Donderdag 05/08/2021

PortretLaurel Hubbard

Heeft Laurel Hubbard, de eerste transgender atleet op de Spelen, echt competitievoordeel?

Laurel Hubbard op een competitie in 2018.  Beeld AP
Laurel Hubbard op een competitie in 2018.Beeld AP

De Nieuw-Zeelandse gewichthefster Laurel Hubbard (43) wordt de eerste transgender atleet ooit op de Olympische Spelen. Een droom die uitkomt, al stuit haar selectie ook op veel kritiek vanwege haar fysiek voordeel als transvrouw.

Het gewichtheffen op de Olympische Spelen is niet meteen het allergrootste kijkcijferkanon, maar dit jaar zal de sport met argusogen bekeken worden. Wat al langer in de pijplijn zat, is nu namelijk bevestigd: de 43-jarige Laurel Hubbard zal in Tokio als eerste transgender atleet ooit aantreden in de categorie +87 kg bij de vrouwen.

Hubbard groeide op in Auckland als – destijds nog – de zoon van de succesvolle zakenman Dick Hubbard, oprichter van een ontbijtgranenbedrijf en oud-burgemeester van Hubbards’ geboortestad. Laurel werd geboren als jongen. Door te beginnen met gewichtheffen hoopte Laurel zich meer mannelijk te gaan voelen. Helaas zonder al te veel succes, vertelt ze in een interview in 2017 volgens de Britse pers.

Het worstelen met haar genderidentiteit leek haar succes aanvankelijk echter niet in de weg te staan. Op haar twintigste vestigde ze nog een juniorenrecord in het gewichtheffen, in de klasse boven de 105 kilo. Maar de druk om door het leven te gaan als man werd haar uiteindelijk toch te veel, waardoor ze op 23-jarige leeftijd de sport vaarwel zei. In 2013 nam de Nieuw-Zeelandse opnieuw afscheid. Niet van een andere sport, maar van haar leven als man, toen ze op 35-jarige leeftijd finaal een transitie doormaakte.

Enkele jaren geleden pakte Hubbard de sport weer op als vrouw. Met succes. Ze gooide hoge ogen met haar deelname aan het wereldkampioenschap gewichtheffen in 2017, waar ze twee zilveren medailles wegkaapte. Ze was daarmee niet enkel de eerste transgender atleet die een medaille won op een wereldkampioenschap, maar ook de eerste Nieuw-Zeelander die dat voor elkaar speelde.

Kritiek

Toch staat niet iedereen te juichen voor Hubbard. Zeker nu bekend is geraakt dat ze mag meedingen naar olympisch goud. Zo reageerde Anna Van Bellinghen, een Belgische concurrente van Hubbard in Tokio, al bij Sporza: “Iedereen die aan gewichtheffen doet, weet diep vanbinnen dat deze situatie oneerlijk is voor de sport en de atleten.” Ook een Nieuw-Zeelandse concurrente klaagde de situatie in het verleden al aan, omdat zij haar selectie moest opgeven.

Hoe (on)eerlijk is het dat iemand met de eerdere ervaring van de effecten van testosteron op het lichaam het opneemt tegen cisgender vrouwen, in een sport waarin kracht alles is? Voor Kereyn Smith, hoofd van het Nieuw-Zeelandse Olympisch Comité, is de situatie helder: “Hubbard voldoet aan alle voorwaarden voor deelname van transgender atleten.”

null Beeld AP
Beeld AP

Transvrouwen mogen al sinds 2015 deelnemen aan de Olympische Spelen onder enkele voorwaarden. Zo moeten ze juridisch behoren tot het vrouwelijk geslacht, minstens één jaar hormonale behandeling achter de rug hebben en hun testosteronniveau onder de 10 nanomol per liter houden.

Ondanks die voorwaarden lijkt er in een krachtsport als gewichtheffen weinig twijfel te bestaan over het fysiek voordeel van Laurel Hubbard. “Transvrouwen die aan de voorwaarden voldoen, hebben nog steeds meer spiermassa en spierkracht dan cisgender vrouwen”, vertelt Guy T’Sjoen, endocrinoloog aan het universitair ziekenhuis in Gent en diensthoofd van het genderteam. “Ook hebben ze gemiddeld een langere lichaamslengte, een sterkere botstructuur en ze hebben ook bredere schouders.”

Vooral het feit dat Hubbard pas op volwassen leeftijd een transitie doormaakte, speelt in haar voordeel. “Bij een transitie in de puberteit vallen veel voordelen weg”, legt T’Sjoen uit. De endocrinoloog begrijpt dan ook het standpunt van tegenstanders. “Als je louter naar de biologische argumenten kijkt dan hebben ze wel een stukje gelijk. De maximale concentratie testosteron van 10 nanomol per liter bijvoorbeeld. Dat is eigenlijk best nog wel hoog. Een vrouw die wordt geboren als vrouw heeft meestal maximaal ongeveer 2 nanomol per liter.”

Een studie die eerder dit jaar gepubliceerd werd in de British Journal of Sports Medicine bekeek de fysieke proeven van de Amerikaanse luchtmacht, en stelt dat vrouwelijke transpersonen na een jaar hormoontherapie nog steeds duidelijke voordelen behouden. Zo deden de 46 (volwassen) transgender vrouwen binnen een minuut gemiddeld 10 procent meer push-ups en 6 procent meer sit-ups dan cisgender vrouwen. Na twee jaar vlakten de verschillen bij de krachtproeven uit, maar bleef er een kloof wat betreft sprintsnelheid.

Rolmodel

Sowieso is T’Sjoen opgetogen over de kwalificatie van de transvrouw voor de Olympische Spelen. “Wij motiveren transpersonen altijd om deel te nemen aan sportactiviteiten”, vertelt T’Sjoen. “Voor hen zijn er altijd wel drempels als het aankomt op sport. Denk maar aan de kleedkamers bijvoorbeeld. Rolmodellen helpen uiteraard bij de acceptatie in de maatschappij, zegt T’Sjoen.

Voorzitter van het comité Kereyn Smith spreekt van “een historisch moment voor de sport en voor het Nieuw-Zeelandse team”. Ook Hubbard zelf reageerde maandag in een verklaring. “Ik ben dankbaar en nederig door de vriendelijkheid en steun die ik van zoveel Nieuw-Zeelanders heb gekregen”, zei ze in een verklaring die door het Nieuw-Zeelandse Olympisch Comité naar buiten is gebracht.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234