Dinsdag 06/12/2022

InterviewEliud Kipchoge

Marathonlegende Kipchoge: ‘De geest is de chauffeur, het lichaam is de auto’

Een paar dagen na de aanscherping van zijn wereldrecord is marathonloper Eliud Kipchoge in Nederland. De Keniaan beschouwt zijn sport en de zin van het lopen. ‘Ik moet grenzen blijven verleggen.’

Erik van Lakerveld

Eliud Kipchoge denkt even na. Waarom rent hij? “Rennen is leven”, zegt hij. De tweevoudige olympisch kampioen op de marathon is in Den Haag bij verzekeringsmaatschappij NN, zijn sponsor. Hij ontmoet er werknemers en vertelt over zijn wereldrecordrace van afgelopen zondag in Berlijn.

Zijn bijnaam is ‘de filosoof’. Dat is wel te begrijpen, want zijn zinnen verrassen regelmatig. Meer dan eens pareert hij de vragen in het groepsinterview na afloop van de medewerkersbijeenkomst met een wedervraag. Hij vat het eerder op als dialoog dan vraaggesprek. Toch is de Keniaan niet echt een praatgraag type. Tijdens interviews zit hij niet in zijn comfortzone, geeft hij toe. De meeste van zijn antwoorden houdt hij beknopt. Hij laat stiltes vallen en formuleert soms raadselachtig. Zo ook op die vraag waarom hij doet wat hij doet. “Als je rent ben je vrij, vrij in deze wereld.”

In de Duitse hoofdstad liep Kipchoge onder perfecte weersomstandigheden, windstil en een graad of dertien, naar 2u01:19. Hij was precies een halve minuut sneller dan vier jaar geleden in dezelfde stad. Tot halverwege leek hij zelfs op weg naar een tijd onder de twee uur, een bijna magische grens voor marathonlopers. Kipchoge is de enige atleet die deze barrière al eens slechtte, zij het in heel andere omstandigheden. In oktober 2019 liet hij zich in Wenen door een groep tempomakers die steeds ververst werd uit de wind houden op een speciaal uitgekiend circuit. Een eerdere poging in Italië in 2017 mislukte met 2u00:25, maar in Oostenrijk snelde hij naar 1u59:40. De tijd werd niet erkend als wereldrecord omdat het spel met de tempomakers tegen de reguliere wedstrijdregels is.

Hoe verhoudt die tijd uit Wenen zich voor jou tot het wereldrecord in Berlijn?

“Voor mijzelf is mijn persoonlijk record 1u59:40. Mijn tijd uit Berlijn zie ik als de derde tijd die ik ooit heb gelopen. Er zijn nu eenmaal regels en reglementen en dat is ook goed. Hierdoor heb ik welbeschouwd twee records: een historisch record en een wereldrecord.”

De laatste jaren worden marathons dankzij technische snufjes in het schoeisel steeds harder gelopen. De koolstofplaat en schuimzool bieden de lopers een voordeel. Hoe vind je dat?

“Technologie is goed. Om voorwaarts te gaan is belangrijk. En er komt nog meer aan. Het leven verandert, de wereld beweegt. Ik geloof dat mensen met verandering altijd beter af zijn.”

In sommige sporten is de technologische vooruitgang sterk ingeperkt: zwemmers mogen geen pakken met drijfvermogen aan, wielrenners moeten een driehoekig frame berijden. Ook schoeisel is aan regels gebonden. Pleit jij voor absolute technologische vrijheid?

“Nee. Het is goed dat er regels zijn. Het gaat erom dat je binnen de regels beweegt. Dan zal er evolutie zijn.”

Je vertelde eerder dat de moderne schoenen het herstel bevorderen. Kun je daardoor ook meer marathons per jaar lopen?

“Nee! Ik geloof erin dat je maximaal twee marathons van hoge kwaliteit kunt lopen in een jaar, ook op moderne schoenen. Het lichaam en de geest hebben tijd nodig om te herstellen. De geest is doorgaans als eerste er weer bovenop. Dat moet ook. De geest is de chauffeur, het lichaam is de auto. Pas als de chauffeur fris is, heeft het zin om aan de auto te sleutelen.”

In een zaaltje van het NN-hoofdkantoor heeft Kipchoge zijn verhaal gedaan voor een groep werknemers van het bedrijf. Zijn voornaam staat in grote letters met gloeilampen tegen een van de wanden. De marathonloper staat in een hoekje handtekeningen uit te delen en lacht bij elke selfie die er wordt genomen. Achter de rij is hij nauwelijks zichtbaar. Met zijn 1,67 meter verdwijnt hij bijna tussen de lange Nederlandse lijven.

In weer een ander zaaltje, met een groepje journalisten, gaat er een enorme rust uit van hem uit. Hij praat kalm, reageert nauwelijks als hij per ongeluk zijn glas aanstoot en er een plons thee over de rand op het tafelblad golft. Onverstoorbaar vertelt hij door over zijn routines. Dat hij altijd drie uur voor een wedstrijd havermoutpap eet. “Met honing en banaan.” En dat hij in die thee altijd twee suikerklontjes doet, want koolhydraten zijn onmisbaar voor een duursporter. Te veel eten is voor hem geen gevaar, weet hij. “Ik kan met mijn kind gerust frieten eten.”

Zevenendertig jaar is hij, maar de tijd lijkt nauwelijks vat op zijn lichaam te hebben. In 2003 al werd hij wereldkampioen, toen op de 5.000 meter op de atletiekbaan. Een jaar later pakte hij brons op die afstand op de Spelen. In 2008 eindigde hij één treetje hoger in Peking: tweede. In 2013 liep hij zijn eerste marathon, in Hamburg. Hij won en wist dat dit een afstand was die hem op het lijf geschreven was. In de negen jaar die erop volgden won hij nog veertien keer, waaronder de olympische titelstrijd in 2016 en 2021. Slechts tweemaal ging hij van start bij een marathon en zegevierde hij niet, een ongekende score.

Je bent een van de grootste uithangborden van de atletiek. Is dat een rol waar je je bewust van bent?

“Absoluut. Ik houd ervan om mijn sport te verkopen op een positieve manier, om aan mensen te laten zien dat het beoefenen van een sport die je bevalt de enige manier is om fit te blijven. En ik denk dat deze sport de goede kant opgaat. De hele wereld kijkt naar marathons, op alle continenten worden marathons gelopen.”

Je bent bijna 38 en loopt alsmaar sneller. Heb je veranderingen in je training doorgevoerd die tot dit nieuwe wereldrecord hebben geleid?

‘Nee. Ik heb me voorbereid zoals altijd.’

Is het niet saai om jarenlang dezelfde trainingsaanpak te volgen?

“Weet je, die herhaling leidt tot succes. Het kan saai lijken, de dingen die je doet, maar die brengen je wel verder. Ik herhaal met een doel voor ogen.”

Welke doelen heb je nog?

“De Olympische Spelen van Parijs.”

En dan? Hoelang ga je nog door?

“Hoelang blijf jij nog schrijven? Mijn lichaam zal dicteren wanneer het tijd is om te stoppen. Nu voelt mijn lichaam in training soms anders, maar verder is mijn lichaam hetzelfde. Ik ben nog altijd dezelfde Eliud. Ik ben nog altijd zwart. Zoals ik het zie, moet ik grenzen blijven verleggen.”

Voel je dan niet dat je ouder wordt?

“Natuurlijk. Maar mijn lijf heeft nog zoveel kracht. Als mijn lichaam en geest de trainingen niet meer aankunnen, dan pas is het tijd om te stoppen. Maar ook dan is het belangrijk om actief te blijven. Wie niet actief is, kan nooit succesvol zijn en is verloren. Daarom zijn zoveel mensen verdwaald. Na mijn professionele loopbaan zal ik marathons blijven lopen. Misschien ga ik wel alle stadsmarathons doen, van Shanghai tot alle andere plekken op de wereld.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234