Dinsdag 02/06/2020

Tom Dumoulin

‘Ik ben liever dat kleine aapje op de apenrots’

Hij heeft straks bijna een jaar niet gekoerst en beseft dat hij nu ook half werkloos is tijdens de coronacrisis. ‘Maar ik voel me wel nog steeds wielrenner, hoor’, zegt winnaar van de Ronde van Italië 2017 Tom Dumoulin (29). De Nederlander is ook blij dat hij bij zijn nieuwe ploeg niet meer altijd en overal dé kopman is. ‘Maar ik kan je op een briefje geven: daar gaan discussies van komen.’

In een parallel universum, niet eens zo ver hiervandaan, was hij jaren geleden geneeskunde gaan studeren en werkte hij nu in een ziekenhuis. En stond hij nu misschien op een corona-afdeling.

Dokter Dumoulin. Kun je je er nu iets bij voorstellen?

Tom Dumoulin: “Niet echt. Mijn vrouw werkt sinds januari als psycholoog in het ziekenhuis. Normaal behandelt ze patiënten, nu verzorgend personeel dat moeilijk met de situatie kan omgaan. Het is heftig.”

Wat als je was ingeloot voor de geneeskundestudie? Was je dan wielrenner geworden?

Dumoulin: “Kan goed zijn van niet. Ik had nooit een droom om prof te worden. Ik ben pas op mijn 15de begonnen. In mijn eerste wedstrijdjes werd ik afgeschoten.”

Als je foto’s van jou terugziet van je eerste jaren, valt op dat je een bol gezicht had. Hoeveel kilo ben je afgevallen?

Dumoulin: “Ik heb een heel ander gezicht gekregen. En veel dunnere heupen en benen. Maar op de weegschaal valt het tegen: twee, drie kilo – meer is het niet. Op trainingskamp deze winter kwam Robert Gesink binnen toen ik me stond te wegen. Hij zei: ‘O, dat is veel meer dan ik dacht.’ Vóór een grote ronde moet ik heel hard werken om één kilo lichter te zijn. Dat kost bloed, zweet en tranen. In de winter let ik er helemaal niet op, eet ik wat ik wil en ben ik maar één kilo zwaarder dan in de Tour.”

De meeste profs kun je volgen in hun voorbereiding naar de wedstrijden, omdat ze alles op Strava zetten. Jij doet dat niet.

Dumoulin: “Ik zet er niks op en ik volg niemand. Als je een keer gedesillusioneerd thuiskomt na anderhalf uur trainen en je ziet dat Chris Froome zeven uur heeft gedaan, dan draai je door. Ik wil ook helemaal niet laten zien hoe ik me voorbereid. In topsport gaat het erom een edge te krijgen over de ander. Wanneer train je hard? Wanneer rustig? Ik doe er jaren over om dat te perfectioneren. Een wedstrijd winnen is een puzzel die heel moeilijk is op te lossen. Ik ben daar vet goed in. Waarom zou ik in godsnaam mijn jarenlange ervaring met de wereld delen?

“Voorbeeld: ik heb in 2018 de Giro en de Tour gecombineerd in één seizoen. Als één van de eersten in de afgelopen tien jaar lukte dat vrij succesvol. Wat ik in de zes weken tussen die rondes heb gedaan, is mijn geheim. Dat is mijn voorsprongetje.”

Is wielrennen een denksport?

Dumoulin: “Als je mij zo hoort praten wel, hè? Maar ik ben wel anders dan veel anderen. Al wordt het wel veel meer een denksport dan vroeger, ja.”

Vorig jaar was er het probleem met je knie, dit jaar was niet eens begonnen of je had een probleem met parasieten in je darmen. Heb jij het gevoel dat jouw lijf je het laatste jaar in de steek heeft gelaten?

Dumoulin: “Heel erg. Niet zozeer met die knie: daar kon ik niks aan doen. Die parasieten kwamen ook niet uit de lucht vallen. Maar ik kwam uit een periode die al tegenzat, het was een mentale klap. Ik werd er neerslachtig van. Ik voelde me langzaam aftakelen en het opkrabbelen ging ook niet van vandaag op morgen.”

Voel je je nog renner? In juni heb je een jaar niet gekoerst.

Dumoulin: “Nu, met corona erbij, voel ik me half werkloos. Ik train wel, maar niet heel hard, want waar train je naartoe? Maar ik voel me nog wielrenner, hoor. Dat is het positieve van vorig jaar. Ik weet weer hoe leuk ik wielrennen vind, met alles eromheen.”

Heb je daar zo aan getwijfeld?

Dumoulin: “Ja, heel erg. Ik ben wielrenner sinds 2012, ik heb altijd met oogkleppen op geleefd. Het ging steeds beter, maar de druk werd ook steeds groter. Ik kreeg veel meer verplichtingen, er kwamen dingen bij kijken die ik heel lastig vond. Richting 2019 begon ik het gewicht te voelen van alles. Het was goed om een keer gedwongen afstand te nemen.”

Wat bedoel je met dingen eromheen? Sponsorverplichtingen, praten met die eikels van de media?

Dumoulin: “Onder meer. Het is ook de druk van een goedbetaalde sporter te zijn die een merk uitdraagt. Door een leuke gast te zijn bij commerciële verplichtingen, door resultaten. Gaat dat elke keer lukken? Het zal heus moeilijk blijven, maar er staan heel veel mooie dingen tegenover: op pad met je maten, op geweldige plekken komen. De voordelen wegen door. Dat wist ik vóór mijn blessure niet meer zo zeker.”

Welke rol speelde jouw winst in de Giro van 2017? Is er een ‘Tom voor de Giro’ en een ‘Tom na de Giro’?

Dumoulin: “Ja. Voor-Giro-Tom wilde meer en beter en sneller. Na-Giro-Tom wil dat ook nog, maar merkt dat de weg naar boven niet meer zo lang is en de weg naar beneden veel langer zou kunnen zijn. Ik ga niet veel meer verbeteren. Veel meer dan in 2017 is er niet te winnen, behalve de Tour. Ik ben een grote aap op de apenrots, hoe ga ik daarmee om? In 2018 worstelde ik in de winter erg met die vraag, maar ik presteerde toch goed in de Giro en de Tour. Daar heb ik voor mezelf bewezen dat ik er best goed mee kan omgaan. Bij de Giro-start in Jeruzalem droeg ik het nummer 1 en won ik de tijdrit. Heel bijzonder.”

Wíl jij wel de grootste aap op de rots zijn? Of liever een kleiner aapje?

Dumoulin: “Liever ben ik dat kleine aapje. Daar ben ik ook achter gekomen. Ik wil niet de grote aap op de rots zijn, maar dat is wel de status die ik heb.”

Bij topsport hoort toch de wil om de beste te zijn?

Dumoulin: “Daar heb ik het laatste halfjaar in 2019 voor gebruikt. Ik ben erachter gekomen dat ik superveel ambitie heb, dat ik het superleuk vind om wedstrijden te winnen, om beter te zijn dan anderen, om alle oerdriften naar boven te halen. Die voordelen wegen op tegen het nadeel om de rest van mijn carrière te worden gezien als grote aap op een rots.”

Heeft de druk je in de richting van een andere ploeg geduwd?

Dumoulin: “Dat heeft meegespeeld, ja. Bij Sunweb liep ik al een tijdje met vragen rond. Ik heb ze weleens neergelegd bij de ploeg. Op welke manier gaan we de komende jaren topsport bedrijven? Ik merkte in die gesprekken ook dat de visies ver uit elkaar lagen. Dat deed me heel erg twijfelen of het nog mijn ploeg was.”

Is er één moment waarop het huwelijk begon te scheuren?

Dumoulin: “Ik vond het persoonlijk heel moeilijk dat Simon Geschke en Laurens ten Dam weggingen bij de ploeg. Ze brachten heel veel ervaring en wijsheid mee en ze waren mijn beste helpers bergop. Na de Tour van 2018 hoorde ik dat ze weggingen. Dat was niet met mij overlegd. Maar er is niet één moment. Ik denk dat het vooral bij mezelf lag. Ik begon te worstelen met een aantal dingen.

“Ik ben ermee naar Iwan (Spekenbrink, Sunweb-teambaas, red.) gestapt. Hij vond het heel moeilijk; ik had nog een contract. Zijn eerste reactie: dat gaan we niet laten gebeuren – dat had ik in zijn positie ook gehad. Ik heb hem dan de scenario’s geschetst: hoe zie je dat voor je? Hoe gaan we een sfeer in de ploeg creëren dat we wel met z’n allen supergoed aan de start van een grote ronde staan als we zo verschillend naar bepaalde zaken kijken? Het heeft ons allebei wel geraakt, denk ik. Mij, en Iwan zeker.”

Moet je nu op je tong bijten?

Dumoulin: “Ja. Jullie, journalisten zijn happig op een uitglijder van mij. Uiteindelijk zijn we er op een hartstikke goede manier uitgekomen. Nou ja, op de enige manier die mogelijk was voor beide partijen.”

Wat heb je aangetroffen bij Jumbo-Visma?

Dumoulin: “Het gevoel dat ik bij het Real Madrid van het wielrennen ben binnengekomen – en nog Nederlands ook.”

Maar je bent niet meer de enige kopman.

Dumoulin: “Ik wílde naar een ploeg waar ik niet heel het jaar door de enige kopman was – niet de enige aap op de rots. Steven Kruijswijk, Primoz Roglic en ik willen alle drie de Tour winnen. We zullen dus moeten accepteren dat er misschien een teamgenoot beter is. Dan trekken we diens kaart. En niet van degene die denkt: mijn dag komt misschien nog wel. En natuurlijk gaat er een keer een discussie komen, dat kan ik je op een briefje geven. Dat ik een keer niet blij ben dat Primoz aanvalt als ik een slecht moment heb, of andersom. Maar als we hetzelfde doel hebben, komen we eruit.”

Stel: de Tour van 2020 gaat door. In de eerste week zitten een paar pittige etappes. De beste renner in wedstrijden van één week is Primoz Roglic. Als hij het geel pakt, rijd jij de rest van de Tour op kop om het geel te beschermen, toch?

Dumoulin: “Dank voor het vertrouwen. Maar ja, dat is een waarschijnlijk scenario. Dat aanvaard ik, daar heb ik voor getekend. Als Primoz de sterkste is, dan had ik ook niet gewonnen als ik voor een andere ploeg zou rijden.”

Geloof je dat je het nog kunt, een grote ronde winnen? En dan met zo weinig tijdritkilometers als in de Tour?

Dumoulin: “Helemaal. De Tour van 2018 was er ook één zonder veel tijdritkilometers. Ik verloor toen tijd op de Mûr-de-Bretagne door pech en had een verre van ideale voorbereiding, maar toch werd ik tweede. Ik was in 2018 bergop beter dan in 2017.”

De Tour winnen na een jaar zonder koers. Leuke comeback wel.

Dumoulin: “Bam.”

© AD

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234