Donderdag 23/09/2021

SportRonde van Italië

Evenepoel in twee tijden doodgeknepen door Ineos en Bernal: ‘Mijn benen liepen leeg’

Remco Evenepoel komt over de lijn, helemaal leeg gereden.  Beeld EPA
Remco Evenepoel komt over de lijn, helemaal leeg gereden.Beeld EPA

Remco Evenepoel (Deceuninck - Quick-Step) heeft in de veelbesproken graveletappe van de Ronde van Italië een achterstand van 2:08 opgelopen op zijn belangrijkste concurrent, de Colombiaan Egan Bernal (Ineos Grenadiers). Bernal zit nog steviger in het roze, de ritoverwinning ging naar de Zwitser Mauro Schmid (Team Qhubeka Assos). Harm Vanhoucke finishte als derde.

Pfoeh, wat een dag. Zo een die Remco Evenepoel (21) liever niet had meegemaakt in zijn eerste grote ronde. De realiteit was hard en onverbiddelijk. Een moord in twee bedrijven, werd het op de Toscaanse grindwegen. Uitgevoerd door Egan Bernal en zijn indrukwekkende Ineos-team. “Dit is een slecht resultaat. Maar ik sta nog altijd zevende in het klassement. En Milaan is nog ver.”

Je voelde het. Er zat wat aan te komen, bij Torrenieri. Als een bende gekken stoven de teams van de klassementsrenners zij aan zij op de eerste sector af. Eén dolle, langgerekte spurt, werd het. Dáár werd Evenepoel nog keurig door zijn ploegmaats in positie gehouden. Maar dan, op het grindpad zelf: stormram Filippo Ganna. Met zijn roze kopman in het spoor martelde hij de pedalen. Heel even kwam Vincenzo Nibali overnemen, maar de ex-Giro-winnaar zag algauw het zinloze van de zaak in. Ganna beukte. Hamerde. Zo onmenselijk hard dat hij met Bernal een kloofje sloeg. Zó onmenselijk driest dat hij ei zo na uit de bocht vloog en de ‘maglia rosa’ dreigde mee te sleuren in al zijn onstuimigheid. Volle bak koers!

Levensgevaarlijk

Het peloton kraakte en scheurde in al zijn voegen. Ook Evenepoel kwam zwaar onder druk. Op de strook die hij vooraf het meest had gevreesd. Supertechnisch bergaf. Levensgevaarlijk, door de hoge snelheid. Het soort waar hij van huivert. Bij het buitenrijden vormde zich vooraan een elitegroep. Met naast Ganna ook Narvaez, Martinez en Moscon nog in steun voor Bernal. Verschil met de groep-Evenepoel: een halve minuut. Speelbaar, nog. Honoré, Masnada en Almeida reden de ziel uit hun lijf. Met de steun van Astana, want ook Vlasov holde achter de feiten aan. Dertig seconden werden er al gauw twintig. Twintig werden er tien. En op 48 kilometer van Montalcino waren de meubelen (tijdelijk) gered.

Niets liet op dat moment vermoeden dat Evenepoel nog verder in de problemen zou komen. Op sector twee stond namelijk Ganna plots helemaal geparkeerd. En keerde prompt de rust en vrede terug in het zwaar uitgedunde pelotonnetje. De ‘sterrati’ van Castiglion del Bosco en Passo del Lume Spento liepen hoofdzakelijk op. Een verademing voor Evenepoel, die het wel enkel nog met Almeida moest stellen. Alle ‘helden van sector één’ haakten ondertussen beurtelings af. Evenepoel kwam in het zicht van het asfalt zowaar netjes postvatten in het spoor van Bernal en Ciccone. Alles onder controle, zo leek het.

Moederziel alleen

Het was de symbolische stilte voor de storm. Even uitblazen van de geleverde inspanningen om dan weer vol aan de bak te gaan. Bij Ineos roken ze bloed. De overgebleven pionnen organiseerden zich en dropten op Castelnuovo dell’Abate, derde grindpassage van de dag, een tweede clusterbom. Met zware inslag nu voor Evenepoel, die helemaal aan de staart van de groep ging bengelen. En dan… meter voor meter voor meter loste. Het genadeschot. Vreemd, leek het daar toch, dat luxeknecht Almeida zich niet meteen mee liet uitzakken om zijn kopman bij te staan. Op een bepaald moment gooide Evenepoel gefrustreerd zijn ‘oortje’ uit. Een reactie op het feit dat hij moederziel alleen kwam te zitten? “Toch niet”, legde ploegleider Klaas Lodewyck na de etappe uit. “Je moet maar eens een renner die zwaar in het rood rijdt proberen aan te moedigen… Op een bepaald moment heeft die daar schoon genoeg van.”

Almeida verliet alsnog de spits van de koers om Evenepoel op sleeptouw te nemen. “Hij reed zich volledig leeg en zorgde ervoor dat het tijdverlies finaal nog redelijk beperkt bleef”, verdedigde Lodewyck de Portugees. In de laatste hellende kilometers ging het steeds moeizamer. Evenepoel zwalpte. Maar verdapperde weer. En vocht, voor elke seconde. Lange tijd bleef het verschil haperen rond de minuut. Maar in Montalcino bedroeg de schade op Bernal uiteindelijk meer dan het dubbele. “(Ruim) twee minuten, jammer genoeg”, zuchtte hij. “Het was niet mijn beste dag. Ik zag al enorm af op die tweede sector. En op de derde, toen ze vol aan het sprinten gingen, liepen mijn benen leeg. Reden waarom ik in laatste positie verzeilde en finaal ook niet meer kon volgen. Het is hoe mijn lichaam reageert na elf dagen koers, nadat ik zo lang uit competitie was.”

Ook Evenepoel nam Almeida niets kwalijk. Integendeel. “Dank aan het team en aan João voor al het harde werk dat ze van start tot finish voor mij hebben geleverd. Dit is geen goed resultaat voor mij, maar ik sta nog altijd zevende in het klassement van mijn eerste grote ronde ooit. Ik blijf er vertrouwen in hebben. Het is nog een lange weg tot Milaan.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234