Zondag 09/05/2021

AnalyseItaliaanse titel

Inter mag voor het eerst in decennium Italiaanse titel vieren

De supporters van Inter vieren de titel op de Piazza del Duomo. Beeld EPA
De supporters van Inter vieren de titel op de Piazza del Duomo.Beeld EPA

De landstitel van Inter draagt de signatuur van zijn regisseur, Antonio Conte, en de voet- en vingerafdrukken van Romelu Lukaku. Hij is niet langer die spits van ‘net niet’. ‘Big Rom’ is nu écht big.

We kunnen er niet omheen. Even gaan we terug naar Keulen, 21 augustus 2020. Naar de Europa League-finale tussen Sevilla en Inter (3-2). Naar de puinhoop die ‘Big Rom’ er nalaat. In die finale dwingt hij zelf een strafschop af. Hij scoort de opener, maar mist in de tweede helft een unieke kans en devieert een omhaal domweg in eigen doel. In een fractie is de held plots weer schlemiel. Op sociale media is hij weer een spotprent, ondanks een fantastisch seizoen.

De medailleceremonie slaat hij zelfs over. Lukaku: “Ik kon gewoon niet. Ik dacht: sorry, fuck this. Ik heb al te veel van die momenten van ‘net niet’ gehad.”

Hij kan de ontgoochelingen uit zijn hoofd opsommen. Geen enkele bijdrage in de Champions League-triomf van Chelsea in 2012, wegens niet eens geregistreerd op de spelerslijst. Amper twee minuten meegedaan in de FA Cup dat jaar: hij rekent hem niet tot zijn prijzen.

null Beeld REUTERS
Beeld REUTERS

Een gemiste penalty in de Europese Supercup in 2013: verloren. Een gemiste strafschop in de halve finales van de FA Cup met Everton tegen Man United in 2016: verloren. De halve finale op het WK in Rusland tegen Frankrijk: verloren. De halve finale van de Coppa Italia met Inter tegen Napoli in 2020: verloren. De Serie A in 2020: op één punt gestrand van Juventus. Die Europa League-finale: verloren.

Vier tot vijf dagen duurt het voor hij weer spreekt na die finale in Keulen. Hij heeft tijd nodig om alles een plaats te geven. Het is tijdens die zelfreflectie dat Lukaku nieuwe energie vindt. Teleurstellingen als brandstof voor succes. “Op een dag stond ik op en zag ik het licht”, zei Lukaku. “Alleen door te lijden kan je beter worden. Een triomf is een gevecht. Een brandend verlangen naar succes en verlossing. Ik wil voor de titel gaan.”

Na elf jaar zonder prijs, voor Inter en voor hem, is er zondag een last van hem af gevallen. Kampioenenfeest vanuit de zetel. Inter won zaterdag van Crotone (0-2), Atalanta verspeelde punten. De scudetto is de bekroning voor de evolutie die Lukaku heeft doorgemaakt. Gedreven door revanche en een sterk rechtvaardigheidsgevoel heeft hij zich tussen de wereldtoppers gezet.

null Beeld EPA
Beeld EPA

De twijfels heeft hij geleidelijk aan doen verstommen. Steeds minder hoort hij de ‘ja maar’ die hij hem zoveel frustraties heeft bezorgd. Nu mogen ook de ‘net niet’-argumenten weg. Die Italiaanse titel neemt nooit iemand hem nog af. Die draagt zijn gezicht. Zijn signatuur.

Op San Siro is vorige week een (gesponsorde) schildering op een muur geverfd om zijn meest invloedrijke speler te eren. Groots is er het respect vanaf dag één. In de Hall of Fame van Inter vervoegt Lukaku nu Zanetti, Bergomi, Altobelli, Zenga, Vieri, Ronaldo, Stankovic, Sneijder, Materazzi, Eto’o en co. Kampioenenmaker voor altijd.

Transformatie Lukaku

De eerste Belg met een volwaardige Serie A op zijn palmares, die handvol minuten van Daouda Peeters in de campagnes van Juve (2020) en Ibrahim Maaroufi (2006) bij Inter ten spijt. Dit is van een andere proportie. Hun naam verschijnt gemiddeld geen zes keer per dag op de website en in de papieren versie van La Gazzetta dello Sport, de roze sportkant. Hij is dé vedette in Italië naast Ronaldo en Zlatan.

Het is al vaker gezegd: in Milaan zijn alle puzzelstukjes voor Lukaku op de juiste plaats gevallen. Een stad en een club waar hij eindelijk liefde en waardering heeft gevonden. Een warme familie, met ploegmaats die hem meteen in de armen sloten en aan het hoofd een trainer naar zijn hart. De strenge vaderlijke hand van Antonio Conte, in wie Lukaku zichzelf herkent.

null Beeld AP
Beeld AP

Conte verdient enorm veel krediet voor de transformatie die Lukaku heeft ondergaan. Een eendimensionale spits is er een machine geworden. Het heeft heel wat scheld- en schaafwerk gekost. “Conte is hard geweest voor mij”, zegt Lukaku altijd. Vanaf dag één staat hij op een strikt dieet, afgemeten op zijn spierbouw. Mag hij de gymzaal niet meer in om gewichten te heffen, maar moet hij focussen op soepelheid en explosiviteit. Op tactisch en technisch vlak stelt Conte ook zware eisen.

Lukaku: “De eerste drie maanden heeft hij mij constant met de rug naar doel laten trainen, met Ranocchia hijgend in mijn nek. Telkens ik de bal kwijtspeelde of te ver van mijn voet liet springen, moest ik opnieuw beginnen.”

Oefening baart kunst. Volharding en vertrouwen doen de rest. Vandaag is de balcontrole van Lukaku onherkenbaar. Hij loopt intelligenter, kiest slimmer positie. En hij kan verdedigers op verschillende manieren op de zenuwen werken. Niet alleen meer op snelheid, kracht en agressie. Hij heeft er enkele dimensies aan toegevoegd. De Serie A is de Premier League niet. Een tragere, berekendere competitie, niet die high-speed flipperkast waar de ene tegenaanval door de andere wordt gecounterd. Lukaku heeft er zijn voordeel uitgehaald.

Assistkoning

De aanval van Conte draait helemaal rond Lukaku, geassisteerd door spitsbroer Lautaro en foeriers Hakimi, Barella en Eriksen. Achterin houdt een stevige defensie met De Vrij, Skriniar, Bastoni en keeper Handanovic de deur dicht. Omschakelen maar. Hij krijgt veel ballen van zijn ploegmaats, maar geeft er nog meer terug. In het spel van Inter is hij meer geworden dan aanspeelpunt alleen. Een completere spits. Hij zakt vaak diep terug om de bal op te eisen, om van daaruit weer af te spelen of om op te rukken met de bal aan de voet.

Bovendien heeft hij nooit zoveel kansen gecreëerd als nu, bijna dubbel zoveel als bij Man United. Dat hij ook de assistranking in de Serie A leidt met tien aangevers is geen toeval. Lukaku’s return afwogen per speelminuut is zijn hoogste ooit sinds hij ergens vast basisspeler was. Om de 127 minuten maakt hij een doelpunt, om de 86 is hij beslissend. In de Serie A waren zijn goals en assists elf keer resultaatbepalend. Van Fiorentina, over Napoli, tot AC Milan en Lazio.

In de Serie A kan niemand zo’n cijfers voorleggen. In de vijf topcompetities doen enkel Robert Lewandowski (betrokken bij 42 goals), Lionel Messi (bij 35 goals), Harry Kane (bij 34 goals) en Kylian Mbappé (bij 32 goals) momenteel nog beter. Mooi gezelschap.

Nog één keer gaan we terug naar eind augustus. Die ene ochtend flitst plots volgende gedachte door het hoofd van Lukaku: “Je kan verliezen, maar je kan ook leren om te winnen.” In Keulen heeft hij zijn laatste lesje geleerd. Sinds die titel met Anderlecht in 2010 is Lukaku eindelijk loser af.

Vanuit het raam van zijn appartement zong de koning van Milaan zondagmiddag voor de massa: “campioni, campioni, olé, olé, olé.” Wat hij in februari tijdens de Milanese derby schreeuwde, heeft hij nu waargemaakt: “I’m the f*cking best. Io. Io. Te l’ho detto, cazzo. Ik ben de beste. Ik. Ik. Ik heb het je toch gezegd, verdomme.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234