Zaterdag 15/05/2021

AchtergrondRugby

Hoe komt het dat het kleine prinsdom Wales zo’n gevreesde rugbynatie is?

De Fransman Brice Dulin scoort de winnende try tegen Wales in het Zeslandentoernooi. Beeld AFP
De Fransman Brice Dulin scoort de winnende try tegen Wales in het Zeslandentoernooi.Beeld AFP

Menig traan zal zaterdagavond zijn weggepinkt in Welshe huiskamers. De grand slam was binnen handbereik voor het rugbyteam van Wales, toen de Fransen in de extra tijd de winnende treffer maakten: 32-30.

Het tragische verlies in het Parijse Prinsenpark neemt niet weg dat het kleine prinsdom nog steeds favoriet is om de Six Nations te winnen. Dat zal de zesde keer in zestien jaar zijn, waarmee Wales succesvoller is dan de Ieren, Fransen en Engelsen. Waarom komt dat rugbytalent vandaan?

Het Millennium Stadium van Cardiff is een paar keer per jaar het decor van een van de ontroerendste fenomenen in de sportwereld, wanneer de spelers van Wales samen met 74.000 landgenoten het volkslied zingen, ‘Land of my Fathers’. “Het oude land van mijn vaders is mijn dierbaar”, zo begint het in eigen taal. “Een land van dichters en zangers, fameuze beroemdheden. Zijn dappere strijders, verstokte patriotten. Voor de vrijheid verloren ze hun bloed. Land, Land, ik ben trouw aan mijn land.” Het laat zelfs de tegenstanders niet onberoerd.

Het zingen, voor een rugbywedstrijd, van deze emotionele ode gaat terug naar een van de belangrijkste momenten uit de cultuurgeschiedenis van Wales: de rugbyzege op de All Blacks in 1905, de ook toen al almachtige rugbyploeg van Nieuw-Zeeland. De beslissing om ‘Land of my Fathers’ te zingen was een reactie op de haka, het intimiderende begroetingsritueel van de mannen in zwart. In het Cardiff Arms Park won Wales met 3-0, de eerste van slechts drie overwinningen op de All Blacks. De laatste was in 1953.

Engelse kostschoolsport

Op wereldkampioenschappen en in wedstrijden tegen de supermachten op het zuidelijke halfrond heeft Wales nooit een grote indruk gemaakt, maar op de Britse eilanden is het al sinds het einde van de negentiende eeuw de beste rugbynatie. De import ervan uit Engeland is wonderlijk. Het gaat hier immers om een Engelse kostschoolsport die met passie omarmd zou worden door de Welshe arbeidersklasse, met name de gespierde mijn- en staalwerkers in het zuiden.

Er zijn tal van verhalen over de relatie tussen rugby en de mijnbouw. Neem de club in het mijnwerkersdorp Blaengarw. De kolen gingen van de mijn rechtstreeks in spoorwagonnetjes en de treinrails liepen naast het veld. Geregeld belandde een bal tijdens het spel in een wagonnetje en werd afgevoerd. Al die kolen gingen naar Port Talbot om verscheept te worden. De club had op de ballen het volgende geschreven: “Please return to Blaengarw RFC”. In Port Talbot werden ze er bij het laden meestal uitgevist en teruggestuurd naar Blaengarw.

De Welshe spelers vormen een erehaag voor de Franse overwinnaars in het Prinsenpark. Beeld AFP
De Welshe spelers vormen een erehaag voor de Franse overwinnaars in het Prinsenpark.Beeld AFP

In de jaren zeventig won Wales liefst zeven keer de Five Nations. De grote Welshe rugbyheld uit die gloriedagen was Gareth Edwards, die in 1973 de afmaker was van een van de mooiste try’s ooit, een aanval waar zeven spelers van de Barbarians (een team van Britse spelers) op magnifieke wijze de All Blacks passeerden. Deze scrum-half vormde een uniek duo met Barry John. Toen de twee elkaar voor het eerst op het veld zagen, zei John “You throw it, I'll catch it”, woorden die een eigen leven gingen leiden in deze rugbynatie.

Hoewel het voetbal dankzij de sterspeler Gareth Bale en successen van Swansea City de laatste tijd aan populariteit heeft gewonnen, blijft rugby de nationale sport. Gewonnen wedstrijden tegen de grote Engelse broer voelen als nationale feestdagen, zeker nu het Welshe nationalisme weer groeit. Dat de steenkoolmijnen al jaren dicht zijn, doet daar niets aan af. Onder leiding van de ‘vriendelijke reus’ Alun Wyn Jones (35) is Wales de afgelopen vijftien jaar uitgegroeid tot het sterkste team bij de Zeslandentoernooien.

Verjongingskuur

Na een dramatisch verlopen 2020 (Wales eindigde op de vijfde plek in de Six Nations) is de natie als een boemerang teruggekomen. Manager Wayne Pivac, net als zijn voorganger Warren Gatland afkomstig uit Nieuw-Zeeland, heeft met succes een verjongingskuur doorgevoerd. Eind februari werd Engeland met 40-24 weggespeeld in een verlaten Millennium Stadium. Met plezier zagen de Welshmen de in hun ogen arrogante titelhouder en finalist van het afgelopen WK ook verliezen van Ierland en Schotland.

De hoop was dat Wales voor de vijfde keer deze eeuw het Zeslandentoenooi met vijf overwinningen, ofwel een grand slam, zou afsluiten. Les Bleus waren echter net iets te sterk in een van de vermakelijkste rugbywedstrijden van de afgelopen jaren.

Frankrijk moet de inhaalwedstrijd komende vrijdag tegen Schotland met dikke cijfers winnen en daarbij minimaal vier try’s maken om de titel te veroveren. Wales rekent op de steun van hun Keltische broeders, met wie ze een historische afkeer van Engeland delen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234