Zaterdag 03/12/2022

AnalyseWielrennen

Hoe Annemiek van Vleuten de Tour naar haar hand zette

Annemiek van Vleuten wint in het geel de achtste etappe van de Tour de France Femmes van Lure naar La Super Planche des Belles Filles. Beeld AP
Annemiek van Vleuten wint in het geel de achtste etappe van de Tour de France Femmes van Lure naar La Super Planche des Belles Filles.Beeld AP

Het machtsvertoon van Annemiek van Vleuten in het slotweekend van de Tour de France Femmes was indrukwekkend. De concurrentie werd uit het wiel gereden op de venijnige hellingen van de Vogezen. Het oogde zo eenvoudig, maar winst voor Van Vleuten leek in het begin van de Tour ver weg.

Rob Gollin

Ze zoekt nog even de buitenkant op van de ijselijk steile laatste bocht van La Planche des Belles Filles (24 procent). Even wekt Annemiek van Vleuten (39) de suggestie dat ze dan toch niet alles aan kan.

Natuurlijk bedriegt de schijn. Ze stuurt weer terug, recht omhoog naar de finish. Ze wint de achtste en laatste etappe van de Tour de France Femmes en stelt daarmee riant de eindzege veilig. Na Leontien van Moorsel in 1993 is er weer een Nederlandse de beste in Frankrijk – al leidde de wedstrijd decennia achtereen een kwijnend bestaan. Achter haar geeft Demi Vollering (25) zondag 30 tellen toe, waarmee ze in de eindrangschikking tweede blijft, op 3.48. Derde is de Poolse Katarzyna Niewiadoma, op 6.35.

Feitelijk waren de kaarten al zaterdag geschud. In een zware rit van 127 kilometer over drie cols van de eerste categorie trok Van Vleuten al vroeg in de aanval. Met een solo van ruim zestig kilometer, toen ze Vollering achterliet, de laatste renster die nog had kunnen aanklampen, zette ze haar tegenstanders al op minuten achterstand.

Annemiek van Vleuten danst La Planche des Belles Filles op. Beeld ANP / EPA
Annemiek van Vleuten danst La Planche des Belles Filles op.Beeld ANP / EPA

De twee bergetappes vormden het sluitstuk van een week die Van Vleuten betitelt als ‘een rollercoaster’. Vier fasen waren bepalend in haar overwinning.

Etappe 2: schade beperken

Ze is zo slap als een vaatdoek. Ze slaagt er niet eens in voor het vertrek uit het hotel zelf haar koffer in te pakken. Een maaginfectie speelt haar parten. Tijdens de rit van Meaux naar Provins duwen teamgenoten haar met regelmaat vooruit om te voorkomen dat ze de rol moet lossen. Ze moet overgeven. Een sanitaire noodstop in de berm is noodzakelijk – een Tom Dumoulin-versie, noemt ze het de volgende dag in Épernay. Daar maakt ze voor het eerst melding van het ongemak. Op steile klimmetjes moet ze telkens wat terrein prijsgeven. In hoeverre de van streek geraakte ingewanden haar nog gaan dwarszitten, is dan nog gissen. Het gaat wel beter, verzekert ze.

De concurrentie heeft in die tweede etappe niet in de gaten hoe zwaar ze het heeft. Ploegleider Anna van der Breggen van SD Worx, voormalig geducht concurrente van Van Vleuten: ‘We zagen wel dat ze een paar keer loste. Dat vonden we niet zo vreemd. Dat terrein ligt haar net wat minder.’ Het had maar een haar gescheeld, vertelt Van Vleuten later, of ze had opgegeven. Ze staat 18de, op 50 seconden.

Etappe 4: met de schrik vrij

Het is even alarmfase 1 als Van Vleuten in de rit tussen Troyes en Bar-sur-Aube met 13 kilometer chemins blancs aan het eind van de laatste gravelstrook een lekke band krijgt. Achter haar rijdt teamgenoot Emma Norsgaard uit Denemarken. Die staat onmiddellijk haar fiets af. Als ze de achtervolging op andere favorieten inzet, voelt ze dat de krachten goeddeels terug zijn. Snel sluit ze weer aan.

SD Worx, met Vollering nog boven Van Vleuten in het klassement, en meer ploegen met klassementsrenners, krijgen na afloop kritiek. Waarom zijn ze niet gaan rijden? Anna van der Breggen staat nog altijd achter die keuze. Vooraan was de Zwitserse Marlen Reusser van haar ploeg op weg naar de etappezege. ‘We hadden vol door kunnen rijden, maar dan hadden we het gat naar Marlen dichtgereden en hadden we misschien niks gehad.’

Ploegleider Sanz van Movistar is opgelucht. Hij noemt Van Vleuten een iconische renster, van het kaliber Jeannie Longo, Marianne Vos en Anna van der Breggen. ‘We hebben haar gehaald als de renster die de referentie is. De anderen in het team trekken zich aan haar op.’

Van Vleuten bewandelt wel haar eigen weg. Ze kiest zelf de plek voor hoogtestages, het liefst zit ze in Livigno of maakt eens een uitstapje naar Colombia. Geregeld traint ze met mannen. Met haar buurman in Wageningen, baanrenner Jan-Willem van Schip, maakt ze tochten tot 400 kilometer.

Sanz van Movistar: ‘We vertellen haar teamgenoten wel dat ze wat dat betreft haar niet tot voorbeeld moeten nemen. Die kunnen lang niet aan wat Annemiek wel kan verstouwen.’ Zelf zegt ze erover: ‘Het is een proces van jaren geweest. Steeds maar beter worden, elk jaar weer. Daar heb ik mijn grote motor aan te danken.’ Ze staat achtste, op 1.14.

Etappe 7: de verpulvering

Misschien, heel misschien, waren er nog rensters geweest die stilletjes hoopten dat ze Van Vleuten op z’n minst nog partij konden geven in de Vogezen. Mogelijk heeft ze toch wat aan kracht verloren.

Op de finish in wintersportdorp Le Markstein, heeft ze de sprankjes aan verwachtingen er met meedogenloze pedaalslagen uit getrapt. Na een verkenning van het parcours weet ze: dit is op mijn lijf geschreven. Met nog 85 kilometer te gaan, op de giftige Petit Ballon, wordt duidelijk dat het ongerief van tijdelijke aard is geweest. Samen met Vollering rijdt Van Vleuten weg van een kopgroep van rensters die ook klassementsambities hebben. Op de tweede col, de onregelmatige Platzerwasel, gaat haar medevluchter overboord.

De manier waarop typeert haar bijna in zichzelf gekeerde stijl. Ze gaat op de trappers staan, bijna oneindig lang. Niet één keer is er een blik achterom. Alsof ze het niet eens wil weten. Het is haar adagium: ze richt zich alleen op wat ze zelf onder controle heeft.

Nog voordat Van Vleuten finisht in Le Markstein, zeven kilometer na de passage van de laatste klim, de Grand Ballon, breekt de lach door. Ze geniet van de menigte achter de reclameborden op de top, ze slaakt na de finish een intense juichkreet. De introversie is verdwenen. Ze staat eerste.

Etappe 8: de bevestiging

Ze wacht tot 6 kilometer van de streep op de La Planche des Belles Filles. Dan vertrekt ze uit een gestaag uitdunnende groep, andermaal lang dansend op de pedalen. In mum van tijd snelt ze een handvol vluchters voorbij. Alleen Vollering heeft iets van een antwoord.

Eerder heeft Van Vleuten alleen maar de aandacht getrokken met fietswissels. Ze krijgt een lekke band en moet op een te kleine fiets van een ploeggenoot in de achtervolging. Dat er op dat moment favorieten voor haar snelheid maken, leidt tot ergernis. Na de finish: ‘Dat zou niet mijn stijl zijn.’ Verbazingwekkend is het gemak waarmee ze bergop weer terugkeert.

Boven op La Planche des Belles Filles zijn er omhelzingen met de entourage van haar team en haar vriend. ‘Ik wilde hier heel graag in het geel winnen. Ik voelde me supergoed. Dit is zo fantastisch.’

Is wel zeker dat ze na dit machtsvertoon haar carrière na volgend seizoen beëindigt? Het antwoord laat geen ruimte voor twijfel. ‘Ja, ik stop.’

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234