Maandag 20/09/2021

AnalyseItalië

Italië slaat weer aan het twijfelen na nipte zege tegen Oostenrijk

Chiesa viert de openingsgoal van de Italianen. Beeld AP
Chiesa viert de openingsgoal van de Italianen.Beeld AP

De vragen en de kopzorgen zijn terug. De discussies over de beste basisploeg van Italië evenzeer. De counterpressing van Oostenrijk duwde de Squadra zestien dagen terug in de tijd. Een verhaal over snelheidsmachine’s, Chiesa en pijnstillers.

“Mitt a Chiesa!” In algemeen Italiaans zou het eigenlijk ‘Metti a Chiesa’ moeten zijn. Een verbasterde oproep in een dialect uit Bari rolde zaterdag over virtuele tijdlijnen. En ongetwijfeld schreeuwden honderden anderen in Italiaanse huiskamers het naar hun televisie, toen de de regisseur een geagiteerde Roberto Mancini in beeld nam.

Zijn stijlvolle kostuumjasje ging uit. De Squadra was niet de frivole Squadra uit de groepsfase, waar de tegenstand van een bedenkelijk niveau was. Italië kreunde tegen de energieke Oostenrijkers. Flirtte met de uitschakeling. En de bondscoach talmde lang om in te grijpen. Onvrede borrelde bij supporters: “Gooi Federico Chiesa er toch op, man.”

Die ‘mitt a...’ gaat al minstens zeventien jaar mee. Lang voor ‘viraal gaan’ een begrip werd, ging de oproep in Zuid-Italië rond. ‘Mitt a Cassano’, bedoeld voor Antonio Cassano, de populaire en controversiële wonderboy bij Italië begin deze eeuw. De uitdrukking vond gaandeweg haar plaats in de voetbaltaal, geholpen door het zwak dat Italianen altijd te lijken hebben voor die ene bankzitter.

De Cassano van toen, de Lorenzo Insigne van enkele jaren geleden, is nu Federico Chiesa. In de verlengingen zette de aanvaller van Juventus die slagzin nog wat kracht bij met de bevrijdende treffer. Staat hij vrijdag in München niet in de basis, zal Mancini het mogen horen. De trainer mag terug naar het bord. Keuzestress. Berardi of Chiesa is heus niet het enige vraagstuk dat hij straks moet oplossen.

Vergeet de recordreeks van 31 wedstrijden op rij zonder nederlaag die dit Italië sinds zaterdag op zijn palmares heeft staan, de strafste in meer dan 80 jaar. Vergeet die andere mijlpaal die op Wembley in de grond werd geklopt: die 1.168 minuten zonder tegendoelpunt. Vrijdag wordt de eerste test voor Italië in drie jaar tijd. Sinds de start van zijn ongeslagen run heeft de Squadra slechts twee landen uit de huidige top 20 van de FIFA-ranking in de ogen gekeken: Portugal en Nederland. Pas dan zal blijken hoe goed dit team eigenlijk is.

De chaos in Londen was een wake-upcall. De machine van Mancini draait, zo bleek in de groepsfase, op zijn best als die in zesde of zevende versnelling staat. Op een snelweg met weinig verkeer. Ze lijkt een gelijkaardig probleem te hebben als een Ferrari in de zone 30. Een slim geconstrueerde en sexy bolide, maar een levende hel als er verkeersdrempels op de weg verschijnen. Arme voorbumper.

Als het traag gaat, mist een elftal voorlopig die ene magische toets om een uitweg te vinden. “We wisten dat deze match moeilijker kon zijn dan een eventuele kwartfinale”, merkte Mancini pienter op. Hij had in de aanloop ook de counterpressingstats van Oostenrijk bestudeerd. Geen ploeg zat in de groepsfase zo kort op de tegenstander als de wespen van Franco Foda. De Duivels of de Portugezen weten wat te doen. Breek het tempo en geef ze geen ruimte. Leg drempels.

Sinds de nare ervaring in de bebouwde kom van Wembley woedt er in televisiestudio’s en op sociale media weer een debat over wie Mancini vrijdag moet opstellen. Dezelfde vragen die al voor dit toernooi gesteld werden, maar die in de euforie van de groepsfase plots niet meer relevant waren. Wat is nu de beste elf van Team Italia? Waarom blijft hij vasthouden aan Berardi (ondanks twee keer beslissend in de groepsfase)? Waarom krijgen we de beste Immobile maar niet te zien (twee goals in de groepsfase)? Waarom moest Locatelli plaatsruimen voor Verratti (de PSG-middenvelder was in de campagne samen met Jorginho een van zijn untouchables)? Waarom mag Insigne altijd blijven staan?

Dat er voor elke positie een beter alternatief beschikbaar lijkt te zijn, is een van die kopzorgen die Mancini er graag bij neemt. Een pijnstiller die niet eens bitter smaakt. Voor elke onderdeel heeft een wisselstuk. Matteo Pessina, die door blessurelast last minute bij de selectie kwam, scoorde vier keer in zijn laatste acht interlands. Twee daarvan op dit EK. Op Wembley schoot zijn bank Mancini ter hulp. Een weelde die niet elk land heeft.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234