Maandag 13/07/2020

Atletiek

‘Ik ben een betere atleet geworden’: Jonathan Sacoor ontvluchtte VS voor Chili, maar is nu terug in België

Jonathan Sacoor.Beeld BELGA

Zijn terugkeer uit de VS was gepland voor 17 juni en Jonathan Sacoor ís ook terug in het land. Alleen gooide het coronavirus zijn plannen danig overhoop en zocht de 20-jarige spurter drie maanden zijn toevlucht in Chili. Zijn relaas.

"Vrijdag ben ik na een lange reis in Amsterdam geland, waar mijn ouders me ophaalden. Er waren geen rechtstreekse vluchten vanuit Santiago en ik was verplicht om over te stappen in Brazilië. Ik mocht de luchthaven van São Paulo niet uit, ik mocht niet eens mijn valies ophalen. Twee nachten zat ik op een hotelkamer voor ik mijn overzeese vlucht had. Ik had vier dagen een mondmasker op – ik deed dat alleen af om te slapen. 

“Toen ik Jacques Borlée (zijn trainer, VH) vrijdag belde om te zeggen dat ik terug was, antwoordde hij: ‘Kom morgen maar wat joggen in het bos. Dat is goed voor je motivatie.’ Deed er niet toe dat ik 72 uur onderweg was geweest en een tijdsverschil van zes uur te verteren had. (lacht) Zondag kreeg ik rust maar de dagen erna... (blaast) Ik had het gevoel dat ik om drie uur ’s nachts aan het trainen was. En vandaag waren mijn kuiten helemaal verzuurd. Ik merk dat ik mijn spikes al twee weken niet meer aan had.

“Het was de juiste keuze om naar Chili te gaan. Aan de universiteit van Tennessee (UT) had ik niets meer te zoeken. De competitie lag stil, alle faciliteiten – inclusief de piste – gingen toe, er was geen les meer en Ken Harnden, die me daar coachte, mocht zelfs geen schema’s opsturen. Hij heeft een contract bij de unief en als hij dan buiten zijn uren bepaalde atleten begeleidt, geeft hen dat zogezegd een voordeel. 

Sterker en sneller – en slimmer

“Het is jammer dat ik geen races meer kon lopen want ik ben er zeker van dat ik in die twee maanden in de VS een betere atleet ben geworden. Jacques is er ook van overtuigd dat ik sterker en sneller ben dan tevoren, slimmer ook – al zal je dat misschien niet aan mijn punten zien (lacht). Ik ben wél geslaagd voor al mijn examens, die ik online aflegde: Engels, business management, statistiek, wiskunde en accounting. Over een kleine drie jaar kan ik ginder mijn bachelor afronden. In België zou ik daar nu zes jaar over doen. Dat is de reden waarom ik in september, na de Memorial, geneigd ben om terug te keren.

“Ik mag van geluk spreken dat ik in Santiago terecht kon bij de familie van mijn vriendin; dat ik niet alleen was. Martina, ook een 400m-loopster, begon samen met mij te studeren aan UT – biomechanica dan, zij is slimmer dan ik (grijnst). Ik overlegde met Jacques wat het beste was: naar Chili gaan, waar er toen nog niet veel aan de hand was, of naar België komen, dat in lockdown was. Als ik alleen buiten mag komen om dan te sterven op een piste... Terwijl ik in Santiago niets te klagen had. Ik kon er heel goed trainen. 

“De ouders van Martina zijn zelf ex-olympiërs. Hun huis heeft een aangebouwde fitness en een zwembad, waar ik aquajogging kon doen. En haar mama, die diëtiste is, zorgde ervoor dat we heel gezond aten. Veganistisch. Geen gluten en alles komt van biokwekers. De dag begon altijd met een selderijsapje. Ik moet toegeven dat me dat is bevallen maar ik ga dat toch maar half en half volgen.

“Zodra de toestand beter is in België keer ik terug, zei ik tegen Jacques. Half april: neen, zei Jacques. Half mei: neen, zei Jacques. Pas eind mei zei Jacques ja. Intussen was de situatie in Chili volledig ontploft. Tot eind juni zijn ze daar volledig in lockdown. Alle pistes zijn dicht. Om buiten te komen, heb je een vergunning nodig. Maar ik kon zonder problemen vertrekken. 

Nog altijd aan het groeien

“En zondag komt Martina in België aan. Zij moet hetzelfde traject als ik afleggen. Daarna gaat ze mee trainen bij de groep van Jacques. Ze is al helemaal nerveus door de horrorverhalen die ik over hem vertelde en Ken deed goed mee: ‘Ga jij naar België? Pas maar op voor Jacques.’ Zij verwacht nu een of andere dictator te zien. (lacht)

“Het doet deugd dat ik terug thuis ben en weer met de anderen kan trainen. En Jacques is goed gehumeurd, dan is het plezant. Ik merk dat hij me gemist heeft aan de manier waarom hij op mij roept (lacht). Het was ook een goede zet van hem om zijn zonen nu even toe te vertrouwen aan een Franse trainer, die zich met hen toelegt op de 100m en 200m. Dat gaf hen een nieuwe drive, want het uitstel van de Spelen kwam toch aan – ook bij mij deed het wat pijn. Tokio moest mijn eerste Olympische Spelen worden. Met de 4x400m konden we wat moois doen en individueel hoopte ik toch stiekem op een eerste grote finale. 

“Maar Jacques stelde me gerust: ‘Nu heb je een extra jaar.’ En míjn Spelen, dat moeten die van 2024 in Parijs worden. Ik ben niet bang dat ik door het coronavirus een jaar of zo ben verloren – ik ben nog altijd aan het groeien."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234