Zaterdag 04/12/2021
Hans Vandeweghe. Beeld DM
Hans Vandeweghe.Beeld DM

ColumnHans Vandeweghe

In vele gevallen haalt sport het beste boven in de mens, maar voetbal is daar die ene grote uitzondering op

Hans Vandeweghe is sportjournalist bij De Morgen.

Het rapport van de Rode Duiveltjes stond in een zondagskrant. Drie spelers met grote onderscheiding, vijf spelers met onderscheiding, zes met voldoening. Bij die laatsten ook Eden Hazard. Beroepsvoetbal als beroepsonderwijs. Komen ze naar het examen, schrijven ze hun naam (met of zonder fouten) en maken ze niet te veel kabaal in de les, het maakt niet uit of ze wat presteren, geef hun de helft van de punten.

Nu we deze onzaligheid hebben gehad, is het alleen nog uitkijken in welke mate de laatste drie wedstrijden van dit Europees kampioenschap zullen bijdragen tot de verspreiding van de deltavariant doorheen Europa. Als iemand zich afvraagt hoever Koning Voetbal zich verheven acht boven de maatschappij en waarmee die sport allemaal wegkomt, is dit het beste voorbeeld.

De rest van de zomer gaat het over echte sport, niet langer over multimiljonairs van 300.000 euro per week die voor de wedstrijd knuffelen als ware het broers herenigd na een diaspora van jaren, waarna ze elkaar enkele minuten later met de glimlach verrot schoppen of een kaart of een strafschop aannaaien. In vele gevallen haalt sport het beste boven in de mens, maar voetbal is daar die ene grote uitzondering op.

De Tour dan maar. Gisteren is Primoz Roglic uit de Tour gestapt. Tien procent van zijn linkerzijde was na een val in de derde rit aan het asfalt blijven kleven. Roglic stapte op zijn fiets en kwam nog binnen de minuut van Tadej Pogacar aan. Idem in die rit voor Geraint Thomas, die zijn schouder uit de kom viel, waarna de dokter dat gewricht ter plekke weer in de kom duwde en Thomas verder kon. Hij verloor 26 seconden. Als Roglic en Thomas voetballers waren geweest, waren ze al naar de dichtstbijzijnde IC-unit afgevoerd en had hun supportersclub-met-perskaart al gewag gemaakt van carrièrebedreigende blessures.

Alsof die eerste week nog niet genoeg spektakel had opgeleverd, kregen we vrijdag een van de boeiendste kijkstukken van de laatste jaren in een grote ronde voorgeschoteld. Wout van Aert die de gele trui probeerde af te nemen van Mathieu van der Poel, waarna ze met hun tweeën voorop geraakten, voor eeuwig en altijd veroordeeld tot elkander. Heerlijke quote van Van Aert: “Als je achterom kijkt, weet je niet of je in de cross van Ruddervoorde dan wel in de Tour zit.” Ooit worden ze vrienden, onthou deze woorden, maar nu nog even niet.

Toen hij gisteren achterom keek, was hij verweesd. Van der Poel was niet van start gegaan. Dat is vroeger dan verwacht, maar de eerste week was dan ook pittiger dan verwacht. Vreemd dat een ex-renner als Karsten Kroon (tijdens de Giro op Eurosport) niet meeging in de suggestie dat Van der Poel nooit een hele Tour zou rijden, terwijl het de logica zelf was. Meteen het bewijs dat sommige (ex-)sporters weinig benul hebben van hun eigen sport.

De Sloveen Tadej Pogacar is bezig aan een grootse solo naar Le Grand-Bornand. Beeld ANP
De Sloveen Tadej Pogacar is bezig aan een grootse solo naar Le Grand-Bornand.Beeld ANP

En dan moest zaterdag nog komen. De merckxiaanse prestatie van Pogacar blies het hele peloton weg en dat al voor de tweede keer die week, nadat hij ook de tijdrit had gedomineerd. Voor wie niet in bovenmenselijke prestaties gelooft, er is voorlopig niks bovenmenselijks aan. Hij vloog de Col de Romme weliswaar naar boven tegen de fysiologische limiet (6,3 watt per kilogram) maar moest op de Colombière al gas terugnemen en kwam redelijk gesloopt aan in Le Grand-Bornand. Merckx had die rit nog gewonnen, Pogacar niet. Het is Dylan Teuns gegund.

Pogacar heeft de Tour vermoord, dat was de teneur na één week koers. De Sloveen repliceerde: “Ik heb de Tour niet vermoord.” Hij bleef beleefd en had kunnen aanvullen: dat heeft de Tour zelf voor mekaar gekregen. De valpartijen van Roglic en Thomas zijn misschien niet 100 procent op het conto van de organisatie te schrijven (die van Caleb Ewan wel) maar ze zijn wel mee veroorzaakt door de zenuwachtige start doorheen Bretagne, met op-en-neerwegen, soms breed, meestal smal.

Dat de jury niet toestond om de tijdsopname bij tien kilometer te leggen was een blamage voor de gestelde lichamen van de koers. Een aankomst leggen na een afdaling is bovendien vragen om problemen. Soms kan het niet anders, soms is het ook de duivel verzoeken.

Wie om wat spektakel verlegen zit, een tip. Woensdag rijdt het peloton twee keer over de Ventoux. Een eerste keer beklimmen ze die vanaf Sault, de makkelijke kant, een tweede keer vanuit Bédoin, de steile kant. Twee keer dalen ze af naar Malaucène, de snelst mogelijke afdaling waar zelfs een wielertoerist met de remmen dicht nog makkelijk zeventig haalt. De profs halen op de rechte stukken snelheden ruim boven de honderd. Woensdag trekt ook de mistral aan.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234