Politt. De stress gierde door onze lijven, niemand wilde falen. Ik nog iets minder dan hij. (grijnst) Ik denk dat ik een prima spurt heb gereden.”

Het was een gloriedag, zoals je er op jouw leeftijd geen vijf per seizoen meer beleeft.

“Neen. Niet vergeten trouwens dat ik ziek werd in de aanloop. Ik gaf op in Dwars door Vlaanderen, kwam geen poot vooruit in de Ronde. Door de ontelbare toiletbezoeken raakte ik volledig gedehydrateerd. Het zorgde voor ontgoocheling. En voor twijfel, bij gebrek aan referentiepunten. Ik werd van alle favorietenlijstjes geschrapt. Mijn geluk, achteraf gezien. Pas op, t’as des coureurs qui jouent. Peter Sagan, bijvoorbeeld, laat in de aanloop naar het WK altijd uitschijnen dat hij niet goed is. En wint dat wel met twee vingers in de neus. Ik speelde geen komedie, het was bloed­serieus. Ik werd er los afgereden. Dat maakte elk discours overbodig.”

Vier op vijf: je missie is bijna rond.

“Elle est en route. Elke keer kom ik een stap dichter bij het eindpunt. Geen toeval. Er is hard op gewerkt. Met aan de basis een goed beredeneerd carrièreplan op lange termijn. Ik ben de uitvoerder van een zelfgeschreven scenario. Dat zich au fur et à mesure en in de meest logische volgorde aan het voltrekken is. Niets mooiers dan te slagen in waar je zo vurig op hoopt.”

Eerlijk? Na vorig jaar geloofden we er niet meer in.

“Veel mensen. ‘Parijs-Roubaix? Non, dat kan hij niet’, was de teneur. Zelf heb ik er nooit aan getwijfeld. Ik ken mijn capaciteiten. Bij de jeugd en ook in mijn beginjaren als prof voelde ik me al op mijn gemak op kasseien. Ik heb er vaak het verschil op gemaakt. De switch BMC-Quick.Step was wel nodig om die Vlaamse klassiekers te kunnen winnen. De expertise en ervaring van het beste team ter wereld zijn me van pas gekomen.”

In het begin van het seizoen nam je op Twitter en Instagram nochtans afstand van de hashtag #StriveForFive. ‘Er is een kans dat het lukt, maar de kans dat het níet lukt is veel groter’, argumenteerde je.

“Het dreigde al twee jaar een thema te worden zonder dat er iets bewoog. Op de sociale media, vluchtig en constant onderhevig aan verandering, is dat lang. Je bent heel snel gedemodeerd. Ik wilde eens iets anders.”

Nu tel je de seizoenen. #Season17. Straks #Season18.

“Voilà. (lacht) Ook bijzonder, niet?”

Na drie seizoenen Lotto-Soudal zal je...

“...aan twintig zitten. (knikt) Twintig jaar prof! Op WorldTour-level, hé. Ongelooflijk. Er zijn renners met een langere staat van dienst. Maar die doorgingen tegen beter weten in, op een meelij­wekkend niveau. Waarvan je dacht: pfff, stop er toch mee. Zo ver zal ik het nooit laten komen.”

2022 wordt met andere woorden je ‘point final’?

“Beschouw het nog niet als offi­cieel maar... normaal wel, ja. Ik zal dan 40 zijn. Het moet érgens ophouden. Marc Madiot zou me mijn carrière graag zien afsluiten waar ik ze destijds heb opgestart. (lacht) Bij hem dus (Française des Jeux, nu Groupama-FDJ, red.). Maar... sorry, ik zie me na 2022 niet nóg eens een jaar langer fietsen.”

Entrainement Philippe Gilbert a Monaco le 26/11/2019 Beeld Photo News

“Philippe Gilbert is onvervangbaar in een team”, vindt Brian Holm. “Hij is een leider, we zullen hem missen. Phil was ‘the alpha wolf’ of The Wolfpack.”

(lacht) “Ik las het.”

Doodjammer dan toch dat het niet tot een contractverlenging kwam bij Deceuninck-Quick.Step?

“Ja, maar het is niet anders. Ik zag Patrick (Lefevere, red.) onlangs nog op de trouw van Florian Sénéchal en hij zei precies hetzelfde. Ik ga ervan uit dat hij daar eerlijk in is. En dat hij een moeilijke keuze heeft moeten maken.”

Begrijp je die keuze?

“Niet dat hij rijpe dertigers niet langer dan één jaar wil laten bijtekenen. Dat vind ik een verkeerd principe. Mais bon, Patrick heeft niet willen afwijken van zijn duidelijke, strakke lijn. Zoals hij dat destijds ook niet heeft gedaan met Bettini en Boonen. Dat is zijn goed recht. Ik snap wel dat het budget van de ploeg, hoe mooi het ook oogt, al bij al bescheiden is. 16 miljoen euro: dat is minder dan de helft van Team Ineos (34 miljoen euro, red.). De jonge talenten ontwikkelen zich razendsnel en komen in een hogere loonschaal terecht. Dan kan je onmogelijk iedereen houden en tevreden stellen.”

Naar verluidt zag Lefevere zijn mogelijke opvolger in jou.

“Daar zijn in het verleden enkele gesprekken over gevoerd, ja. Maar oppervlakkig. Zie het als een lichte toenaderingspoging, die nooit is uitgemond in iets concreets. Patrick is CEO van de ploeg, maar beslist niet alleen over dat soort dingen. Ik weet ook niet of ik er wel op in zou zijn gegaan. Zo’n job, bij de beste ploeg ter wereld dan nog, valt niet te onderschatten. Dat maakt een beetje bang, zelfs.”

Je vertrek hing ook nauw samen met je niet-selectie voor de Tour. Daar had je het bijzonder moeilijk mee.

“Twee uur voor ik mijn valies zou sluiten, bracht Tom Steels me op de hoogte. Ik begreep het niet. Na al dat zware werk in mei en juni? Met mijn ervaring? Wetende dat ik in vorm was en me gerust in dienst wilde stellen van Alaphilippe? De klap kwam aan. Gaandeweg zag ik in dat, in de sterke groep waarover we beschikken, af en toe onverbiddelijk jongens moeten sneuvelen. Als lid van die groep moet je daar kunnen mee leven. ‘Ach, er resten je nog een pak mooie koersen in het najaar’, probeerde Tom me te troosten. (lacht) Hij had gelijk. We hebben er dan maar een onvergetelijke Vuelta van gemaakt.”

Iets anders: aangename kennismaking was het in Parijs-Roubaix met je nieuwe vriendin Betti(na). Ze deed je stralen, Philippe. Een heel seizoen lang.

“Ik ben gelukkig nu, heb evenwicht gevonden in mijn leven, een goeie regeling ook voor mijn zonen Alan en Alexandre. Enorm belangrijk. Het schenkt me sereniteit. Als je privé goed in je vel zit, is dat per definitie ook het geval op de fiets.”

Philippe Gilbert met vriendin Bettina Pesce voor de Ronde van Lombardije. Beeld instagram

Opvallend wel waren de extreme emoties na afloop. Wenend viel je in de armen van Lampaert en Lefevere.

“Van vreugde, uiteraard. Maar ook van opluchting, na een lange, moeilijke periode. Door die zware val in de Tour 2018 (gebroken knieschijf, red.) was ik liefst twee centimeter spiermassa kwijt­gespeeld in mijn linkerbeen. Ook mijn hamstrings waren aangetast. Mijn lichaam was totaal gedesequilibreerd, j’ai du faire un gros travail, ik heb hard moeten werken.”

Van een totaal andere orde ­waren de tranen, vijfenhalve maand later op het WK in York­shire. Ontroostbaar was je, na je val. Had je de benen om iets groots te doen?

“Absoluut. Daarom was ik zo teleur­gesteld. Vooral mentaal deed het pijn. De regen en de kou maakten het ingewikkeld koersen, maar uitgerekend in díe ­extreme weersomstandigheden ben ik op mijn best. Ik was klaar voor een mooi WK. Je hoort me niet beweren dat de wereldtitel me niet kon ontglippen. Maar het groepje met Van der Poel zou nooit zonder mij zijn weggereden, daar ben ik van overtuigd. Zulke tactische fouten bega ik doorgaans niet. Op papier hadden we een team om wereld­kampioen te kunnen worden, uiteindelijk gingen we naar huis sans rien. Dat was zonde.”

Eén renner die je opwachtte en zich over jou ontfermde: Remco Evenepoel. Je hebt de groeten van ‘de kleine’, trouwens.

“Doe ze terug! Uitgerekend de jongste van de bende was bij de les. Het pakte me. Ook dát is een bewijs van zijn rijke potentieel. Hij denkt en handelt tactisch. Wat hij in Yorkshire deed, was superprofessioneel. Het zal hem opleveren in de toekomst. Hij heeft er zich het recht mee toegeëigend om binnen de nationale ploeg voortaan zelf te kunnen bepalen wat er precies moet gebeuren en het kopmanschap op te eisen. Haa, Remco... ç’est vraiment un bon mec. We schieten goed met elkaar op. Hij is zo spontaan, zo eerlijk, zo rechtdoorzee. In het ­begin nam ik hem niet te zeer au sérieux. Ik vond hem een beetje gek. Hij vertelde dingen, vóór de koers, waarvan ik dacht: ‘Hé ventje, wat zeg jij hier nu allemaal? Calme-toi un peu.’ (grijnst) Hij zou dit doen en daar aanvallen... Arro­gant, vond ik. Tot hij dat een paar uur later, in koers, gewoon omzette in de praktijk. Indrukwekkend.”

Schitteren in het groterondewerk is zíjn grote droom. Zie je hem daar op termijn toe in staat?

“Ik maak nog heel even voorbehoud. In het tijdrijden is hij nu al wereldtop, in het middengebergte bij de beteren. Maar het zal me benieuwen hoe hij zich op cols van boven de 2.000 meter uit de slag trekt tegen de Colombiaanse klimwonders. Zij zijn volgens mij de enigen die hem daar pijn kunnen doen. Vooral Bernal is fenomenaal op dat terrein. Maar geen nood: Remco zal er ongetwijfeld hard op werken. Het had leuk geweest om samen te kunnen trainen in Monaco. Toch ben ik blij dat ik hem een verhuis naar hier heb afgeraden. Op zijn twintigste zou ik hem en zijn vriendin geen dienst bewijzen met ze naar hier te halen. Laat ze eerst nog maar wat levenservaring opdoen. Ik ken de relatie met zijn ouders. Die mensen doen enorm veel voor hem. Het is belangrijk om nog even dicht bij hen in de buurt te blijven. Hier zou hij alleen maar verloren lopen en vereenzamen.”

Kom je straks opnieuw thuis bij Lotto-Soudal?

“Zo zou ik het niet omschrijven. Dit is een andere ploeg dan het Omega Pharma-Lotto van acht jaar geleden. Al ken ik het huidige huis natuurlijk wel. Teammanager John Lelangue was bijvoorbeeld mijn ploegleider bij BMC. Kevin De Weert maakte ik mee als renner en bondscoach. Ook met Frederik Willems en Maxime Monfort heb ik nog gekoerst. En twee weken geleden sloot ik een deal af met fietsensponsor Ridley, om het merk ook via mijn eigen ‘Bike Shop’ te verdelen.”

Het heeft de voorbije weken wel serieus gestormd binnen de ploeg. Liefst dertien mensen zochten andere oorden op. Of werden daartoe verzocht.

“De juiste toedracht van die veranderingen ken ik niet. Ik weet niet eens wie precies is vertrokken. Maar verloop heb je altijd in een team, zeker onder een nieuw bewind. Nieuwe bazen, nieuwe vertrouwelingen.”

Laten we dan toch nog maar één keer ‘StriveForFiven’. Milaan-Sanremo, in 2020?

“Ik hoop het. Het is niet onmogelijk, daar ben ik heilig van overtuigd. Als je twee keer op het podium hebt gestaan, kan je ook winnen. Misschien had het dit jaar al gekund. Ik voelde zelf de benen om een resultaat te rijden, maar offerde me 100% op (voor Alaphilippe, die won, red.). Een sterk team in steun blijft de sleutel. Met Lotto-Soudal krijg ik dat ook. De aanwezigheid van Degenkolb en een topspurter als Ewan zorgt ervoor dat de druk over verschillende schouders kan worden gespreid. à la bonheur, dus. Op naar dat ene, ultieme doel.”

Entrainement Philippe Gilbert a Monaco le 26/11/2019 Beeld Photo News
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234