Donderdag 16/09/2021

De schaduwcoachFrederik De Backer

Nooit eerder zag ik een deprimerender openingsceremonie

null Beeld AFP
Beeld AFP

Frederik De Backer ziet wat u niet ziet tijdens het EK. Vandaag: de openingsceremonie.

Van alle dingen die thuishoren op een voetbalveld is een tuba toch het allerlaatste. Ik heb in mijn leven al weleens een fanfare aan de zijlijn zien opdoemen en ja, misschien zelfs, zij het besmuikt, haar versie van ‘Vivan bomma’ meegeneuried, maar als zo’n toeterende stoet bejaarden het krijt overschrijdt en zich ook op het veld begeeft, kun je wel inpakken. Laat die scheenlappen maar in de tas, jongens, en de ref maar aan de toog, want wij geven forfait. Hier wordt niet gewonnen.

Doorgaans worden de epauletten enkel gestreken voor de inhuldiging van een nieuw reclamebord (‘Fijnkost ’t Haantje’, ‘Bouwmaterialen De Doncker’) of voor de laatste wedstrijd van de diepe spits, die er nadien niets van bakt omdat hij te dicht bij de trompettist en zijn hoge si stond en sindsdien sukkelt met zijn evenwicht. Hoeft het dan te verbazen dat zo’n Turk de bal in eigen doel valt?

Nooit eerder zag ik een deprimerender openingsceremonie. Wat voor feest moet voetbal precies zijn, in de ogen van de UEFA-bonzen? Een stoffig orkest, volwassen mannen die met een ballon in de hand het veld op worden gedreven, trommelaars die men de nok van het stadion in hijst… Daar hang je dan, 30 meter hoog, met zo’n kuip tussen de knieën, je af te vragen waar het in je leven is misgelopen. Tribaal geroffel én doedelzakken én een technobeat én gitaren, en als in Finland de afgelopen tweehonderd jaar iemand op een eendenfluitje heeft geblazen, reken dan maar dat dat er ook ergens tussen zit.

Plots komt het witte wief het plein op gebanjerd, stijgen nu ook digitale ballonnen uit het gras op in een resolutie waarvan zelfs een Game Boy niet gaat haperen, en is iemand Andrea Bocelli komen planten. Misschien maar goed dat men Rome voor deze braderie heeft uitgekozen, want was dit Brussel aangedaan, dan stond Garry Hagger nu nóg in de middencirkel.

De Disney-prinses hangt inmiddels te tollen in het zwerk, vastgemaakt aan de tros echte ballonnen, en zweeft vervolgens onder kleurig vuurwerk, buitelend en tuimelend, het stadion en uiteindelijk ook de stratosfeer uit.

En nét wanneer je denkt dat men bij de UEFA cultureel enkel aan zijn trekken komt bij Cirque du Soleil, verschijnen een alweer virtuele Martin Garrix en The Edge van U2, van wie ik me al sinds de late jaren 90 afvraag of hij niet enkel bestaat op een diskette in een rommelige la en waarom de eigenaar die maar niet wil formatteren. En waar The Edge is, is Bono. Deze keer in de vorm van een bruistablet, helaas zonder bijbehorend gesis – dat had de gehoorgang meer behaagd dan ’s mans vocale capriolen. De drie heren staan ergens in een fluogroene kamer te doen alsof ze zich amuseren met iets anders dan hun bankrekening, en ik kijk verbijsterd toe.

Zelden was ik liever een stadion uitgezweefd.

null Beeld DM
Beeld DM

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234