Wielrennen

Is het Belgisch wielrennen met Remco Evenepoel vertrokken voor nog vijftien knotsgekke jaren?

Remco Evenepoel pakt unieke regenboogdubbel na zot WK junioren

1 Remco Evenepoel. © BELGA

Kansloos achterblijven in een valpartij en na een onwaarschijnlijke remonte toch nog winnen? Het is enkel de allergrootsten gegeven. Remco Evenepoel (18) is er één (in wording). Voeten op de grond nu, keihard blijven werken en... o, wat gaat het Belgische wielrennen fantastische tijden tegemoet.

Hamvraag bij aanvang van het weg-WK was niet óf Remco Evenepoel zijn tweede wereldtitel in drie dagen zou veroveren. Wel met hoeveel voorsprong hij dat zou doen. Wielerflits had er op zijn site zelfs een poll voor gelanceerd. 'Met meer dan vijf minuten? Minder dan vijf minuten? Of niet?' Overbodig eigenlijk, die laatste optie. En toch.

Uitgeteld, leek Evenepoel na 72 kilometer. Massale crash op de tweede rij van het peloton en ja hoor: daar lag hij. (Even) nerveus. Straaltje bloed uit de linkerelleboog. Wanhopig speurend naar hulp. Schreeuwend om een nieuw achterwiel. Game over, denk je dan. De onvermijdelijke vloek van het rugnummer 13.

Niet dus. Want een junioren-WK is een wielerwedstrijd over 132,8 kilometer, met een rotnerveus verloop, een Italiaan en een Duitser die ruim anderhalve minuut wegfietsen, 157 andere jongens die naar adem happen en op hun moeder roepen en... op het einde wint Remco Evenepoel. Met de steun, het moet gezegd, van een weergaloos Belgisch team waarin alle pionnen de kopman beurtelings op sleeptouw namen.

Plan B

De harde kern van 'R.EV 1703' moest even geduld oefenen. Maar zag zijn held alsnog soleren. In de laatste twintig kilometer smeerde Evenepoel de moedige Mayrhofen nog 1.25 aan. "Als plan A niet kan, moet het maar met plan B."

Crazy. Anders en beter kan je dit WK niet omschrijven. Evenepoel acteerde er naar, in de slotfase. Door het dolle heen. Zwaaiende armen, ruim voor de finish al. Spelen met de camera. Shirt vastgrijpen: 'Kijk eens, België!' Het GOAT-gebaar van Cristiano Ronaldo: handje over de kin. 'Greatest Of All Time', hij? Als junior wel ja, met deze unieke WK-dubbel. Bonkende vuisten op de borstkas, drie keer links, drie keer rechts, de perfecte Sagan-imitatie. En dan, net voor de eindstreep, uit het zadel, innige kus op zijn Specialized S-Works en dat ding triomfantelijk de hoogte in. Nys (in zijn eigen GP) en Gilbert (in de Ronde van Vlaanderen) deden het hem ooit voor. Evenepoel maakte de aanwezige Belgen gek. Voor zover het al niet waren.

Far too much, vond u? Ach. Plaats het onder de noemer 'jeugdig enthousiasme'. Hoe waren we zelf op 18? Zot zijn doet geen zeer. Bon, de GOAT-move was op de limiet. Maar hey, ingefluisterd door zijn beste vriend. 'Je durft niet?' Moet je deze Evenepoel geen twee keer zeggen. Voor de rest landde het fenomeen na de tranen van emotie toch weer met beide voeten stevig op de grond. "Wereldkampioen ben ik nu, vandaag, bij de junioren. (Nog) niet voor het leven." En voor wie per se bleef aandringen: "Ik ben nog lang geen nieuwe Merckx. Ik heb nog een hele lang weg af te leggen."

Naar een McDonald's, hunkerde Evenepoel vooral nadat hij al zijn ploegmaats op het podium had geroepen. "En dan naar een beetje rust. Mijn lichaam heeft het nodig na een lang en slopend seizoen. Mijn hoofd ook."

Net als dinsdag na de tijdrit waren de eerste knuffels voor zijn ouders. En natuurlijk zijn vader Patrick en moeder Agna trots op hun dubbele wereldkampioen. "In alle hectiek blijft Remco in de eerste plaats gewoon mijn zoon", zei een stralende Patrick Evenepoel.

Blijdschap, trots, opluchting: alle verwachte emoties passeerden de revue. "Ik denk dat we er vandaag iets meer van hebben kunnen genieten", zei mama Agna. "Tijdens de tijdrit kregen we zo weinig info waardoor het de hele tijd spannend bleef. Vandaag heeft Remco ons ook doen afzien met die val, maar ik was iets rustiger. Ik ben zo blij voor hem: dit is zijn verdienste. Dit jaar is zo mooi, het mag blijven duren."

"Toen Remco weer op zijn fiets zat, zag ik meteen dat het goed was", beleefde Patrick de finale opnieuw. "Zijn trapfrequentie lag heel hoog, boven de honderd. Hij had speciaal een kleiner verzet laten plaatsen, een 36 vooraan, om soepel naar boven te kunnen rijden. Dat hij in de achtervolging van groepje naar groepje kon rijden, was ook een voordeel."

Met de dubbele WK-titel sluit Evenepoel zijn jeugd af. Volgend seizoen wordt hij prof bij QuickStep Floors. Een grote stap. Mama Agna: "Maar ik heb er een goed gevoel bij. Als Patrick Lefevere zegt dat hij je zoon gaat beschermen als zijn eigen zoon, is dat een hele geruststelling."

Orkaan

De hype is nu al extreem, maar Evenepoel beseft dat er de komende dagen, weken, maanden, jaren, nog een orkaan op hem afgedenderd komt. "Goed dat ik een groep mensen rond me heb die dat perfect zullen managen en bepalen wat goed en slecht voor me is. Zelf ben ik er mentaal klaar voor, dat toonde ik vandaag na de crash. Of ik bang ben om niet aan de hoge verwachtingen te kunnen voldoen? Ik heb de mijne en alleen díe moet ik inlossen. Ik focus louter op mezelf en het pad dat ik wil bewandelen. Niet op wat andere mensen me proberen aan te praten."

Oproep: laten we met zijn allen ongelooflijk hard wensen dat dit verhaal blijft duren. En dat we met Evenepoel vertrokken zijn voor op zijn minst nog vijftien knotsgekke jaren. Let him entertain us!

nieuws

zine