Woensdag 01/12/2021

PortretEden Hazard

Eden Hazard, de wereldvoetballer die af en toe vergeet dat hij prof is

Eden Hazard tijdens het WK in 2018. Beeld AFP
Eden Hazard tijdens het WK in 2018.Beeld AFP

In kookprogramma ‘Tous en cuisine’ krijgt zoon Yanis de vraag wat Eden Hazards beste gerecht is. Met uitgestreken gezicht antwoordt hij: ‘Rien! Niets.’ De appel en de boom. Het zijn de Hazards zoals ze zijn: entertainers met hun ondeugende en onnozele kantjes. Op zoek naar man en madame Hazard. Hij, de wereldvoetballer, die op vakanties wel eens durft vergeten dat hij een prof is. Dan eet en drinkt hij wat hij wil. Zij, die nog altijd onopgemerkt kan gaan winkelen en de onzichtbare motor is achter zijn carrière.

Madrid, eind mei 2019. Op de een na bovenste ring van het Estadio Santiago Bernabéu, de thuisbasis van Real Madrid, vraagt een mama aan haar drie zonen om iets dichter bij mekaar te gaan staan. Dát plekje, in sector 510, waar tijdens een stadiontour jaarlijks tienduizenden toeristen hetzelfde panoramisch plaatje laten schieten.

Tussen de andere bezoekers valt het doodgewone Franstalige gezin helemaal niet op. Geen vakantieganger die vreemd opkijkt. Geen man die hen achterdochtig nastaart: ‘Ken ik die gezichten niet van ergens?” Niemand zelfs die in zijn honger naar likes stiekem een foto neemt. Het zouden eens de vrouw en drie kinderen van een bekende voetballer kunnen zijn.

Missie geslaagd

Een primeur passeert ongemerkt. Terwijl Eden Hazard in volle voorbereiding is op de Europa Leaguefinale met Chelsea, zijn adieu aan zijn Engelse werkgever, is vrouw Natacha met haar drie zonen naar Madrid gevlogen. Op verkenningstocht.

De onderhandelingen tussen Chelsea en Real Madrid over zijn duurste transfer ooit (106 miljoen euro zonder bonussen) zitten op dat moment nog niet in de afrondende fase, maar de Hazards weten dan al waar hun toekomst ligt. Na zeven jaar in Londen is het tijd voor een zonniger avontuur, hun Spaanse droom.

Het voorbereidend werk is al gedaan. Ze weten al waar ze, ongeveer, zullen gaan wonen in Madrid. Ze weten al naar welke school ze hun kroost zullen sturen. Alleen wil echtgenote Natacha in alle anonimiteit een aantal zaken ter plaatse gaan checken. De citytrip houdt een risico in, gezien de transferdorstige Spaanse pers, maar ze weet dat ze ermee weg zal komen.

null Beeld Kos
Beeld Kos

Ze is Georgina Rodriguez niet, mevrouw Cristiano Ronaldo. Ze siert geen billboards, laat staan voorpagina’s. Op sociale media heeft ze geen openbare profielen. Het aantal beschikbare foto’s van haar op Google valt op een aantal handen te tellen. Nooit treedt ze op de voorgrond, noch heeft ze streken. Mademoiselle Discrète. Net als in Londen kan ze in Madrid gewoon over de straten lopen. Zelfs de Spaanse pers krijgt amper lucht van haar blitzbezoek aan de hoofdstad. Geen foto’s, geen headlines. Missie geslaagd.

Twee weken na haar aller-retour kondigt Real Madrid de transfer van Eden Hazard officieel aan. Op de officiële presentatie, op 14 juni 2019, stelen Hazard, zijn broers en zijn ouders de show. In tegenstelling tot bij Thibaut Courtois is het familieplaatje niet compleet. Natacha en de drie zonen zijn niet met de privéjet overgevlogen. Hazard verklaart die dag: “Ze moesten naar school.” Hij vertelt slechts een deel van het verhaal. Natacha, ondertussen vijf maanden zwanger van hun vierde, is allergisch aan de schijnwerpers.

Bovendien: de kinderen en zij hebben alles al gezien. Drie weken eerder dan de rest.

De foto van de trip heeft zijn plaatsje gekregen in het familie-album. Daar staat een slotje op.

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Privépolitie

Op sociale media toont Hazard zijn vrouw en vier kinderen - Yanis (10 jaar), Leo (8 jaar), Sami (6 jaar) en Santi (1) - nooit. Die sluier van mysterie is een bewuste keuze. Bekend hoeven ze niet te zijn.

De miljoenentransfer naar Madrid heeft hun discrete leven evenwel voor even op zijn kop gezet. In Londen leefden de Hazards in een huis op een private weg, in de groene rand ten zuiden van de stad, op een boogscheut van het oefencomplex van Chelsea. In de residentiële wijk, afgesloten met een houten witte poort en omringd door CCTV-camera’s, raakte je enkel met toestemming of de juiste nummerplaat in.

In Madrid hebben ze voor hetzelfde veiligheidsgevoel en dezelfde rust gekozen. De enige auto die er op de Paseo los Lagos, in La Finca, passeert, is die van de Vigilancia, de privé-politie die meermaals per dag zijn patrouilletour doet. Op het afgesloten domein met 200 villa’s is het rustig toeven. Ronaldo heeft er tijdens zijn periode bij Real Madrid ook gewoond. Overal waar je kijkt, staar een veiligheidscamera jou aan. Aan de ingang van de straat waakt een humeurige agent over de ‘bareel’.

Alleen: in schril contract met hun anonieme leven in Londen weten Spanje en de wereld meteen hoe zijn stulpje er vanbinnen en vanbuiten uitziet. Twee maanden na zijn transfer deelt celebrity magazine ‘Semana’ de foto’s van hun donkere kast. Een serieuze upgrade voor het statische huis waarin ze in Engeland leefden. La ‘Casa Negra’ is ontworpen door Joaquín Torres, huisarchitect van de Madrileense elite en de bekende bouwkunstenaar die ook de villa van Ronaldo tekende.

De villa is 1.631 vierkante meter groot. Staat op volledig omheind perceel van 5.151 m2. Heeft drie woon- en zes slaapkamers, een binnenzwembad, een spa, een fitnessruimte, een bioscoop, een wijnkelder en een padel-tennisbaan. Van de vraagprijs van 11 miljoen heeft hij naar verluidt 20 procent af kunnen pingelen - tot 9 miljoen. Geen onoverkomelijk som voor iemand die, alle premies inbegrepen, 25 miljoen of meer per jaar verdient.

null Beeld BELGA
Beeld BELGA

Sobere blingbling

Hazard is niet het type dat zijn geld zomaar laat rollen. In Madrid liet hij zich een paar keer zien met zijn Lamborghini Aventador SVJ, een collectors item van een half miljoen. Sinds de camera’s van de Spaanse pers hem spotten, blijft die steeds vader in de garage. Meestal opteert hij voor de Audi SUV van de club. Om zijn pols draagt hij op plechtige momenten al enkele jaren een Rolex Cosmograph Daytona Eye of the Tiger, horloge van 110.000 euro. Of hij laat zijn vaste barbier eens uit Londen overvliegen.

“Ik ben bling bling”, vertelde hij daar ooit over. “Mais bling bling sobre. Ik hou ook van mooie dingen en kan ze me permitteren, maar liever loop ik er niet mee te koop. Kwestie van respect. Vooral naar zij die minder hebben dan mij. Ik kan morgen een Ferrari kopen. En ik heb dat recht. Maar ik ga er niet overal mee lopen pronken: ‘Kijk, ik heb een Ferrari gekocht’. Dat wekt jaloezie op. Ik wil geen ogen uitsteken.”

Zijn kleerkast is zoals zijn garage. Ook daar hangen enkele dure designerstukken, maar meestal daagt hij op in zijn ‘campingsmoking’ van Nike. Zijn ploegmaats bij Chelsea staken er destijds de draak mee: “Jouw eerste kostuum zal door Nike ontworpen worden.” In een joggingpak voelt hij zich het best, maar ijdelheid speelt ook mee. Zijn stevige bovenbenen en achterwerk vallen niet altijd mooi in normale kledij. In losse sportkledij kan hij veel verhullen. Bovendien interesseert het uiterlijk vertoon hem matig. Gewoon is al gewoon genoeg.

In zijn huis hangt bijvoorbeeld geen enkele foto die hem als voetballer afbeeldt. Hij heeft geen trofeeënkast of uitgebreide collectie met shirts. Een deel van zijn bekers staat nog in een onuitgepakte doos in zijn garage. Andere gebruiken zijn kinderen als speelgoed. “C’est que du foot, hein? Het is maar voetbal.” Bij zijn clubs is hij bij staf en medewerkers een van de populairsten, omdat hij zelden vedettengedrag vertoont. De deugniet op wie je nooit kwaad kunt zijn. Diegene die met iedereen grapt en grolt. Hij wil in de eerste plaats als mens herinnerd worden, dan pas als voetballer.

Ondanks de weelde in Madrid ervaart hij er een ander leven dan in Cobham, de gemeente waar hij in Engeland zeven jaar anoniem heeft gehuisd. “Ik ben verliefd op Cobham”, vertelde hij ons, toen hij eigenlijk al met zijn hoofd in Madrid zat. “Ik kan hier op mijn gemakje gaan ontbijten. Iedereen kent me. Niemand die me nog om een foto vraagt. Ik geniet van die kleine conversaties. ‘Hoe gaat het met je? Pas de problème, ça va.’ ‘Goeie match gisteren.’ ‘Waarom heb je verloren?’”

De opvoeding door zijn ouders, twee geëngageerde onderwijzers, zit er iets voor tussen. Hazard is een krak in smalltalk. Gereserveerd doch elegant in de omgang: grapje hier, kwinkslag daar. In een kleine gemeenschap leeft hij op. ’s Gravenbrakel, in Waals-Brabant, is hij ondanks zijn status nooit ontgroeid. Dorpsjongen in het lichaam van een wereldster. De vader die op zaterdagmorgen niets liever doet dan tegen de balustrade leunen om zijn kinderen te zien voetballen. In Madrid omarmt hij het leven, geniet hij van de zon, maar het is wachten op die klik die hij met Londen had.

Sommige spelers laten zich gaan met mooie bolides. Anderen trekken naar de meest exclusieve resorts of storten zich in het uitgangsleven. Hazard ontspant liever bij zijn vrouw en kroost. Zijn vorm van plezier. Als hij niks te doen heeft, doet hij lekker niks. Hij verdiept zich in een boek, maar meestal is hij de speelkameraad. De amusante papa.

“Zijn kinderen zijn zijn beste vrienden”, zegt Michy Batshuayi altijd. In Madrid zal het minder zijn, gezien de aanhoudende blessures, maar Hazard voetbalt bijzonder graag met zijn zonen in de tuin. Uren aan een stuk, zelfs op de dagen voor een match. Terwijl mama het huishouden organiseert, is hij het kind tussen de kinderen. Tegenwoordig kijkt hij wat vaker vanuit zijn tuinstoel toe.

null Beeld Kos
Beeld Kos

Afrikaan in vorig leven

Hazard houdt van gezelligheid. Van een barbecue in de tuin met zijn ouders, Thierry en Carine, de broers Thorgan, Kylian en Ethan, de familie en de vrienden. Van een simpele maaltijd, pizza of een kaasfondue met zijn naasten. “Het is dat wat ik tijdens de pandemie het hardst gemist heb”, zegt hij. Het bezoekje aan het ouderlijke huis, als hij met de Duivels in Tubeke is. Hij slaapt dan in zijn oude kamer. De vakanties met de volledige familie: ouders, broers, nonkels, tantes, neven, nichten en hun kinderen. Met dertig Hazards op dezelfde plaats, zoals ze dat in hun kindertijd deden op een camping in Frankrijk, of tijdens de kerstperiode bij hun oom die in de Pyreneeën woont. Op Ibiza spotte een fotograaf ooit de hele familie op het strand.

Klagen doet hij zelden. Hazard stapt dansend door het leven. Een dat hij - zoals zichzelf en het voetbal - niet altijd even serieus neemt. Als hij goed geluimd is, durft hij een streepje Jean-Jacques Goldman zingen, zijn favoriete Franse chansonnier. Zijn vrienden zijn nog altijd dezelfde als in zijn tienerjaren. Zijn beste maten in het wereldje zijn haast allemaal van diverse afkomst en praktiseren een andere godsdienst: Rode Duivels Christian Benteke en Marouane Fellaini, de Senegalees Demba Ba. Hazard: “Respect is voor mij de mooiste religie. Vandaar dat ik met iedereen overeenkom. Misschien was ik in mijn vorig leven wel een Afrikaan. Ik bezit ook die zorgeloze attitude van ‘komt wel goed’.”

Op vakanties durft Hazard wel eens vergeten dat hij een prof is. Dan eet hij wat hij wil. Dan drinkt hij wat wil. Hij prefereert een biertje, maar zegt geen ‘neen’ tegen een goeie rode Bordeaux of een glas Ruinart-champagne. Kylian, zijn meest ondeugende broer, heeft al eens voorspeld dat Hazard na zijn carrière een papzak wordt: “Dikke buik, lekker niks doen in de zon.” De broers spotten onderling wel eens met het gewicht van Eden. Hij in de eerste plaats. “Mijn bijnaam is Bogoss. Beau gosse. Mooie jongen.”

Eigen boerderij

Zijn toekomst houdt hij open. Hazard: “Als ik later in het voetbal blijf, wil ik iets met de jeugd doen. Ik hou ervan om kinderen te zien evolueren en opgroeien. Al lachend heeft hij ook al beweerd dat hij later misschien wel een kleine boerderij wil beginnen. Ma Carine ziet hem eerder investeren in de horeca. Thuis staat hij immers ook regelmatig achter het fornuis. Comme chez Hazard.

Op eigen initiatief duikt hij tijdens de eerste lockdown op in ‘Tous en cuisine’, een kookshow op de Franse tv met de sterrenchef Cyril Lignac. Een programma waar hij zelf graag met zijn gezin naar kijkt. Vanuit hun kot moeten kijkers een dagschotel maken. Yanis en Leo, zijn oudste zonen, staan hem bij tijdens het koken. De cordon bleu lukt hem aardig, maar het is zijn oudste die de show steelt. Op de vraag van Hazard wat zijn beste gerecht is, antwoordt die met uitgestreken gezicht: “Rien. Niks.” Waarop Hazard snel de meubelen probeert te redden: “Pasta, pasta.” Ver weg van de camera gniffelt Natacha mee. De kinderen hebben het aardje naar hun vaartje.

“Het ontbijt met mijn kinderen is één van de favoriete momenten van mijn dag”, vertelde hij ooit in deze krant. “Maar kinderen hebben ook een goed geheugen. En mijn jongens zijn erg kritisch. Neem nu een nederlaag tegen Bournemouth. De dag erna aan de ontbijttafel klonk het: ‘Papa, tu étais nul.’ Je was een nul, papa. Dat doet pijn, hoor, als vader.” “

“In een match tegen Barcelona kreeg ik op een gegeven moment een bal. En ik wist niet wat ik ermee aan moet. Per abuis speelde ik die recht in de voeten van de tegenstander. Waarop Léo het in de tribune uitschreeuwde: ‘Haha, mijn papa denkt dat hij voor Barça speelt.’ De humor van de papa.”

Meisje uit het dorp

Zoveel paragrafen verder hebben we de vrouw achter Hazard nog altijd niet gevonden.

In interviews heeft charmeur Hazard wel eens verklaard dat ze hem graag met bloemen thuis ziet komen. Dat hij tijdens een romantisch film naast haar een traantje durft wegpinken. Dat zijn vrouw hem zal volgen, waar hij ook gaat. Korte soundbites, maar niet meer dan dat. Hij houdt haar waar ze het liefst vertoeft: weg van de flitslichten.

Zijn ‘Nat’ is zijn grote tienerliefde. Ze zaten samen in de klas in de tweede humaniora, op de Notre-Dame de Bonne Espérance-school in Braine. Zij de slimme dochter van de dokter in Ecaussines, Waals-Brabant, hij de getalenteerde voetballer met het gevoel voor humor. Een vonk sloeg over. Toen hij op zijn veertiende van ’s Gravenbrakel naar Lille OSC, in Noord-Frankrijk, leek de relatie dood te bloeien, maar hij miste zijn meisje.

Diegenen die er met hem op internaat zaten, weten nog altijd hoe hij uitkeek naar de date met dat meisje dat met trein naar Lille kwam. Hij toonde een foto aan iedereen die het wilde.

Natacha bleef erna voorgoed in zijn leven. Ze groeide uit tot de onzichtbare motor achter zijn carrière. In 2010, toen ze allebei negentien waren, kwam zoontje Yanis ter wereld. Op 26 april 2012 gaven ze mekaar het jawoord voor de wet in België, een huwelijksceremonie zonder pracht en praal. Enkele maanden later huwden ze in de Provence in besloten kring voor de kerk. Het pasgetrouwde koppel bracht de wittebroodsweken door op het vakantiedomein van een oom.

Op huwelijken van zijn vrienden is Natacha altijd present, maar op de weinige rode loperplechtigheden, vieringen en sportevenementen die Hazard bijwoonde, bleef ze steevast thuis. Beroemd worden is nooit haar ambitie geweest. Zij voelt zich daar het best bij. Zo kan het meisje uit het dorp het leven leiden dat ze altijd voor ogen heeft gehad, aan de zijde van de de succesvolle jongen uit het naburige dorp. De bewuste keuze voor anonimiteit is het waard geweest, vindt ze. Ze kan ze ongestoord gaan winkelen. Ongestoord een stadion bezoeken met de kinderen... in afwachting van een transfer. Welke vrouw van een wereldster doet dat haar na?

Bekijk ook:

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234