Donderdag 18/07/2019

Interview Peter Sagan

Peter Sagan: ‘Van de Tour geniet je meer thuis in de zetel’

Peter Sagan ziet af op weg naar Mende, vorig jaar in de Ronde van Frankrijk. Hij houdt zijn zesde puntentrui wel vast tot op de Champs-Elysées. ‘Groen is mijn drijfveer.’ Beeld Photo News

Peter Sagan ligt op recordkoers. Met een zevende puntentrui in Parijs rijdt hij Erik Zabel definitief uit het wiel. Daarna zal hij het stilaan wel hebben gehad met die Tour. ‘Ik zou heel graag eens de Giro rijden.’

Een babbel met Peter Sagan (29) houdt altijd wel iets verrassends in. Ook nu. Voor de gelegenheid eens geen hotellobby of ordinair achterafkamertje als interviewlocatie, wel de besloten ruimte van zijn persoonlijke groen-zwarte camper die hem constant achterna reist en waarin hij op de meest hectische momenten tot bezinning komt. Foto's? Sorry, liever niet. Privédomein. Op de flank, boven het klapraam, staat in grote witte letters de legendarische quote van Kurt Cobain: "They laugh at me because I'm different. I laugh at them because they're all the same." We begrijpen snel waarom.

"Best even je schoenen uittrekken", fluistert persattaché Gabriele Uboldi ons nog snel toe bij het bestijgen van het trapje. "Huh? Waarom dan?", vragen we verbaasd. Uboldi, met bezorgde blik: "He kills you!"

Je was even de weg kwijt in de klassieke lente. Is good old Peter Sagan terug?

(leunt pontificaal achterover) "Wel, good old probeer ik altijd te zijn. Maar elk jaar is anders. In de aanloop naar Tirreno-Adriatico, op hoogtestage in de Sierra Nevada, liep ik een maagvirus op. Ook andere renners daar werden plots ziek. Ik verzwakte. Het trainen op grote hoogte moet de impact op mijn lichaam nog hebben versterkt. Het remde me af in de klassiekers. But I'm okay now. Ik voel duidelijk het verschil."

Was het wel een goed idee om de Tour Down Under (Australië) en de Ronde van San Juan (Argentinië) nog eens met een hoogtestage te combineren? Dat moet toch energie hebben gevreten?

"Ik was veel en lang onderweg. Maar ik denk niet dat het daaraan lag. Je kiest niet voor zo'n virus, het overkwam mij gewoon. Ik ben ook maar een mens, geen robot. Maar hey, je hoort me niet klagen."

Viel het je zwaar dat je toen het verschil niet kon maken?

"Als je jezelf niet de beste voelt in de wedstrijden die je het best liggen, is dat mentaal hard, ja. Maar wat kon ik eraan doen? Het ligt alweer heel ver achter me."

Wat deed je in de periode vlak na de klassiekers?

"Herstellen. Eén week zonder fiets en dan weer opbouwen. Ik nam niet echt vakantie. Ik ben al zo vaak de hort op. Als ik dan eens thuis ben, in Monaco, heb ik altijd wel wat werk te doen. Papierwerk. Administratieve dingen."

Heb je dat nodig, zo'n adempauze waarbij je de koers even achter je kunt laten?

"Ik kan het allemaal makkelijk van me afzetten, hoor. Ik race. En als ik finish, klaar ermee. Afleiding genoeg daarna. Ik facetime bijvoorbeeld met Marlon (zijn zoontje, JDK). Een jaar en acht maanden is hij. Hij praat nog niet. Maar hij is kerngezond, groeit als kool, lacht heel veel, loopt rond... Het gaat uitstekend met hem."

‘Tijd om de regenboogtrui na drie drukke jaren aan een andere renner te geven en mijn rust en vrede terug te vinden’, zei je in september 2018 na je opgave op het WK in Innsbruck. Ben je in je opzet geslaagd?

"Niet echt, neen. (lacht luid) Gewone Bora-outfit, Slowaaks kampioenenshirt of regenboogtrui: het maakt niets uit. Ik heb een bepaald imago opgebouwd in het wielrennen en een status verworven die me eeuwig zal blijven achtervolgen. De interviewaanvragen blijven dus binnenstromen. Maar ik kan ermee leven."

De 30 komt in zicht. Je wordt stilaan een oude renner.

"Oudere renner. Het besef dringt wel door dat ik al tien jaar in het profpeloton zit. Uiteraard is er een groot verschil met de Peter Sagan die in 2009 pas kwam piepen. Alles was nieuw voor me. Maar sindsdien is er amper iets veranderd. Veel mensen die ik toen leerde kennen, maken nog steeds deel uit van het milieu. I get used to it. Het is een kleine wereld."

Zeven jaar geleden debuteerde je in de Tour. Wat herinner je je daar nog van?

"Dat ik er heel opgewonden en nieuwsgierig naartoe trok. Inmiddels is het routine geworden, iets wat ik móét doen. Het is mijn job natuurlijk, en ik doe mijn job nog altijd heel graag. Met zijn leuke en minder leuke kanten. Zo'n Tour is best wel stressvol. Drie weken lang moet je 100 procent focussen op de wedstrijd en heb je voor de rest nergens tijd voor. Koers, koers, koers, van 's morgens tot 's avonds. Ik denk dat je er meer van kunt genieten thuis in de zetel, voor tv."

Waarom doe je dat eens niet?

"Omdat het geen optie is. Ik bedoel: ik heb het niet in handen, de ploeg beslist. Ik zou graag ooit eens de Giro rijden. Maar op dit moment is de Tour belangrijker voor mij en voor het team. Misschien past het ook niet echt in mijn schema. Van de klassiekers naadloos de Ronde van Italië in fietsen, zonder rust: het zou geen goed idee zijn."

Hoe kijk jij aan tegen het nieuwe, jonge geweld? Maakt dat het winnen voor jou ingewikkelder?

"Winnen is nooit simpel geweest. Niet tegen de tandem Boonen-Cancellara, niet tegen de renners van mijn generatie en dus ook niet tegen de jongens die er aankomen."

Mathieu van der Poel, om er een te noemen. Verbaasde het jou, wat hij deed in zijn allereerste klassieke voorjaar?

"Wat deed hij misschien? (lacht) Ja, absoluut. Van der Poel is echt goed. Afwachten nu hoe zijn carrière evolueert. Hoe hij omspringt met alle invloedsfactoren: druk, stress, mogelijke ziektes of blessures. Pril succes komt vaak makkelijk en snel. Maar aan de top blíjven is minder evident dan er geraken. Hij heeft het geluk om voor een kleinere ploeg te rijden, die hem toelaat drie verschillende disciplines (veld, mountainbike, weg, JDK) te combineren. Niet dat ik me daar zelf te oud voor voel, maar ik kan en mag het gewoon niet meer. Ongetwijfeld verandert dat ook voor Van der Poel als hij straks de overstap maakt naar een WorldTour-team."

Dit kan voor jou een jaar van records worden: een zevende groene trui in de Tour, een vierde regenboogtrui eind september op het WK in Yorkshire.

(klopt drie keer af op de houten tafel voor zich) "Laat me eerst maar eens beginnen met die groene trui, mijn grote drijfveer in de Tour. Waarom zou ik me anders drie weken afbeulen in Frankrijk? Elke mens heeft het nodig om zichzelf doelen te stellen in het leven. Ook ik."

‘Blij dat ik niet nóg eens tien jaar in het wielrennen zal moeten doorbrengen’, liet je je afgelopen winter in een interview ontvallen. Denk je al weleens na over het leven na de koers?

"Nog niet. Daarvoor ben ik nog te veel coureur. De dag dat ik stop, zal ik eerst en vooral wat afstand nemen. Rusten. Of ik later terugkeer als teammanager of ploegleider? Hmm, het lijkt me wel leuk om mijn ervaring en knowhow door te geven. Maar ik weet niet wat de toekomst brengt. We zien wel."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden