Vrijdag 17/09/2021

AchtergrondRomelu Lukaku

‘Laat ze maar praten’: nooit was Lukaku grootser, geliefder en crucialer

Het zweet druipt van Romelu Lukaku's hoofd tijdens de laatste training in Tubeke. Beeld BELGA
Het zweet druipt van Romelu Lukaku's hoofd tijdens de laatste training in Tubeke.Beeld BELGA

Nooit was hij grootser, geliefder en crucialer. Romelu Lukaku moet ons de komende vier weken naar de finale schieten. Vanavond staat hij in het land waar het voor hem echt begon als international: Rusland.

1. Het visitekaartje

Ruim tien jaar is het intussen geleden dat de Rode Duivels een oefenwedstrijd speelden in Rusland. Een nawee van het huwelijk met bondscoach Dick Advocaat, die België wel heel snel inruilde voor een lucratieve deal met de Russen.

Wanneer de nationale ploeg in de herfst van 2010 onder Georges Leekens opnieuw samenkomt, stapt ook Romelu Lukaku het vliegtuig op. De zeventienjarige spits is op dat moment de sensatie in België. Hij zou twee maanden later tweede eindigen op het Gala van de Gouden Schoen, na zijn maatje Mbark Boussoufa.

Bestemming die 17de november: Voronez, een stad in het zuidwesten van Rusland. Maar omdat het vliegtuig van de Rode Duivels te groot blijkt om daar te landen, wacht hun een tussenstop in Moskou om daar over te stappen in een kleiner model.

Lukaku zal die dag, samen met de rest van de delegatie, uiteindelijk negen uur vastzitten op de luchthaven want Moskou mogen ze niet binnen – Russen en papieren. Finaal brengt een aftandse Tupolev onze Duivels naar Voronez, een toestel dat volgens verschillende inzittenden rammelde en daverde langs alle kanten. Amper twee weken later zou diezelfde Tupolev neerstorten.

Het is al vier uur ’s nachts als de Belgen in een vergaan hotel in Voronez neerstrijken. Een uur of drie moet Lukaku die nacht hebben geslapen, maar dat houdt hem niet tegen om in het Centralniy Profsoyuz-stadion zijn visitekaartje af te geven met zijn eerste twee goals als international.

De eerste, op pass van Eden Hazard na een blunder van Igor Akinfeev, is na al die jaren nog steeds een van zijn gemakkelijkste doelpunten. Bij de tweede schudt Lukaku na een lange cross van Jan Vertonghen enkele Russen knap van zich af.

Een internationale topspits is geboren.

Romelu Lukaku scoort tegen Rusland op 17 november 2010. Beeld Photo News
Romelu Lukaku scoort tegen Rusland op 17 november 2010.Beeld Photo News

2. Zijn overtuiging

Wanneer Lukaku acht jaar later opnieuw met de Rode Duivels naar Rusland vliegt, moet alles wijken voor de ultieme bekroning. Zo besluit hij zelfs om even geen foto’s meer te posten op Instagram. “Time to focus", verstuurt hij nog snel.

Niet dat Lukaku zich ooit van de wijs heeft laten brengen. Kritiek legt hij al heel zijn carrière fijntjes naast zich neer. “Laat ze maar praten”, redeneert ‘Big Rom’, altijd overtuigd geweest dat hij op een dag een van de beste spitsen ter wereld zou worden.

Gaandeweg voelt Lukaku de perceptie veranderen. De appreciatie neemt steeds meer toe. Waar velen zich destijds nog stoorden aan zijn zelfverzekerde interview dat hij op zijn sofa gaf aan Gilles De Bilde, waarin hij geamuseerd stelde dat hij bij de nationale ploeg geen concurrentie had, is iedereen het daar intussen mee eens.

Lukaku is in de zomer van 2018 al onze recordspits aller tijden als hij aan ‘Missie Moskou’ begint met twee goals tegen Panama en evenveel doelpunten tegen Tunesië. Artikels over een mogelijke topschutterstitel blijven niet uit. Maar Lukaku vertoeft in een andere mindset. Wanneer hij aan de vooravond van de historische kwartfinale tegen Brazilië – relaxed met zijn zwarte pet op – voor de internationale media verschijnt, klinkt het resoluut: “Voor een kwartfinale speel je geen WK.” Om niet veel later te verrassen met een ode aan Neymar in vloeiend Portugees. En de dag nadien met een geweldige actie mee voor dé stunt te zorgen.

Een wereldvedette is geboren.

3. De voorvechter

Sint-Petersburg, najaar 2019, aan de vooravond de EK-kwalificatiematch tegen Rusland. Met een lederen toilettasje met daarop zijn initialen stapt Lukaku breed glimlachend de perszaal binnen, als de man in vorm bij Inter en steeds meer als het uithangbord van de Rode Duivels. Iedereen wil tijdens dat kwartier iets van hem weten. Over zijn band met Antonio Conte en Roberto Martínez: “Het is geen kwestie van affectie. Ik wil gewoon dat een trainer eerlijk tegen me is wanneer het moet en zeker wanneer het slecht gaat. Ik wil niet dat hij zegt: ‘Je bent goed bezig, je bent goed bezig’, als ik weet dat het niet zo is. Dan ga ik geen vorderingen maken.”

Zijn honger is een kenmerkende karaktereigenschap geworden. “We hebben geen genade”, grijnst hij nog tijdens die persconferentie. “Het maakt niet uit tegen wie we spelen.” Een prijzenkast dient gevuld te worden. Die van hem oogt nog veel te leeg naar zijn goesting.

Vierentwintig uur voor hij eigenhandig voor de 0-4 zou zorgen tegen Rusland valt op dat zijn stem steeds zwaarder weegt in het internationale voetbal. Wanneer een Russische journalist polst naar het racisme waarmee Lukaku werd geconfronteerd in zijn eerste jaar in Italië haalt de spits uit. “De Serie A en de UEFA moeten daar gewoon strenger op reageren. We kunnen wel allemaal de boodschap ‘No to racism’ omhooghouden en verkondigen, maar als er geen actie wordt ondernomen heeft het geen zin.”

Een voorvechter is geboren.

Even stretchen met zijn broer Jordan Lukaku in Sint-Petersburg. Beeld BELGA
Even stretchen met zijn broer Jordan Lukaku in Sint-Petersburg.Beeld BELGA

5. De top vijf van de wereld

De teller staat intussen op zestig. Hij troeft daarmee wereldsterren als Lewandowksi, Messi en Ronaldo af; niemand scoorde sneller zo veel goals voor zijn land.

Lukaku is anno 2021 wat hij al die jaren heeft nagestreefd: een van de beste centrumspitsen ter wereld. Op handen gedragen in Milaan, geliefd in eigen land. Er wordt allang niet meer gegniffeld bij een mindere controle.

Niets heeft ‘Big Rom’ in zijn weg naar succes aan het toeval overgelaten. IJsbaden, een zuurstoftank bij hem thuis, herstelbotten… Elk detail telt. Cristiano Ronaldo en Robert Lewandowski redeneren net hetzelfde. “Ik top drie in de wereld wat betreft de spitsen? Neem top vijf”, glimlacht hij tijdens het programma Deviltime op VTM.

Aan zelfvertrouwen geen gebrek. En met Thierry Henry, zijn maatje, opnieuw rond zich zal dat alleen maar toenemen.

Martínez in de zomer van 2016, bij zijn aanstelling als bondscoach, na het debacle onder Marc Wilmots op het vorige EK. “Ik wil Romelu zien evolueren tot de topspits die hij kan worden.”

Een internationale topspits is hij al. Een wereldvedette ook. En een voorvechter. Wordt straks ook een Europees kampioen geboren?

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234